Categorie archief: Gezondheid en welzijn

Plasticvrij huishouden

Tijdens onze vakantie in Duitsland waren we ook in Trier. Heel leuke stad, veel te zien en veel te doen, maar ze hadden daar ook een verpakkingsvrije winkel. Dat is een concept dat hier in Nederland niet echt van de grond lijkt te komen, maar in Duitsland zijn ze wat dat betreft toch iets groener dan in Nederland. Er schijnt zelfs een Unverpackt in Münster te zijn, die zoeken we de volgende keer wel even op, als we daar zijn.

Bij die verpakkingsvrije winkel heb ik een bijenwasdoek gekocht en omdat die heel prettig in het gebruik is, heb ik er nog een paar besteld, ook als surprise voor de feestdagen. Dus kinderen, als je dit leest, straks in december gewoon doen of je van niks weet.

Mijn huidige doek is op dit moment eigenlijk steeds in gebruik als kaasverpakking en dat gaat prima. Soms nemen we hem mee naar de kaasman,  zodat er helemaal geen verpakking gebruikt wordt, maar soms zit er nog een stukje kaas in en dat is ook een reden dat we een extra doek nodig hebben.

Ik heb nu ook een echt grote doek besteld en broodzakjes. Nu nog iemand vinden die ze in Nederland maakt en dan ben ik helemaal goed bezig.

 

Advertenties

Drie vooruit, twee terug

Soms zet je drie stappen vooruit en moet je er weer twee terug, dat is niet erg, want je gaat toch vooruit, niet waar?

Het blijkt dat er in het kabbelende beekje, dat mijn bedrijf op dit moment is, toch wel wat stenen liggen, die de stroom veranderen. Dat lijkt mij persoonlijk toch iets prettiger dan een grote stroomversnelling waarin ik onvermoed in een waterval terecht kom.

Heel mooi is dat ik nog steeds leerlingen kan helpen om problemen te overwinnen, zoals de de dappere M, die ondanks haar angsten toch een mooie spreekbeurt heeft gehouden. Dat zijn voor mij prachtige momenten.

IMG_2934
“Teken je gesprek”: een prachtige manier om leerlingen te helpen

Ik hoop dat het kabbelende beekje toch weer iets meer gaat stromen en dat het ‘Netwerken’  vruchten af gaat werpen.

 

IMG_2935
Koi, geschilderd tijdens een workshop Chinees schilderen bij Adelaide Lam in Enschede.

Titel: Wees onzichtbaar

Auteur: Murat Isik

Uitgever: Ambo Anthos

Eerste druk: mei 2017

Ik las de paperbackversie, tiende druk. Ik deed mee met de Hebban Boekbespreking over dit boek ter gelegenheid van de Shortlist van de Libris Literatuurprijs 2018, waar dit boek voor genomineerd is

 

Over de schrijver:

Murat Isik is geboren in 1977 en debuteerde in 2012 met “Verloren grond”, dat de publieksprijs van de Bronzen Uil won. Zijn moeilijke jeugd werd voedingsbodem voor “Wees onzichtbaar”, dat genomineerd is voor de Libris Literatuurprijs. Op dit moment is nog niet bekend welk boek gewonnen heeft.

 

Waar gaat het over:

De jonge Metin komt met zijn ouders mee naar Nederland en komt terecht in de Bijlmermeer. Zijn vader is een werkloze communist die een donkere schaduw over het gezin werpt. Vader Harun is onvoorspelbaar, overspelig en gewelddadig. Gelukkig heeft Metin vriendjes in de buurt die hem laten zien hoe een gezinsleven er ook uit kan zien. Buitenshuis en lezend in zijn stripboeken is Metin gelukkig. Maar op de middelbare school is het niet meer alleen zijn vader die voor dreiging zorgt, ook zijn klasgenoten hebben het op hem voorzien. De komst van een andere Turkse jongen in de klas zorgt voor een grote verandering. Ook vindt er een verandering in zijn moeder plaats, doordat zij zich financieel onafhankelijk van zijn moeder maakt en besluit dat genoeg genoeg is, wordt vader buiten spel gezet.

 

Wat vond ik ervan?

