Categorie archief: Reizen

Jeugddroom

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik hou niet van Nederlandse winters. Misschien moet ik het iets anders formuleren: Ik hou niet van winters. Sneeuw is vooral leuk op een kerstkaart en schaatsen is alleen als kijksport te genieten. Van koude lucht word ik benauwd, ik krijg er hoofdpijn van en de laatste jaren merk ik het ook aan mijn gewrichten, kou en vocht zijn niet fijn.

Vanwege mijn allergieën heeft mijn toenmalige allergoloog al eens gezegd dat ik maar naar een woestijngebied moest verhuizen, zonder berken, elzen en grassen. Die gedachte vond ik best aantrekkelijk en stiekem droomde ik er weleens van om te overwinteren in een warm land, in plaats van proberen hier zo min mogelijk naar buiten te gaan en bij de eerste de beste allergenen in de lucht toch weer ziek te worden.

Maar kijk eens waar we zaterdag zijn geweest:

IMG_2300

Dat lijkt mij in ieder geval al een stap in de goede richting.

We hebben een heel interessante lezing gehad van ‘Spanjemakelaar’ Marleen De Vijt en zij sterkte me wel in mijn gedachte dat het niet nodig is om daar een huis te kopen. Gewoon eerst maar eens een huisje of appartement huren voor een maand of drie en dan kijken hoe het gaat. Dan is het ook mogelijk om eens van omgeving te wisselen.

Op de beurs waren ook IVIO (Wereldschool) en Intertaal (uitgever talenboeken). Ik zou eventueel in Spanje Nederlandse les kunnen geven, om toch inkomen te genereren, mensen te ontmoeten en actief te blijven.

Voorlopig is de winter alweer bijna voorbij en heb ik een abonnement genomen op ESpanje om in de juiste stemming te komen. Wie weet wat de toekomst allemaal brengen gaat?

IMG_2302

Straks eerst maar eens lekker tapas klaar maken.

Advertenties

Streng gelovig

Als wij naar het United Kingdom gaan, worden we altijd lid van de National Trust, omdat we het leuk vinden om huizen, kastelen en tuinen te bezoeken en de NT beheert veel prachtige exemplaren. Als je lid bent, mag je gratis parkeren en mag je zonder te betalen de huizen, tuinen en kastelen in. Na zo’n twee bezoeken heb je over het algemeen de kosten er al uit. Je krijgt bovendien nog een paar keer per jaar een blad toegestuurd en daar staat ook veel interessante informatie in, dus het gaat in Casa Breien nooit ongelezen de papierbak in.

Ook deze vakantie hebben we al druk gebruik gemaakt van onze ledenpasjes, zo zijn we naar het Tudor Merchants House in Tenby geweest, heel leuk en leerzaam. Wij waren overigens niet de enige bezoekers, er was ook een Engelse (Londense) familie: man, vrouw, zoontje en dochtertje. Deze familie was daar ook gezellig aan het rondscharrelen en het zoontje (ongeveer een jaar of  8/9) vertelde de baliemedewerkster dat hij op school iets had geleerd over de Tudortijd. Hij was hevig geïnteresseerd in alles en zat overal aan en keek overal in, dat mocht, want het was een ‘hands-on-house’. Naast de geplastificeerde uitlegkaart waren er overal nog bladen neergelegd met extra informatie en de dames van de NT (2 stuks) waren niet te beroerd om je bij te praten. Het manneke had voldoende te doen en van een van de dames kreeg hij een eigen geplastificeerd exemplaar om zelf te houden en mee naar huis te nemen.

Het meisje (hooguit 6) keek inmiddels al verlangend naar de uitgang, want ze was al diverse keren vermanend toegesproken, teruggeroepen en afgeremd.

Toch had ik me niet echt verdiept in het gezin, omdat ik zelf druk bezig was met het bekijken en betasten van de dingen in het huis, maar eenmaal weer beneden bij de het meisje van de balie trof de moeder mij met een mokerslag.

