Categorie archief: netwerken

Drie vooruit, twee terug

Soms zet je drie stappen vooruit en moet je er weer twee terug, dat is niet erg, want je gaat toch vooruit, niet waar?

Het blijkt dat er in het kabbelende beekje, dat mijn bedrijf op dit moment is, toch wel wat stenen liggen, die de stroom veranderen. Dat lijkt mij persoonlijk toch iets prettiger dan een grote stroomversnelling waarin ik onvermoed in een waterval terecht kom.

Heel mooi is dat ik nog steeds leerlingen kan helpen om problemen te overwinnen, zoals de de dappere M, die ondanks haar angsten toch een mooie spreekbeurt heeft gehouden. Dat zijn voor mij prachtige momenten.

IMG_2934
“Teken je gesprek”: een prachtige manier om leerlingen te helpen

Ik hoop dat het kabbelende beekje toch weer iets meer gaat stromen en dat het ‘Netwerken’  vruchten af gaat werpen.

 

IMG_2935
Koi, geschilderd tijdens een workshop Chinees schilderen bij Adelaide Lam in Enschede.

Titel: Wees onzichtbaar

Auteur: Murat Isik

Uitgever: Ambo Anthos

Eerste druk: mei 2017

Ik las de paperbackversie, tiende druk. Ik deed mee met de Hebban Boekbespreking over dit boek ter gelegenheid van de Shortlist van de Libris Literatuurprijs 2018, waar dit boek voor genomineerd is

 

Over de schrijver:

Murat Isik is geboren in 1977 en debuteerde in 2012 met “Verloren grond”, dat de publieksprijs van de Bronzen Uil won. Zijn moeilijke jeugd werd voedingsbodem voor “Wees onzichtbaar”, dat genomineerd is voor de Libris Literatuurprijs. Op dit moment is nog niet bekend welk boek gewonnen heeft.

 

Waar gaat het over:

De jonge Metin komt met zijn ouders mee naar Nederland en komt terecht in de Bijlmermeer. Zijn vader is een werkloze communist die een donkere schaduw over het gezin werpt. Vader Harun is onvoorspelbaar, overspelig en gewelddadig. Gelukkig heeft Metin vriendjes in de buurt die hem laten zien hoe een gezinsleven er ook uit kan zien. Buitenshuis en lezend in zijn stripboeken is Metin gelukkig. Maar op de middelbare school is het niet meer alleen zijn vader die voor dreiging zorgt, ook zijn klasgenoten hebben het op hem voorzien. De komst van een andere Turkse jongen in de klas zorgt voor een grote verandering. Ook vindt er een verandering in zijn moeder plaats, doordat zij zich financieel onafhankelijk van zijn moeder maakt en besluit dat genoeg genoeg is, wordt vader buiten spel gezet.

 

Wat vond ik ervan?

Het aangrijpende verhaal was door de korte hoofdstukken prettig leesbaar, ondanks de dreiging van vader en later van de klasgenoten, werd het nergens zwaarmoedig. De bijna 600 bladzijden waren zo verslonden en ze smaken naar meer.

IMG_2597

Advertenties

Bedrijvig

Daar waar ik vorig jaar nog weleens dacht: “Wanneer gaat het nu eindelijk eens lopen?”, daar heb ik nu het gevoel: “Ja, leuk, alweer iets moois op mijn pad.

Met mijn bedrijf Dichter bij taal heb ik al een paar mooie contacten opgedaan en opdrachten gekregen. Zo geef ik een paar uur Nederlands aan buitenlandse studenten, begeleid ik een meisje dat veel last heeft van faalangst en ben ik uitgenodigd om mee te werken aan de Enschedese editie van de speeldag voor hoogbegaafde kinderen. Het Powervrouwen ontbijt bij ETN was echt een kickstart, want er zijn al allerlei plannetjes gesmeed voor een bijdrage aan ‘Mastermindbijeenkomsten’ van de Powervrouwen en ik hoop een serie “Wake-Up-lunches” te organiseren voor mensen die behoefte hebben aan een nieuw netwerk en aan nieuwe ideeën om te groeien het ondernemerschap of in het algemeen.

Bovendien ben ik weer aan het schrijven, de ideeën zoemen door mijn hoofd en ik ben al de gedachten rustig aan het ordenen. De grote lijnen staan nu in een paar verschillende notitieboekjes, zodat ik me op een boek kan concentreren en daar waar nodig, ideetjes voor de andere boeken op de goede plaats weg kan schrijven. De eerste boeken uit de serie “Mert en Ellen” worden nog regelmatig uitgeleend bij de bieb en zo af en toe wordt er ook nog een verkocht, heel leuk, maar het leukst is toch wel als er iemand vraagt waar deel vier blijft. Ik ga er vanuit dat “De avondvierdaagse”, dat is de werktitel, voor de feestdagen besteld kan worden.

