Categorie archief: Hobby’s

Drie vooruit, twee terug

Soms zet je drie stappen vooruit en moet je er weer twee terug, dat is niet erg, want je gaat toch vooruit, niet waar?

Het blijkt dat er in het kabbelende beekje, dat mijn bedrijf op dit moment is, toch wel wat stenen liggen, die de stroom veranderen. Dat lijkt mij persoonlijk toch iets prettiger dan een grote stroomversnelling waarin ik onvermoed in een waterval terecht kom.

Heel mooi is dat ik nog steeds leerlingen kan helpen om problemen te overwinnen, zoals de de dappere M, die ondanks haar angsten toch een mooie spreekbeurt heeft gehouden. Dat zijn voor mij prachtige momenten.

IMG_2934
“Teken je gesprek”: een prachtige manier om leerlingen te helpen

Ik hoop dat het kabbelende beekje toch weer iets meer gaat stromen en dat het ‘Netwerken’  vruchten af gaat werpen.

 

IMG_2935
Koi, geschilderd tijdens een workshop Chinees schilderen bij Adelaide Lam in Enschede.

Titel: Wees onzichtbaar

Auteur: Murat Isik

Uitgever: Ambo Anthos

Eerste druk: mei 2017

Ik las de paperbackversie, tiende druk. Ik deed mee met de Hebban Boekbespreking over dit boek ter gelegenheid van de Shortlist van de Libris Literatuurprijs 2018, waar dit boek voor genomineerd is

 

Over de schrijver:

Murat Isik is geboren in 1977 en debuteerde in 2012 met “Verloren grond”, dat de publieksprijs van de Bronzen Uil won. Zijn moeilijke jeugd werd voedingsbodem voor “Wees onzichtbaar”, dat genomineerd is voor de Libris Literatuurprijs. Op dit moment is nog niet bekend welk boek gewonnen heeft.

 

Waar gaat het over:

De jonge Metin komt met zijn ouders mee naar Nederland en komt terecht in de Bijlmermeer. Zijn vader is een werkloze communist die een donkere schaduw over het gezin werpt. Vader Harun is onvoorspelbaar, overspelig en gewelddadig. Gelukkig heeft Metin vriendjes in de buurt die hem laten zien hoe een gezinsleven er ook uit kan zien. Buitenshuis en lezend in zijn stripboeken is Metin gelukkig. Maar op de middelbare school is het niet meer alleen zijn vader die voor dreiging zorgt, ook zijn klasgenoten hebben het op hem voorzien. De komst van een andere Turkse jongen in de klas zorgt voor een grote verandering. Ook vindt er een verandering in zijn moeder plaats, doordat zij zich financieel onafhankelijk van zijn moeder maakt en besluit dat genoeg genoeg is, wordt vader buiten spel gezet.

 

Wat vond ik ervan?

Het aangrijpende verhaal was door de korte hoofdstukken prettig leesbaar, ondanks de dreiging van vader en later van de klasgenoten, werd het nergens zwaarmoedig. De bijna 600 bladzijden waren zo verslonden en ze smaken naar meer.

IMG_2597

Advertenties

Bedrijvig

Daar waar ik vorig jaar nog weleens dacht: “Wanneer gaat het nu eindelijk eens lopen?”, daar heb ik nu het gevoel: “Ja, leuk, alweer iets moois op mijn pad.

Met mijn bedrijf Dichter bij taal heb ik al een paar mooie contacten opgedaan en opdrachten gekregen. Zo geef ik een paar uur Nederlands aan buitenlandse studenten, begeleid ik een meisje dat veel last heeft van faalangst en ben ik uitgenodigd om mee te werken aan de Enschedese editie van de speeldag voor hoogbegaafde kinderen. Het Powervrouwen ontbijt bij ETN was echt een kickstart, want er zijn al allerlei plannetjes gesmeed voor een bijdrage aan ‘Mastermindbijeenkomsten’ van de Powervrouwen en ik hoop een serie “Wake-Up-lunches” te organiseren voor mensen die behoefte hebben aan een nieuw netwerk en aan nieuwe ideeën om te groeien het ondernemerschap of in het algemeen.

