Blij

De nieuwe look bevalt me goed. Het was even een rigoureuze stap, maar ik ben blij dat ik hem genomen heb, het was er duidelijk tijd voor.

Wat valt er te beleven in ‘Casa Breien Nieuwe Stijl’: eigenlijk nog steeds een allegaartje over breien, boeken en het leven in het algemeen, dat alles weer wat vaker dan jullie de laatste tijd van me gewend waren. Mijn streven is om toch wel zo’n twee keer per week iets te publiceren.

Het schijnt mogelijk te zijn om zelfs vanaf je mobieltje berichten te kunnen plaatsen. Dat lijkt me geweldig, want natuurlijk sleep ik geen pc mee naar Zuid Wales, maar ik wil wel bloggen. Ik moet maar eens gaan kijken hoe dat allemaal werkt.

Laat je ook even weten wat je van breieninpeking met het nieuwe WordPress thema vindt?

Tijdens de meivakantie in Sevilla :)
Tijdens de meivakantie in Sevilla.
Advertenties

Fris

Het begin is er, nu moet ik eens kijken wat er verder nog moet veranderen. Ik vond Penscratch wel een mooie naam voor een nieuw thema, ik hoop dat het bij me past.

Tijd voor iets nieuws

De stemming is duidelijk, gelukkig heeft er niemand gestemd voor “stop maar met bloggen”, maar een nieuw thema en een nieuwe foto worden wel op prijs gesteld.

Ik ga daarom eens goed kijken naar de thema’s zoals die hier op WordPress worden aangeboden, de foto wordt iets moeilijker, want ik ben niet zo’n model. Eigenlijk ben ik een nog slechter model dan ik fotograaf ben. Het kan best zo zijn dat ik kies voor een foto waarop ik niet zichtbaar ben.

Kijk nog maar eens goed naar het KOI thema en naar de foto uit Beijing, wellicht is dat morgen allemaal voorbij 🙂IMG_2674

Nou, laat het maar weten.

Goede raad?

Zo’n 7,5 jaar geleden ben ik met Breieninpeking begonnen. In januari 2008 waren we druk bezig onze reis naar de Olympische Spelen in Beijing te organiseren en het leek toen een goed idee om hier een blog over bij te houden. Het bleek een prachtige manier te zijn om te genieten van deze reis en omdat het bloggen goed beviel, bleef ik gezellig doorgaan met Breieninpeking.

Het uiterlijk werd na de reis aangepast met een sfeervolle foto van ons en het leven ging gewoon door en voor we het wisten zaten we in Londen te genieten van Spelen daar en geen haar op mijn hoofd dacht eraan om maar iets te veranderen aan het uiterlijk van de blog, want we zijn nu eenmaal gewoontediertjes, niet waar?

Maar inmiddels zijn de Spelen in Rio al bijna aanstaande en daar gaan we niet naar toe, bovendien heeft Jongste Dochter het huis inmiddels ook al lang verlaten voor haar eigen stek, kortom, volgens mij wordt het tijd voor een update, een ander thema, een andere foto en misschien zelfs een andere naam?

Hier in Casa Breien zijn de meningen verdeeld en daarom vraag ik jullie om raad, wat vinden jullie: moet er iets veranderen of is het zo goed?

Stemmen kan in de volgende post…

Muizenissen

Zo, even bijpraten. Ik heb de laatste tijd een beetje lopen twijfelen aan het hele bloggebeuren, dat zullen jullie ongetwijfeld wel meegekregen hebben, maar om er zomaar mee te stoppen, vind ik eigenlijk ook wel jammer. Daarom ga ik weer eens rustig op ‘bezoek’  bij de andere bloggers, want die heb ik ook een beetje links laten liggen. Misschien brengt het mij de nodige inspiratie om hier verder te gaan.

De hoofdmoot zal in de toekomst bestaan uit breien en boeken, zo af en toe zal er ook iets te eten voorbij komen en onze vakanties zullen natuurlijk ook de nodige verhalen en plaatjes opleveren.

Voor vandaag krijgen jullie de foto’s van de Muis voor Ingmar. De muis gaat mee op een lange en verre vakantie en hij zal ongetwijfeld veel zien en meemaken. Het patroon is van mijn breigoeroes Arne en Carlos en komt uit het boek Arne en Carlos breien de bloemetjes buiten. Het garen komt uit mijn restjesmand en aangezien de wikkels al langgeleden weggegooid zijn, is het het niet meer te achterhalen welk garen het precies was.

Nou, het begin is er weer, tot gauw!

Kijk dat staartje!
Kijk dat staartje!
Plant in mijn haar.
Plant in mijn haar.
Even uitrusten.
Even uitrusten.

Klungelen

Je zult wel denken: “Wat is het stil bij Breieninpeking.” en je hebt gelijk, het was hier inderdaad nogal stil. Dat heeft een paar redenen, die ik niet allemaal ga behandelen, maar de belangrijkste reden is, dat we hier in CasaPeking na de blikseminslag geen bliksemsnel internet meer hadden, erger zelfs, we hebben geen draadloos internet meer en ik werd helemaal neurotisch van de kabel dwars door de kamer, een nekbrekertje van jewelste.

Nu is het wereldwijde web een prachtige  plek om je gedachten te delen, maar als het met de snelheid gaat van een van een bermtoerist op een autoloze zondag en je na iedere muisklik eerst even een kop thee kunt maken, een boterham kunt smeren en deze versnaperingen ook nog kunt nuttigen, lijkt een berichtje plaatsen een kansloze missie.

Maar goed, op de zolder, het kantoor van Rene, ligt ook een kabel en, heel mysterieus, is daar de verbinding wel ongeveer normaal en daar zit ik nu even om wat werkmail door te nemen, wat post te beantwoorden (dat gaat ook lastig op een mobieltje) en hier even een berichtje te plaatsen.

Het voelt allemaal een beetje klungelig, want dit is niet echt mijn plekje, ik mis de gezelligheid van een breiwerkje naast me op de bank. Ik hoop ook heel snel weer vanaf die plek te kunnen bloggen, want natuurlijk wordt er door mij nog steeds gebreid en ik heb de laatste tijd een paar boeken gelezen waar ik ook iets over wil schrijven en dan heb ik het nog niet eens over mijn tweede boek, De perfecte locatie , dat ik binnenkort in handen heb.

Ik heb nu alweer zin in de volgende blogpost, tot gauw!