Bij het schrijven hoort natuurlijk ook lezen, want dat is onlosmakelijk. Tot mijn grote verrassing ben ik door Hebban weer ingeloot voor een fijne leesclub, die van “Wees onzichtbaar” van Murat Isik. Heel fijn, zo’n club, want je krijgt soms echt heel andere vragen dan je eigenlijk verwacht en de inbreng van de medelezers is vaak ook verhelderend.

En als we het dan toch over bedrijvig hebben, bijen staan erom bekend heel ijverig te zijn en dit jaar hebben we voor Pasen, i.p.v. een chocolade-ei, een paar nieuwe dieren aangeschaft voor in de tuin. Ik hoop dat de knuffelbijen net zo lief zijn als hun naam belooft en dat ze goed voor onze appel- kersen- en pruimenbomen zullen zorgen. In ruil daarvoor mogen ze gratis in het bijenhotel overnachten.

Het zoemt allemaal weer, gelukkig!

IMG_2623

Powervrouwen

Gisteren was ik bij het inspirerende Powervrouwen ontbijt bij ETN  saladebar in Enschede. Gelukkig was het zo koud, dat de kledingkeuze snel gemaakt was. Deze hoefde maar aan een ding te voldoen, de kleding moest vooral warm zijn. Het KNMI raadde zelfs laagjes aan en dat was een goed advies.

De andere dames/meiden/powervrouwen kwamen ook lekker in shawls gewikkeld, koukleumend binnen en al snel was binnen het ijs gebroken. Onder leiding van Christine Cremers hebben we een heel veel thema’s de revue laten passeren. Van of je vanuit je ‘passie’ of vanuit een ‘missie’ werkt en hoe bepaal je wat je waard bent? Maar ook kinderen, opvoeding, voeding, kleding en boeken kwamen langs. Het was net of we elkaar al veel langer kenden dan deze toevallige ontmoeting. Ik hoop dan ook dat er een vervolg komt, waarin we bepaalde thema’s verder uit kunnen diepen.  Op FB zie ik al tips en uitnodigingen langs komen, dus wie weet?

Wat mij vooral opviel was dat er zo’n mooie verscheidenheid aan vrouwen en bedrijven was, terwijl er ook veel overlapping was. Ook viel het op dat vrouwen toch wel multi-taskers zijn. We combineren passie met bijbaan, bedrijf en gezin, we wisselen van van baan als we ons daardoor beter kunnen ontplooien of beter in ons vel komen te zitten, ook al moeten we daardoor iets inleveren.

Het was ook heel fijn om eens met vrouwen aan tafel te zitten met wie ik normaal gesproken niet zo snel een vorkje zou prikken, omdat we in heel verschillende bedrijfstakken opereren. Van juriste, opvoedcoach, schrijfsters, pedicure, voedingsdeskundigen, specialiste in de Duitse taal en stylingsdeskundige, we wisselden ervaringen en tips uit en we luisterden naar een prachtig gedicht van een inspirator. Misschien dat ze dat nog eens op FB met ons wil delen?

Gelukkig hoefde ik geen superwomantrui te breien voor deze bijeenkomst, hoewel dit een heel leuk patroon is.

brei logo met tekst

 

 

 

 

Tien jaar

Precies tien jaar geleden, op 22 januari 2008, ben ik met deze blog begonnen. We zouden dat jaar naar de Olympische Spelen in Beijing gaan en van die reis wilde ik graag een verslag bijhouden. Eenmaal weer thuis had ik de smaak zo te pakken dat ik eigenlijk nooit gestopt ben met bloggen.

Ik ben ook niet van plan om te stoppen, vandaar dat ik terug verhuisd ben naar mijn oude stekkie, omdat dat toch vertrouwder aanvoelt. Het zal wel suggestie zijn, maar toch. Ik kan hier beter zien hoeveel bezoekers ik heb en het ‘gluren bij de buren’ gaat ook veel beter vanaf deze plek op het web. Dus, lieve medebloggers, als je me gemist hebt, ik ben er weer! Een paar van jullie heb ik ook alweer gevonden, gezellig.

Wat kun je van mij de komende tijd verwachten? Natuurlijk nog steeds veel breiwerk, maar ook boekennieuws en nieuws over mijn bedrijf Dichter bij taal, waarmee ik al ruim twee jaar aan de weg timmer. Verder natuurlijk allerlei kleine ergernissen en grote vreugdes, kortom, er verandert niet echt veel.

Als jij suggesties, vragen of aanbevelingen hebt, laat het me weten, misschien dat ik er iets mee kan doen.

IMG_1984
Fragment  uit het gesprek met een deelnemer aan de introductie-workshop                 “Beelddenken in Bedrijf”

 

 

Pay it forward 2012

Dankzij mijn zoon en jongste dochter doe ik op Facebook mee met Pay it forward 2012.