Het aangrijpende verhaal was door de korte hoofdstukken prettig leesbaar, ondanks de dreiging van vader en later van de klasgenoten, werd het nergens zwaarmoedig. De bijna 600 bladzijden waren zo verslonden en ze smaken naar meer.

IMG_2597

Jeugddroom

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik hou niet van Nederlandse winters. Misschien moet ik het iets anders formuleren: Ik hou niet van winters. Sneeuw is vooral leuk op een kerstkaart en schaatsen is alleen als kijksport te genieten. Van koude lucht word ik benauwd, ik krijg er hoofdpijn van en de laatste jaren merk ik het ook aan mijn gewrichten, kou en vocht zijn niet fijn.

Vanwege mijn allergieën heeft mijn toenmalige allergoloog al eens gezegd dat ik maar naar een woestijngebied moest verhuizen, zonder berken, elzen en grassen. Die gedachte vond ik best aantrekkelijk en stiekem droomde ik er weleens van om te overwinteren in een warm land, in plaats van proberen hier zo min mogelijk naar buiten te gaan en bij de eerste de beste allergenen in de lucht toch weer ziek te worden.

Maar kijk eens waar we zaterdag zijn geweest:

IMG_2300

Dat lijkt mij in ieder geval al een stap in de goede richting.

We hebben een heel interessante lezing gehad van ‘Spanjemakelaar’ Marleen De Vijt en zij sterkte me wel in mijn gedachte dat het niet nodig is om daar een huis te kopen. Gewoon eerst maar eens een huisje of appartement huren voor een maand of drie en dan kijken hoe het gaat. Dan is het ook mogelijk om eens van omgeving te wisselen.

Op de beurs waren ook IVIO (Wereldschool) en Intertaal (uitgever talenboeken). Ik zou eventueel in Spanje Nederlandse les kunnen geven, om toch inkomen te genereren, mensen te ontmoeten en actief te blijven.

Voorlopig is de winter alweer bijna voorbij en heb ik een abonnement genomen op ESpanje om in de juiste stemming te komen. Wie weet wat de toekomst allemaal brengen gaat?

IMG_2302

Straks eerst maar eens lekker tapas klaar maken.

Het nuttige met het aangename

Wie had ooit gedacht dat een avondje ‘college lopen’ ook een avondje uit kan zijn? Laat dit nu precies het geval zijn als je naar de voorstelling ‘Science meets Music‘ van Erik Scherder en Jan Vayne gaat.

Omdat ik door mijn werk met met ‘Beelddenkers’ en ‘Leren Leren’ heel erg geïnteresseerd ben in de werking van het brein, leek deze voorstelling mij het bezoeken wel waard en daarom had ik twee kaartjes besteld. Vriendin Manja wilde wel mee en zo zaten wij vrijdag gezellig in het theater te luisteren naar het meeslepende college van Erik Scherder en de gloedvolle improvisaties van Jan Vayne.

Het is mooi om te zien en te horen hoe een enthousiaste prof.dr. Scherder zijn publiek meesleept in de werking van de hersenen. Hij vroeg ons, het publiek, tegen het eind van de avond of wij nu een muziekinstrument gingen bespelen, het mooie is, ik betrap me er op dat ik wel meer zing. De hele week ben ik, vooral in de auto, weer lekker aan het zingen. Want dat is, net als bewegen, heel goed voor onze grijze massa.

Onze plaatselijke, 150 jaar oude, boekhandel had een kleine stand ingericht, waar na afloop van de voorstelling boeken van Erik Scherder werden verkocht, die hij daarna welwillend van een handtekening voorzag. Die kans kon ik natuurlijk niet voorbij laten gaan. Gelukkig waren er ook nog twee oud collega’s van mij op deze avond, die mijn moment met Erik op de gevoelige plaat hebben vastgelegd.

Herinneringen gemaakt.

IMG_2277

Bedankt voor de leuke foto, Rita!

Lekker bezig

De laatste tijd ben ik lekker bezig, maar (nog) niet echt met het bloggen, daar gaat verandering in komen, want ik mis het toch wel.