Bovendien ben ik weer aan het schrijven, de ideeën zoemen door mijn hoofd en ik ben al de gedachten rustig aan het ordenen. De grote lijnen staan nu in een paar verschillende notitieboekjes, zodat ik me op een boek kan concentreren en daar waar nodig, ideetjes voor de andere boeken op de goede plaats weg kan schrijven. De eerste boeken uit de serie “Mert en Ellen” worden nog regelmatig uitgeleend bij de bieb en zo af en toe wordt er ook nog een verkocht, heel leuk, maar het leukst is toch wel als er iemand vraagt waar deel vier blijft. Ik ga er vanuit dat “De avondvierdaagse”, dat is de werktitel, voor de feestdagen besteld kan worden.

Bij het schrijven hoort natuurlijk ook lezen, want dat is onlosmakelijk. Tot mijn grote verrassing ben ik door Hebban weer ingeloot voor een fijne leesclub, die van “Wees onzichtbaar” van Murat Isik. Heel fijn, zo’n club, want je krijgt soms echt heel andere vragen dan je eigenlijk verwacht en de inbreng van de medelezers is vaak ook verhelderend.

En als we het dan toch over bedrijvig hebben, bijen staan erom bekend heel ijverig te zijn en dit jaar hebben we voor Pasen, i.p.v. een chocolade-ei, een paar nieuwe dieren aangeschaft voor in de tuin. Ik hoop dat de knuffelbijen net zo lief zijn als hun naam belooft en dat ze goed voor onze appel- kersen- en pruimenbomen zullen zorgen. In ruil daarvoor mogen ze gratis in het bijenhotel overnachten.

Het zoemt allemaal weer, gelukkig!

IMG_2623

Klungelen

Je zult wel denken: “Wat is het stil bij Breieninpeking.” en je hebt gelijk, het was hier inderdaad nogal stil. Dat heeft een paar redenen, die ik niet allemaal ga behandelen, maar de belangrijkste reden is, dat we hier in CasaPeking na de blikseminslag geen bliksemsnel internet meer hadden, erger zelfs, we hebben geen draadloos internet meer en ik werd helemaal neurotisch van de kabel dwars door de kamer, een nekbrekertje van jewelste.

Nu is het wereldwijde web een prachtige  plek om je gedachten te delen, maar als het met de snelheid gaat van een van een bermtoerist op een autoloze zondag en je na iedere muisklik eerst even een kop thee kunt maken, een boterham kunt smeren en deze versnaperingen ook nog kunt nuttigen, lijkt een berichtje plaatsen een kansloze missie.

Maar goed, op de zolder, het kantoor van Rene, ligt ook een kabel en, heel mysterieus, is daar de verbinding wel ongeveer normaal en daar zit ik nu even om wat werkmail door te nemen, wat post te beantwoorden (dat gaat ook lastig op een mobieltje) en hier even een berichtje te plaatsen.

Het voelt allemaal een beetje klungelig, want dit is niet echt mijn plekje, ik mis de gezelligheid van een breiwerkje naast me op de bank. Ik hoop ook heel snel weer vanaf die plek te kunnen bloggen, want natuurlijk wordt er door mij nog steeds gebreid en ik heb de laatste tijd een paar boeken gelezen waar ik ook iets over wil schrijven en dan heb ik het nog niet eens over mijn tweede boek, De perfecte locatie , dat ik binnenkort in handen heb.

Ik heb nu alweer zin in de volgende blogpost, tot gauw!

Stemloos

Als je het niet zeggen kunt, dan moet je het maar schrijven. Ik ben mijn stem weer eens kwijt, hij zit waarschijnlijk ergens in mijn zere keel bij de opgezette klieren en ik zit met de gebakken peren 😦
Vandaag heb ik daarom maar thuis gewerkt, ik moest nog iets uitzoeken en dat kon prima op de bank met de laptop op schoot en een glas thee onder handbereik.
Natuurlijk heb ik een vierkantje gebreid en ik ben ook begonnen met het derde paar sokken van het jaar.