“I strongly believe in an educational holiday.”

Eigenlijk viel ze op dat moment precies in een gesprek dat ik met het baliemeisje aan het voeren was over haar moeder die schapen hield, zelf spon en de wol verfde, maar dat doet niet terzake. Moeder overhandigde de geplastificeerde kaarten en antwoordde met deze opmerking op de vraag of ze van het bezoekje genoten had.

Ik kreeg spontaan een allergische reactie, want van zoiets krijg ik jeuk en automatisch nam is ze alle vier even op:

Moeder: zo’n stellige vrouw, zo iemand die op het schoolplein het voortouw neemt en op ouderavonden alles beter weet dan de leerkracht zelf en die je eigenlijk maar niet moet tegenspreken.

Vader: onder de plak bij moeder, spreekt allang niet meer tegen en is helemaal blij als hij iets zit te studeren, zoals sterrenkunde of het railwegennetwerk, maar niet de uitslagen van het rugby.

Zoon: leuk kereltje met een brilletje, zo een die altijd net iets meer wil weten, maar die met gym nooit gekozen wordt, zo’n heerlijk studiebolletje.

Dochter: jonge onderzoekster die overal  aan, in en op wil zitten en daarna nog energie over heeft om een minimarathon te lopen, zo’n lekker stoer kind dat in bomen klimt en door het leven huppelt.

Ik hoop dat ze na het bezoek aan het Tudor Merchants House meteen door naar het strand zijn gegaan en dat dochterlief daar lekker heeft gerend en dat ze daarna een mooi kasteel heeft gebouwd, zodat haar broertje kon zeggen dat het precies een Normandisch kasteel was, zodat ze allemaal een leuke, leerzame dag hebben gehad.

Maar ik heb zo mijn twijfels.

IMG_3633

Met plezier

Vandaag kregen we ons tekstboek “Con Gusto” binnen, want Huà en ik gaan “Met plezier” Spaans leren. Eigenlijk is het de bedoeling dat Huà het gaat leren, maar ik mag gelukkig ook mee naar de cursus.
Natuurlijk hoort hier een verhaal bij. Het zit namelijk zo: Huà en een paar ‘(oud-)collega’s gaan volgend jaar naar Peru om de Machu Picchu trail te lopen en om een project te bezoeken dat door hen gesponsord wordt. Nu wordt er in Peru Spaans gesproken en de heren kwamen op het idee dat het wellicht wel handig zou zijn om dan een paar woorden Spaans te kunnen spreken.

Dat is natuurlijk een fantastisch idee en ik wilde dolgraag ook mee, naar de Spaanse les, niet naar Peru, in ieder geval niet voor die trail 🙂

De boel werd in gang gezet, er is een docente gevonden, die heeft ons dit boek voorgeschreven en donderdag hebben we de eerste les.

Jongens, ik ben blij dat ik mee mag doen, zo kunnen Huà en ik mooi samen het huiswerk maken.

http://www.congusto-online.nl/content/ConGusto1/aanvullend%20materiaal.html#Instaptoets

Straks eens even kijken of ik een CD met Spaanse liedjes heb, dan kan ik lekker meezingen.

Lekker winkelen, deel 1

We waren in Schotland voornamelijk voor de rust en de natuur. Edinburg en Glasgow hebben we dan ook links laten liggen, daar komen we vast nog wel een keer als we echt een stedentrip willen maken. Dunoon, het plaatsje waar wij in de buurt zaten, was heel erg klein en niet zo heel gezellig.

Het lekkere winkelen bleef beperkt tot de kleine shops die bij de huizen en tuinen hoorden, waar we geweest zijn. De buit valt daarom wel mee, wat zaden van Schotse planten, een paar kaarten en een “Kerst-Westy” voor bij onze verzameling kerstboomspullen.