Ik ben vooral druk met dingen die een beetje nieuw zijn, op school ben ik nu het dyslexie aanspreekpunt, dat betekende in het begin vooral heel veel administratief werk en hopelijk binnenkort meer contact met de desbetreffende leerlingen. Natuurlijk horen bij de functie de nodige vergaderingen en met een collega van een andere vestiging breng ik binnenkort een bezoek aan een soort ‘dyslexie-beurs’. Kortom veel nieuwe, leerzame dingen en ik ben heel benieuwd hoe het allemaal gaat lopen.

Verder ben ik eind vorig jaar begonnen met het lesgeven aan volwassenen en ik ben erg blij dat ik dit jaar weer een paar groepen mag begeleiden, want ik vind het erg leuk om te doen. Uit eigen ervaring weet ik dat het best lastig is om naast je baan, gezin en andere bezigheden ook nog te moeten studeren, want voor deze cursisten is het echt moeten.

En toen kwam daar plotseling ook nog de Breiclub.nl bij. Voor mij was het eerst gewoon een Facebook pagina, waar ik heel blij mee was en tegenwoordig hoor ik bij het team van Breiclub.nl, net alsof het zo moest zijn. De Breiclub zocht iemand die iets voor de pagina kon betekenen en zo hebben we elkaar gevonden. Ik probeer nu dagelijks iets breigerelateerd te plaatsen en dat lukt volgens mij wel aardig 🙂

Nu is de Breiclub bezig om iets heel gezelligs te organiseren in februari 2016 en om daar invulling aan te geven, was er afgelopen zaterdag een brainstormsessie van een aantal leden van het team. Het was heel verrassend om ook de mensen te zien die bij de namen en de gezichten horen, het was vooral fijn om te zien dat breien en haken tegenwoordig toch ook iets is voor jonge mensen, want ik denk dat ik toch wel tot de oudsten van de groep hoorde, verder waren er leuke, creatieve jonge vrouwen met heel interessante plannen. Heel prettig dat ik deel uit mag maken van dit team.

Voor school ben ik nog lekker bezig geweest met twee lesplannen voor Nederlands om in te zetten tijdens de Anti-Pest-Week. Uiteindelijk hebben we gekozen voor het plan dat ik had gemaakt bij het boek “Ik zwijg”  van Frank Geleyn. Lekker voorlezen, zelf lezen en natuurlijk uitdagende vragen beantwoorden, het was spannend om te doen, natuurlijk ook spannend hoe mijn collega’s het zouden vinden, maar volgens mij is alles goed gegaan. Het was weer een mooi project op school.

Ik heb eigenlijk alleen niet echt tijd gehad voor deel drie uit de serie Mert en Ellen, maar daar gaat nu verandering in komen, want de herfst sluipt naderbij en dat betekent voor mij meestal meer schrijftijd.

Vakantiefoto: tuininspiratie
Vakantiefoto: tuininspiratie

Echt waar?

Hoewel ik hier eigenlijk niet over werk wil bloggen, ontkom ik er vandaag niet aan. Vanmorgen was de nieuwjaarsvergadering waarin we werden bijgepraat over de ‘nieuwbouw’ en er was een ander nieuwtje, dat voor mij heel welkom was, we krijgen een Middenbouw groep van de Vrije School bij ons in het gebouw. Daar ben ik, als oud-Vrije-School-ouder natuurlijk heel erg blij mee, vooral ook omdat er gevraagd werd wie er eventueel interesse had om ook in deze nieuwe klas les te geven. Natuurlijk heb ik toen mijn hand in de lucht gestoken.
Ik ben heel benieuwd hoe het allemaal verder gaat, gaan we echt uit het (heel erg) oude gebouw en krijgen we die extra klas? Heel misschien wijd ik er nog wel eens een blogje aan, voor nu heb ik iets moois om naar uit te kijken.

vierkantje # 7
vierkantje # 7

Slakkengangetje

malta1malta2
Kleinzoon heeft vorige week netjes zijn eerste judo-examen gehaald en op school gaat het ook goed, hij gaat netjes over naar groep vier, maar eerst lekker vakantie vieren. Met de zomerse temperaturen meteen al bij het begin van de vakantie moet dat goed komen.