F3
F3

Maar goed, ik zou nog iets schrijven over de cursus Moulage, afgelopen zaterdag zijn we druk bezig geweest verschillende kraagjes en met mouwen, vooral die mouwen waren knap ingewikkeld, maar als je het (eindelijk) in de gaten hebt is het eigenlijk heel logisch. Ik vond het namelijk nogal jammer dat ik zo’n smal armpje (maat 36) moest maken, want die maat ligt zo’n 30 jaar achter me, maar met een simpele truc kan ik dit armpje voor alle maten en vormen van mouwen gebruiken, dus is het niet voor niets gewerkt.

Na zaterdag is het me wel duidelijk geworden dat ik een paspop op mijn eigen maat wil hebben, zodat ik alles wat ik tot nu toe geleerd heb, echt in de praktijk kan toepassen. Voor aanstaande zaterdag moeten we een project uitzoeken, dat we dan op de poppen vorm gaan geven, maar als je een broek op je eigen maat wilde, kon je ook een patroon van een broek, die je goed zat, meenemen en dan helpt Ton je om hem helemaal naar je eigen maat te vormen, zodat je met een patroon van een prima passende broek naar huis gaat. Nou, zo’n patroon heb ik niet en ik houd eigenlijk ook niet zo van broeken, die zitten nooit echt lekker. Ik ben heerlijk op zoek naar allerlei foto’s van leuke jurkjes.

We prikken de stof op de pop.
We prikken de stof op de pop.

We tekenen vooral veel lijntjes op de katoen.
We tekenen vooral veel lijntjes op de katoen.

coupenaden kunnen op heel veel manieren!
coupenaden kunnen op heel veel manieren!

kraagje
kraagje

Als je klaar bent met de spelden, teken je alle stiklijnen met een zwarte stift, de rode lijnen zijn ‘recht van draad’ die moet je goed in de gaten houden, zodat de stof steeds goed valt. Het is zo mooi om te zien dat je dan met simpele handbewegingen een ‘natuurlijke’ plooi kunt leggen.
Ik hoop maar dat ik zaterdag weer stem heb (morgen is ook goed), want ik wil de laatste les niet missen! Wel ga ik waarschijnlijk daarna nog op een cursus werken met kralen en pailletten en natuurlijk moet ik op een cursus ‘omgaan met je naaimachine’.

Dinsdag

Het re-integratietraject is moeilijker dan ik had gedacht, vooral omdat ik de leuke dingen ‘moet’ blijven doen. Dat is best lastig als je moe thuis komt en dan het liefst even niets meer doet en ik houd niet zo van ‘moet’-dingen.
De ene dag gaat het een stuk beter dan de andere, gisteren zou ik waarschijnlijk een vier op de schaal van 10 geven, maar vandaag is toch wel een zeven. Dat verbaast me zelf wel, want ik had vanmiddag een vergadering, waar ik eigenlijk een beetje tegenop zag, maar hij werd goed geleid, hij begon en eindigde op tijd en er werden een paar duidelijke afspraken gemaakt. Eén van die afspraken is dat we snel weer met zijn allen om de tafel moeten om nog een paar andere zaken, die nu nog zweven, duidelijk te krijgen, daar ben ik helemaal voor. Kortom, het was een mooie dag, ook het weer werkte mee, we hadden een mooi zonnetje in Twente.

# 27
# 27

# 28
# 28

Verder moet ik deze week op zoek naar mooie modeplaatjes, want op de laatste dag van de cursus Mouleren, mogen we een kledingstuk naar keuze op de pop mouleren. Ik denk dat ik een paar bladen koop en dan een moodboard maak, van daaruit krijg ik vanzelf wel een idee (hoop ik) voor een mooie jurk. Het is wel jammer dat de pop mijn maten niet heeft, want anders zou ik de jurk ook in het echt kunnen maken, maar misschien heb ik dan wel zoveel geleerd dat ik iets op mijn dochters kan mouleren en dan kan ik hun een leuk jurkje of een leuke rok maken.
Ik zal eens kijken of ik zaterdag foto’s kan maken tijdens de cursus, want die is echt geweldig.