Stirling is de enige ‘grote’ stad die we bezocht hebben en daar hebben we zo lekker geslenterd en geshopt dat er geen tijd overbleef om ook nog het kasteel aldaar te bezoeken, het was maar goed dat we daar niet begonnen zijn, want dan hadden we veel mooie dingen gemist, want als ze één ding goed kunnen daar in Schotland dan is het wel Opruimen. Huà en ik zijn beiden heel goed geslaagd en onze garderobes zijn goed aangevuld. Ik ben erg blij met mijn zwarte kanten jurkje en goudkleurige vest van Laura Ashley. Hier in Nederland heb ik altijd moeite met de maten, maar de Engelse maten zitten altijd goed. Gelukkig heeft Nederland nog een paar Laura winkels over, maar niet meer in Utrecht, waar zoonlief woont, die bezoeken kan ik niet meer combineren.

Lekker winkelen bestaat voor ons tweetjes ook uit uitgebreid in boekenwinkels snuffelen op zoek naar judo- en breiboeken, boeken over de geschiedenis van de plaats waar we zijn en natuurlijk ook gewoon leesboeken en kookboeken. Natuurlijk hebben we van alles wat gevonden en omdat we ze niet konden laten liggen, hebben we er ook heel wat gekocht in alle genoemde genres.

Ik ben vooral heel erg blij met The Cuckoo’s calling van Robert Galbraith (J.K. Rowling) en het Innocent Smoothie recipe book. Jammer genoeg heb ik het eerste boek al uit. Dat was echt zo’n boek dat je uit moet lezen en als het dan uit is, dat je het dan vreselijk vindt dat het uit is omdat het zo goed was. Gelukkig is het zo geschreven dat het volgens mij wel weer een serie moet worden, net als HP. Het boek is een detective, de hoofdpersoon Cormoran Strike moet uitzoeken of een vermeende zelfmoord toch moord was, 449 bladzijden spanning van de beste soort. Halverwege had ik al een vermoeden en toen vroeg ik me af hoe dat zou kunnen. Ik had gelijk, maar het bleef tot het laatst spannend, alles klopte als een bus en toch zijn er voldoende aanknopingspunten voor nog een paar delen, want ik ben heel benieuwd hoe het verder gaat met Cormoran en Robin.

Huà heeft uit het smoothie boek al een heerlijke Peach Melba Thicky gemaakt en die smaakte naar meer!

boek1

Vakantie in Schotland

We zijn weer veilig terug van twee weken vakantie in Schotland, waar we helemaal zonder internetverbinding en daardoor ook geen blogfaciliteiten zaten. Tijd om weer eens een update te verzorgen.

Onder het motto “prepare for the worst and hope for the best’ had ik reisziektetabletten bij de apotheek en spuugzakken bij de ANWB-winkel gekocht, want ik zag die bootreis vanaf Hoek van Holland niet zitten, behalve die bootreis stonden er ook nog een flinke autorit en nog een stukje op een pontje te wachten. Wie mij een beetje kent weet hoeveel last van reisziekte ik heb en dat vooral boten het slechtste in mij naar boven brengen, ik ben zelfs een keer ziek geworden terwijl de boot nog vast lag in de haven…
Gelukkig was het heel rustig weer, de zee was bijna spiegelglad en ik heb nergens last van gehad.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Onze logcabin net buiten Dunoon in Argyle Forrest was fantastisch, alles was tot in de puntjes geregeld en we voelden ons meteen thuis, hier konden we het wel twee weken uithouden. Het weer was voor Schotse begrippen ook geweldig, we hebben eigenlijk maar één echte regendag gehad, voor de rest was het af en toe wel bewolkt, maar meestal scheen de zon. Het was niet zo warm als de achterblijvers hier in Nederland hadden, maar het was prima weer om dit gedeelte van Schotland een beetje te verkennen.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Schotland stelde niet teleur, het was prachtig, het ene moment lijken de meren, bergen en wolken groen en als de zon er een beetje schijnt, krijgt alles een blauwe glans. Huà heeft een dagtocht onder leiding van een gids gemaakt in de Hooglanden, iets waar ik me maar niet aan gewaagd heb. Die dag heb ik een tuin bezocht die op anderhalve kilometer van ons huisje van lag, die was ook zeker de moeite waard, maar kon niet tippen aan de ervaringen van Huà die dag.