Met mij gaat het langzamerhand ook een beetje beter, gisteren heb ik zelfs een Indiaas menu met drie verschillende gerechten en kant-en-klare naans uit de oven precies getimed op tafel weten te zetten. Dat is heel wat beter dan zitten stressen boven een cake-recept. Ik denk dat ik morgen weer eens iets ga bakken, want de jongste komt dan even thuis en er moet wel iets gevierd worden, ze heeft haar eerste jaar Hogere Hotelschool gehaald.

Trouwens, over bakken gesproken, met mijn “Koekjeslijst” gaat het ook heel goed, natuurlijk loop ik wel achter met de recensies, maar ik heb paar interessante Nederlandse boeken gelezen, het mooiste boek daarvan is een kookboek, dat een echte aanrader is: “Couperus Culinair”. Het is een niet alleen een kookboek, er staan ook fragmenten van boeken en korte verhalen in. Verder heb ik twee boeken van Renate Dorrestein gelezen, een boekje van Ilja Gort en een boek over Anna Bijns. Natuurlijk ben ik in de makkelijke boeken begonnen en kan ik me steeds beter concentreren, waardoor het boek over Anna Bijns nu ook gewoon goed gaat.

Wat nog niet zo goed gaat is het breien van iets ingewikkelder dingen, gelukkig heb ik de “Maltezer Shawl” van Christel Seyfarth op de pennen staan en hoewel dat er pittig uitziet, valt het heel erg mee. Vooral omdat ik het al een keer helemaal uit heb moeten halen door een stomme leesfout, ik zat daardoor wel meteen heel goed in het patroon en in het ritme van het breien. Ik ben alweer toe aan de twaalfde rij bloemen en ik heb dit keer wel iedere naald twee steken gemeerderd. Misschien komt mijn concentratievermogen toch een beetje terug?

Jammer genoeg komt mijn uithoudingsvermogen nog wel flink te kort. Het blijft voorlopig even bij korte wandelingen, die ik steeds een beetje probeer uit te breiden.

Over het randje

Eigenlijk voelde ik het al aankomen, het gevoel dat je het nooit goed doet, het werk dat alleen maar meer wordt en de huilbuien.

Dertien jaar geleden was het erger, onverwachter, het is daarom maar goed dat ik nu weet dat ik op de rem moet trappen, gas terug moet nemen en gewoon even “Nee” zeg. Want ook deze keer gaat het weer over “samen de schouders eronder zetten” en je “professioneel” gedragen en weer neem ik het waarschijnlijk allemaal te persoonlijk op, hoewel ik om mij heen collega’s ook bijna om zie vallen. Deze keer wil ik niet letterlijk om vallen en daarom moet de knop even om, zodat ik weer naar de andere kant van het randje kan om dan veilig te landen op vaste grond in plaats van te bungelen boven de afgrond.

Natuurlijk komen daar doktersbezoeken aan te pas en moet er veel gepraat worden, dat is niet erg. Voorlopig heb ik er even een zelfhulpboek bij gepakt: Een 30 dagen programma uit je burnout van Carien Karsten. Vorig jaar heb ik er ook al ingekeken, toen dacht ik dat het wel mee zou vallen, maar het valt niet mee en dat maakt me vooral heel verdrietig en ik moet om het minste of geringste al huilen.

Ik wil me weer goed voelen, zodat ik als ik thuiskom niet uitgeblust op de bank neerplof, maar dat ik dan nog energie over heb voor die weldadige wandeling of inspiratie voor het bij werken van mijn blog (of mijn nieuwe boek), kortom, ik wil terug naar mezelf.

Het komt wel goed, maar vandaag nog niet.

 

Berken en elzen (allergie)

Natuurlijk ben ik onwijs blij met het mooie weer van de laatste paar dagen, lekker een zonnetje erbij en alles lijkt meteen een stuk leuker.

Voor mij heeft het echter een bijkomend nadeel, op zo’n mooie, droge en zonnige dag, waarop het ook een beetje waait, zijn mijn vriendjes, de POLLEN, erg actief. Gisteren voelde ik het al aankomen en vandaag was het helemaal erg. Het betekent dus weer extra medicijnen om alles toch weer goed te krijgen, maar het blijft een beetje dweilen met de kraan open.