Ik heb het hier even geknipt en geplakt om het duidelijk te maken: Pay it forward 2012: Ik beloof om iets handgemaakts te maken voor de eerste vijf mensen die hieronder reageren (de keuze voor wat is aan mij). Zij moeten dit op hun beurt in hun status plaatsen en iets handgemaakts maken voor de eerste vijf mensen die reageren. De regels zijn dat het met de hand gemaakt moet worden en ontvangen moet worden voor het einde van 2012. Het kan net zo simpel zijn als het maken van een kop koffie voor een vriend.

Zoals je ziet, een heel lief idee om een klein gebaar te kunnen maken, het past eigenlijk heel goed bij de filosofie achter de River of Stones.

Ik heb mijn lijstje van vijf faceboekvrienden al vol, vijf lieve mensen om iets voor te maken, wat zal het worden: een heerlijke pot jam of een lekkere marstaart, een paar gebreide sokken? Ik weet het nog niet, maar ik weet wel dat ik het erg fijn vind om er al een beetje over na te denken, alsof de kerst- en sinterklaas voorpret nu al begint.

Om de actie iets uit te breiden, bied ik aan om voor de eerste persoon die op dit bericht reageert ook iets te maken. Die persoon hoeft verder niet mee te doen met de Pay it forward actie, behalve als hij/zij het zelf ook een mooi initiatief vindt. Het enige wat ik wel wil weten is de schoenmaat en de lievelingskleur 🙂 Natuurlijk moet hij/zij ook een beetje geduld hebben, want ik heb heel 2012 de tijd om iets te maken.

Ik ben benieuwd wie de eerste zal zijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het lijkt erop alsof niemand durft, kom op, geneer je niet, ik maak graag iets voor je!

 

Vol weekend (bijdrage door Huá)

Er zijn zo van die weekenden die veel te kort zijn. Zo ook dit weekend weer. Was ik zaterdag nog even aan ietsje langer liggen toe, daarna zette de dag zich in volle hevigheid in. Na boodschappen en een kort verblijf bij de NK judo teams –17jaar dat in de Diekmanhal werd gehouden, moest ik mij alweer richting Tilburg spoeden om daar op tijd te zijn voor de voorbeschouwing (een etentje) van de wedstrijd Willem II – Twente.

Het valt toch altijd weer tegen om naar Tilburg te rijden. Het kost je gewoon 2 uur. Enfin…. we waren er om ongeveer zes uur, dus aan parkeerplek nog geen gebrek. Het is alweer wat jaren geleden dat ik naar het voetbal ben gaan kijken. De laatste keer was Vitesse – Twente…. een aantal jaren geleden. Toen Twente nog een goede subtopper was en Vitesse het beter deed dan nu, Twente verloor. Dat was nu  wel even anders, Twente won met 3-1.

willem II twente

Als je in zo’n stadion zit is het voetbal toch wel leuk om naar te kijken, al gebeurt er niet altijd evenveel. De doelpunten werden mooi gespreid en in de tweede helft zag je gewoon de verslapping bij Willem II ontstaan. Ze zaten er doorheen.De business stoelen waar wij zaten, was een kleine Twentse enclave. Een aantal gezichten dacht ik te herkennen uit het voorbijgaan in de stad of zo. Het werd wel snel duidelijk waar de Twentenaren zaten na de tegengoal van Willem II. Heel het stadion stond behalve de Twentenaren en dat is dan ook wel weer grappig. De echte supporters hebben de hele wedstrijd kabaal gemaakt met liederen en de trom. De twaalfde man dus. Dat denk ik ook wel eens bij judo als na mijn aanmoedigingen mijn favouriet wint. Tja… meestal doen ze het toch zelf. Een mooie wedstrijd, een gezellige avond. Tot het terugrijden. Als BOB moest ik ook nog twee uur door bakken regen terug. Al met al was het twee uur toen ik weer thuis was, na de medereizigers afgezet te hebben.

Een korte nacht want zondag is trainingsdag. Dus MeiMei naar de training, ik aan de training (8 k in 40 minuten met twee minuten kletsen onderweg, lekker snel). Daarna douchen en aan het werk in de bibliotheek waar ik een lezing over de kredietcrisis zou geven. Ik werd er aangekondigd als de “topman”…… tja, het kan verkeren. Er waren toch nog wat aanwezigen (zo’n 25) en er werden tussendoor lekker wat vragen gesteld. Dat maakt het allemaal wat levendiger en je kan nog wat improviseren. Anders wordt het ook zo’n eenzijdig verhaal. Al met al (incl. pauze) toch bijna twee uur bezig geweest en het publiek was erg betrokken. Dat is fijn als spreker. Hieronder een paar actiefoto’s met dank aan Roy.

lezing bibliotheek 291109 2  lezing bibliotheek 291109 1