Rondom onze cabin die “Eekhoorn” in het Schots heet, waren veel inlandse ‘rode’ eekhoorns te zien en het was er ook een komen en gaan van allerlei vogels. We zaten helemaal goed, daar midden in het natuurgebied. Tijdens onze wandelingen hebben we ook nog een zeehond gezien en ook kwamen we op een bospaadje waar het krioelde van de kleine kikkertjes, het was levensgevaarlijk voor die kleine diertjes dat wij daar liepen, want ze waren met zoveel dat ze bijna niet te ontwijken waren.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Natuurlijk valt er nog veel meer te vertellen over onze vakantie, bijvoorbeeld wat we allemaal gelezen hebben, maar dat komt morgen.

Vakantiekiekjes

Zo, ik ben weer thuis en de foto’s die met mijn camera gemaakt zijn staan nu op mijn laptop. De foto’s die met Hua`s telefoon gemaakt zijn zullen wel nooit op dit blog terechtkomen :), gelukkig blijft er genoeg over.

De vakantie was fantastisch, we hebben goed weer gehad, dat wil zeggen, goed genoeg om te wandelen en langs de promenade te flaneren en dat is mooi weer genoeg voor ons. Toen we vertrokken regende het en scheen de zon in Nederland, dus dat isook wel goed geregeld door de weergoden.

Maar nu de plaatjes:

Eerst drie dagen judo kijken 🙂
Wollige inwoners van Wales
Waar wolken eindigen en de zee begint….
Bordertje
Wandeling langs een riviertje.
Vriendelijke boom
Omdat ze zo leuk zijn
Fantastische keuken
Voor ons ons hotel
Mijn uitzicht tijdens de wandelingen 🙂

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Beetje vreemd

Gisteren hebben Hua en ik weer een huis van The National Trust bezocht, dit keer was het Penrhyn Castle. Als je dan de verhalen hoort die bij zo’n huis horen, blijf je je soms verbazen. Dit kasteel ziet er namelijk uit als een middeleeuws kasteel maar is ‘pas’  gebouwd in de periode 1820-1832, er is dus niets middeleeuws aan en het is eigenlijk gewoon een nepkasteel en het is echt gebouwd om indruk te maken en de opdrachtgever (Lord Penrhyn) verkocht al entreekaartjes voordat de bouw helemaal af was. Toeristen mochten zijn huis bezichtigen op dagen dat de familie niet thuis was en dat was heel vaak. Ik vond vooral de keukens en de personeelsvertrekken erg mooi en leerzaam, maar ook het schilderij van Rembrandt was zeer de moeite waard.

Al met al was die Lord Penrhyn vooral een opschepper, die graag zijn eigen kasteel wilde hebben, maar ook het andere huis dat we tijdens deze vakantie bezocht hebben Plas Newyd had zijn eigen vreemde vogels, een van de erfgenamen heeft een gedeelte van het huis herbouwd tot een privé theater en liet zijn gasten ophalen met auto’s en trakteerde ze op lekker eten en drinken, dit alles zonder entree te heffen, gewoon om zelf lekker op het toneel te staan. Hij vond het ook niet nodig om de spelers nepjuwelen te laten dragen en tot de figuranten toe was iedereen gekleed in zijde en iedereen droeg echte juwelen, die de erfgenaam betaalde. Totdat het geld op was en hij zijn (omgerekend) miljoenen had omgetoverd tot een miljoenenschuld. Dit bleek later weer een geluk bij een ongeluk te zijn voor het huis, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Zelfs over de andere hotelgasten hier verbaas ik me soms. Zo was er het afgelopen weekend een heel leuk stel en zij vertelde me dat ze hier in de buurt een vakantiehuisje hadden, maar dat was verhuurd en daarom kwamen ze maar hier naar toe, omdat het zo’n gezellig hotelletje is. Het valt me toch wel op dat hier veel mensen uit de omgeving zitten.