Hier in de buurt staat veel berken en bij school is het helemaal een berkenfestijn en op een dag als vandaag moeten de ramen natuurlijk gewoon open en nu zit ik hier met zakdoeken en een citrosannetje een beetje te snotteren op de bank.

Misschien gaat het vanavond wel heel zachtjes regenen?

Dit is trouwens mijn 998ste blogpost, ik heb heel erg zitten te denken wat ik zal doen om mijn duizendste te vieren, een nieuwe foto? een heel nieuwe achtergrond? weer een leuke give-away?

Heb je suggesties om deze mijlpaal niet zomaar voorbij te laten gaan, hoor ik die graag 🙂

 

Over boord

Geweldig zo`n nieuwjaar! Een heel nieuw begin, met allemaal goede voornemens en 365 dagen om er lekker positief tegenaan te gaan.

Voelt u het addertje al dat onder het gras ligt? Zo’n avond vol vuurwerk, oliebollen en champagne verandert bar weinig en die goede voornemens zijn wat mij betreft al bijna een zachte dood gestorven. Iedere dag bloggen: dat lukt niet meer, elke week één van de 53 favoriete plekken van Enschede: dat wordt hem ook niet echt en om de dag een heel stuk lopen: dat lukt niet zoals het nu gaat in het leven.

Toen het nog vakantie was, was het allemaal best te doen. Het was alleen niet zo handig om in die laatste week van de kerstvakantie een afspraak met de tandarts te plannen, ja, die gebitsrenovatie! Maar goed, dat heb ik wel gedaan en donderdag heb ik wel twee uur in een ongemakkelijke houding in de stoel gelegen met mijn mond wagenwijd opengesperd. Verdovingsspuiten erin en de tandarts kon aan het werk. Natuurlijk voel je je dan niet echt helemaal happy als je dan weer buiten staat, maar het is toch vakantie, dus niemand heeft er verder last van.

Afgelopen maandag begon het echte leven weer, normaal gesproken mijn vrije dag, maar we begonnen met een studiedag en daar moest ik ook bij zijn. Nu had ik al vanaf donderdag (tandarts) een zere mond, dus behalve dat het mijn vrije dag is, had ik er fysiek ook niet echt veel zin in. Gelukkig was het wel inspirerend en alle docenten gingen met een goed gevoel naar huis. Ik ook, hoewel ik nog meer zin had om lekker op de bank neer te ploffen. Dat ging niet, want stroomstoring nummer twee was in volle gang en het was heel koud in huis.

Om een lang verhaal iets korter te maken: de docenten hadden meer zin in het nieuwe jaar dan veel van de leerlingen, die hadden liever nog langer vakantie gehad, mijn mond deed steeds meer pijn i.p.v. dat het beter ging. Mijn goede voornemens van na school  lekker wandelen en lekker positief de lessen in werden steeds onhaalbaarder en uiteindelijk ben ik donderdag maar weer naar de tandarts gegaan, de diagnose: ontstoken gehemelte, waarschijnlijk door een allergische reactie op de verdoving. Ik heb een verdovingscrème meegekregen om aan te brengen voor het eten en voor het slapen, zodat het niet te pijnlijk is om te eten of te slapen en vrijdag heb ik bijna de hele dag ziek in bed gelegen 😦

Natuurlijk ga je met zo’n mond ook niet gezellig wandelen of leuke plekken bekijken, maar wel zielig op de bank zitten breien.

Dat vond D. helemaal niet erg, want die heeft er nu een mooi IJslands vest bij.

Het is het Frost vest uit het Lopi-boek nr. 29 gemaakt van Alafoss lopi garen, dat ik in IJsland besteld heb, ik brei hetzelfde vest ook nog voor Huà, alleen een maat groter. Daarna ga ik weer verder met mijn Vogelvest.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nu moet ik morgen weer naar de tandarts, want hij wil het in de gaten houden en hij gaat, als het er rustig uitziet, de noodkronen vervangen door echte kronen. Dan kan ik gewoon weer opnieuw beginnen met de goede voornemens, want die leuke plekken van Enschede zijn echt de moeite waard en dat wandelen moet ook gebeuren 🙂