Iets nieuws

Mijn eigen kleren ontwerpen, dat heeft me altijd heel erg fantastisch geleken en in het verleden heb ik al eens sokken en truien ‘ontworpen’, maar echt serieus is het nooit geworden. Ook omdat ik naaimachines die iets meer kunnen dan alleen simpel vooruit en achteruit heel eng vind, draadspanning en speciale naaivoetjes, te eng om over na te denken. Nu is mijn gouwe ouwe naaimachine met zoonlief meeverhuisd naar Utrecht en heb ik inmiddels de prachtige naaimachine, die echt alles kan, van mijn schoonmoeder gekregen.
Natuurlijk ben ik daar ontzettend blij mee, maar de machine kan zoveel meer dan ik aankan, dat ik eerst maar eens op cursus moet met dat ding.
Nu hebben wij in Enschede een heel goede naaimachinewinkel en daar geven ze ook allerlei cursussen, o.a. de cursus Mouleren, en daar is het meteen misgegaan. Ik heb niet meer gedacht aan een technische uitleg over mijn wondermachine en hoe ik daar verder mee om moest gaan, ik dacht ook niet meer aan de gordijnstof die netjes op de plank ligt te wachten tot ik die cursus omgaan met je naaimachine heb gehad, nee, helemaal niets van dat alles, want Mouleren is ontwerpen in 3D, geen enge formules, geen lastige tekeningetjes, maar meteen op mens (of pop) met lappen en spelden aan de gang, hoe heerlijk is dat? Je ziet meteen wat wel en niet kan en ik heb me meteen opgegeven.
Er was eerst een instapcursus, we leerden een ‘paslijfje’ maken en daarna konden we ons opgeven voor de volgende drie lessen. Daar was gisteren de eerste van en wat was het weer geweldig. We hebben ’s morgens geleerd hoe je verschillende rokken helemaal naar de vorm van de pop konden ontwerpen en ’s middags was het ‘keurslijfje’ aan de beurt, als huiswerk voor de volgende week moeten we een pas-arm maken voor de paspop.
Ton Verswijveren, die de cursus geeft heeft veel verstand van zaken, hij heeft zelfs een duidelijk boek met veel foto’s geschreven over Moulage.

Gelukkig is de cursus verdeeld over drie zaterdagen, zodat ik niet te lang hoef te wachten op de volgende les. Daarna meteen maar een cursus boeken om wegwijs te worden op oma’s machine.

Maar door de drukte gisteren kwam ik aan een vierkantje niet toe, vandaag heb ik er twee gemaakt:

# 25
# 25

# 26
# 26

Duizend

Mijn duizendste blogpost. Ik heb er een tijdje tegenaan lopen hikken, maar hier is hij dan. Natuurlijk gaat de duizendste over leuke dingen, want die zijn er de laatste tijd ook genoeg. Een typisch gevalletje van tel je zegeningen, want die overtreffen toch echt wel de dingen die de laatste tijd niet zo goed lopen. Verder ga ik vooral genieten van dit mijlpaaltje en daarna ga ik fijn verder met het bloggen. Ik probeer zelfs de frequentie weer wat op te schroeven, door verder te gaan met de #50 boekvragen, de Ik lees Nederlands uitdaging en als de inspiratie ontbreekt, ga ik de Daily Prompts van WordPress eens proberen.

Net op het moment dat de winterdepressie aan het toeslaan was, kreeg ik een mailtje van Hélène Lesger, een uitgeefster van o.a. breiboeken. Een flinke tijd geleden had ze me gevraagd of ik een sjaal wilde breien voor een boek dat ze uit ging geven en dat heb ik toen gedaan. Waarschijnlijk heb ik dat destijds best goed gedaan, want ik mag nog een keer proefbreien, ik kan hier nog niet al teveel over vertellen, want ik heb nog niets binnen, maar ik weet zeker dat het weer een mooi project wordt. Het is altijd prettig dat je werk gewaardeerd wordt en het is heel leuk om je werkstuk terug te zien in een boek. Sjaals breien

Ik had al geschreven over de workshop van Christel Seyfarth bij Lohuis Tijhuis, waar toch nog een paar plaatsen voor vrij zijn. Het lijkt me fantastisch om haar werk te zien en te horen hoe zij inspiratie opdoet voor haar ontwerpen, die er best ingewikkeld uitzien, maar als je er mee bezig bent valt dat erg mee. Je werkt maar met twee kleuren tegelijk, dus je kunt de draden op de achterkant mooi afwerken tijdens het breien.