Als je een beetje rondkijkt, zie je, gelukkig, veel dingen om je over te verbazen en dat is altijd weer leuk.

Jammer dat de vakantie er al weer bijna op zit. Woensdag gaan we weer richting Nederland. Ik ben benieuwd hoe het weer daar is.

Gradaties

Om een beetje leuk te wandelen hier in Wales hebben we een boekje aangeschaft Circular Walks in North Wales. Wandelingen in het rond, lekker makkelijk, je parkeert de auto, wandelt en rijdt weer terug naar huis (hotel). Niets aan de hand, zou je zeggen. Er is ook eigenlijk niets aan de hand, als je een beetje rekening houdt met degene die het boek geschreven heeft, dat is een doorgewinterde wandelaar….

De meeste wandelboeken (breiboeken trouwens ook) werken met een systeem zodat je kunt beoordelen of de wandeling (of het breiproject) geschikt zijn voor jou (mij in dit geval). De indeling is als volgt: easy (makkelijk), moderate (gemiddeld), fairly difficult (best moeilijk) en difficult (moeilijk).

Nu ligt het er een beetje aan hoe de schrijver zijn publiek inschat en in hoeverre hij zichzelf als leidraad neemt. Ik kan bijvoorbeeld erg goed patroon lezen en een simpel kantpatroontje is dan ook geen probleem voor mij, ik ben dus geneigd om zo’n patroon ‘easy’  te noemen, maar het is wel kantbreien en dat is best lastig als je nog niet zo goed kunt breien.

Om dan nu de gradaties van dit boek even onder de loep te nemen:

Easy: zou voor mij makkelijk te doen moeten zijn voor iemand die wandelschoenen heeft en misschien zelfs wel echte wandelsokken en die ze ook wel eens aangehad heeft tijdens een wandeling. Het zou ook een wandeling kunnen zijn voor mensen die er over denken om wandelen als hobby te nemen.

Moderate: je zou verwachten dat deze wandeling iets meer ervaring vergt van de wandelaar, hij/zij zou weleens een wandeling tegen een heuvel op hebben gelopen en weleens een afdaling hebben gemaakt. Ook heeft hij/zij al aardig wat kilometers gemaakt.

Fairly hard: volgens mij heb je dan al een paar keer de avondvierdaagse gelopen (zonder kinderen, de langste afstand) en loop je toch wel vrij regelmatig, ook in heuvels en bosgebied.

Hard: in mijn handleiding: gewoon niet doen, niets voor in de vakantie.

Maar goed, de schrijver is waarschijnlijk iemand die niets anders doet dan wandelen en dat hebben we geweten ook. Vandaag hebben we gekozen voor een wandeling van 15 KM (easy), die bestond uit klimmen en dalen in een heide landschap (smal pad), verder veel vals plat en het was eigenlijk best heel lastig op sommige plekken in het begin, later werd het wel iets makkelijker, maar ja, toen was ik al moe.

Als dat al ‘easy’  was, was moderate natuurlijk alleen te doen voor doorgewinterde wandelaars en ‘hard’  voor die mensen die het helemaal niet meer zien zitten en het eruit willen laten zien als een ongeluk…

Maar goed, het is me gelukt en ik zie de halve marathon in Krems met vertrouwen tegemoet. De beklimming van Mount Snowdown doen we lekker met het treintje, tien kilometer alleen maar klimmen zie ik niet zitten, bovendien wil ik niet geblesseerd raken of iets dergelijks. Krems is belangrijker.

 

Smakelijke hapjes

Om de een of andere, voor mij onbegrijpelijke reden, staat de Engelse keuken niet erg positief  bekend. Ikzelf ben nogal gek op de Engelse keuken en geniet ook deze vakantie weer van alle heerlijkheden die we hier voorgeschoteld krijgen. Neem bijvoorbeeld het ontbijt, Hua neemt over het algemeen Full English zonder de meaty bits en dat ziet er goed uit, voor mij is dat echter teveel en ik kies meestal voor de mushrooms on toast. Het is natuurlijk iets anders dan een boterham met kaas of hagelslag, maar je kunt er goed een hele ochtend op doorkomen.

Verder hebben we al genoten van o.a. cream teas met scones en clotted cream, een overheerlijke lemon merengue pie en natuurlijk kun je hier in de UK ook goed terecht bij een Indiaas restaurant, kortom het eten is genieten geblazen.

Maar ook ik schijn een smakelijk hapje te zijn. De muggen en al het andere vliegende ongedierte laten Hua ongemoeid, waarschijnlijk omdat hij een nogal taai stuk vlees is, maar ik ben een soort lopend buffet, vooral de blinde vlieg vindt mij nogal lekker, getuige de enorme bult op mijn arm en de meer dan een schotelgrote rode dikke plek  op mijn bovenbeen, jammer genoeg doet het nog pijn ook!

Om mijn leed nog te vergroten heb ik ook even mijn teen gestoten, dus die is blauw.

Dat klinkt natuurlijk allemaal niet zo leuk en dat is het ook niet, gelukkig heeft de vakantiepret er niet echt onder te leiden. Anglesey was prachtig. We hebben een gezellige rondleiding door het huis Plass Newyod gehad en de gids had er echt zin in, we hebben veel geleerd over de familie die dit huis oorspronkelijk in het bezit had (als een soort vakantiehuis) en die er naderhand, toen een excentrieke erfgenaam het familiefortuin er doorgejaagd had, als woonhuis bewoonde.

Ook op Anglesey hebben we een wandeling gemaakt, dit keer een wandeling van ruim twee uur langs de kust, met een paar venijnige rotsbeklimmingen. Ik leer het vast nog wel eens, dat klimmen.

Tuinen en meer

Gisteren waren we in Bodnant Garden en wat hebben we daar veel gezien! We hebben heel veel inspiratie opgedaan voor onze eigen tuin en tegelijkertijd weten we ook dat veel van wat we gezien hebben in onze tuin natuurlijk nooit haalbaar is. Bodnant Garden was ook een soort rustdag in ons wandelprogramma, hoewel je natuurlijk in zo’n tuin ook de nodige kilometers maakt. We hebben er een relaxte dag van gemaakt en in de tuin hebben we lekker op een bankje zitten lezen (Hua) en zitten breien (ik).

In de winkeltjes bij de tuin heb ik nog prachtige met de hand geverfde wol, handgemaakte knopen en oorbellen gekocht bij een heel leuke vrouw die de oorbellen zelf heeft gemaakt. Ze is een glaskunstenares met een liefde voor textiel en die twee zaken heeft ze in haar winkeltje verenigd.

Vandaag was het weer een wandeldag. We zijn naar een plaatsje met een onuitspreekbare naam Betsw-Y-coed geweest, een toeristisch stadje dat in het Snowdown gebied ligt en in ons boekje stond een wandeling in deze omgeving. De wandeling zou ‘moderate’  zijn (gemiddeld), maar die classificatie is vast gegeven door een beroepswandelaar, want ik zou hem eerder als vrij pittig willen omschrijven. Het was wel een mooie wandeling, want we hebben genoten van een riviertje, prachtige uitzichten en een waterval. Wat minder heb ik genoten van de smalle paadjes door de bossen, de steile beklimmingen en de rotmuggen, die vooral op mij afkwamen.

In het stadje met de prachtige naam heb ik een waterdicht fleecejack gekocht voor mijn wandelingen als we weer terug zijn in Nederland.

Morgen staat Anglesey op het programma, we gaan een huis bekijken en wandelen! Dat is twee vliegen in een klap 🙂