vogelvest1

Het mooiste van deze week was de uitnodiging van Boekhandel Broekhuis: wat te denken van een Masterclass schrijven onder leiding van niemand minder dan Renate Dorrestein? Hij valt qua timing helemaal verkeerd, volgende week hebben we de inschrijving van de nieuwe leerlingen, de tienminutengesprekken en een excursie met leerlingen van de tweede klas naar een soort opleidingenbeurs, dus druk, druk, druk, maar dat maakt me helemaal niet uit, volgens mij krijg ik van de Masterclass wel weer energie en inspiratie. Jammer genoeg is de Masterclass in Hengelo in plaats van Enschede, maar je kunt niet alles hebben.

Duizend blogposts, dat had ik vijf jaar geleden niet gedacht, deze blog zou een beschrijving worden van onze reis naar de Olympische Spelen in Beijing, inmiddels zijn we ook al naar de Spelen in Londen geweest en ik ben voorlopig nog niet klaar met bloggen, dus: wordt vervolgd!

Lekker huiselijk

De start van november is nat en guur, dus ik heb de gordijnen al vroeg dicht gedaan en ik zit helemaal klaar voor de NaNoWriMo van dit jaar. Het was vorig jaar zo leuk om mee te doen en om ook ‘te winnen’, dat ik natuurlijk dit jaar weer mee doe. Eigenlijk heeft boek twee het hele jaar al een beetje in de week gelegen, maar ik heb niet echt de mogelijkheid gehad om er ook lekker aan te werken. Daarom is het zo fijn dat ik me nu weer heb voorgenomen om de strijd met mezelf aan te gaan. Als het lukt dan schrijft ik iedere avond zo’n 2.000 woorden, lukt het een dagje niet dan moet dat natuurlijk ingehaald worden en dan volgen er twee dagen van 3.000 woorden, dat lijkt me een mooi streven.

Natuurlijk houd ik hier mijn vooruitgang bij en wie weet ligt er begin volgend jaar een nieuw boek van mij in de verkoop.

Beeldhouwen dag drie, de slotdag.

Drie dagen duurt de Afrikaanse beeldhouwcursus en meestal is dat ook voldoende om met een geslaagd resultaat naar huis te gaan, maar dit keer had ik een nogal bewerkelijke steen, die bovendien bijzonder hard was. Dat zeiden zelf de beide cursusleiders, die ook aan mijn steen hebben gewerkt. Dat moest ook wel omdat ik anders nog een paar dagen bij had moeten boeken en dat kon jammer genoeg niet. En of ik volgend jaar weer met mijn beeld onder de arm verder kon gaan, leek ons te ver in de toekomst kijken. Vandaag was het dus weer hard werken, maar het resultaat mag er zijn. Ik moet het beeld thuis wel verder afschuren, dus er ligt nog aardig wat werk te wachten.

De beide andere cursisten hebben ook mooie beelden gemaakt en we gaan elkaar nog foto’s sturen, dus die plaats ik ook nog wel. Nu eerst maar eens de fotogalerij van vandaag:

Master #2

Beeldhouwen 2012 dag twee

Zere handen, zere armen, ik ben moe!

Vandaag is wel duidelijk gebleken dat ik een beetje erg ambitieus ben, in gedachten zie ik wel wat het allemaal moet worden, maar in de praktijk mis ik ‘slagkracht’, gelukkig heb ik hulp. We hebben heel veel geluk dat we met drie cursisten en twee docenten zijn, ze hebben ruim tijd voor ons. Toen ik vanmiddag aangaf dat ik een bepaald gedeelte graag weg wilde hebben, gaf de docent mij groot gelijk en hij zei dat het beeld daar heel mooi door zou worden, we waren het er ook alletwee over eens dat het mij niet zou lukken om het beeld dan morgen af te hebben en daarom heeft hij het gedeelte helemaal weg getikt, Hoera! Nu heeft het beeld zelfs twee gaten.

1e pauze
andere kant

Twee gaten!
Ik ben er blij mee.

Morgen staat vooral in het teken van schuren, schuren en nog eens schuren om een zo glad mogelijk resultaat te krijgen, genoeg te doen dus!