Categorie archief: Dichterbijtaal

Kilo knallers

Deze week heb ik afscheid genomen van twee groepen Duitse studenten, die alweer de laatste les hadden in hun serie Nederlandse lessen.  Deze laatste les is voor mij altijd een beetje een verrassing. De toets wordt even kort besproken, de certificaten worden uitgereikt, het laatste hoofdstuk wordt nog even behandeld en dan is het tijd voor de mondelinge presentaties.

Het is altijd prachtig om te horen hoeveel vooruitgang er is gemaakt en ook om te merken hoeveel lef de studenten hebben om voor de groep toch maar even in een vreemde taal iets te vertellen.

De voorlaatste les leg ik uit wat ik verwacht. Dat is eigenlijk heel eenvoudig, namelijk: probeer eens in het Nederlands uit te leggen wat je hobby is of wat je studeert of vertel iets over je land van herkomst. Ook vertel ik iets over de andere presentaties die ik al voorbij heb zien komen en die mij nog bij zijn gebleven om de inhoud of door de presentatie zelf.

Ik geef de studenten ook de mogelijkheid om afspraken te maken: doe je het in je eentje of wordt het toch liever een duo-presentatie en het laatste kwartiertje wordt dan ingevuld met brainstormen en op het eind weet ik  hoeveel presentaties ik kan verwachten en waar ze waarschijnlijk over zullen gaan.

Deze laatste lessen waren voor mij weer een feestje, iedereen had met goed gevolg de toets gemaakt en iedereen was blij met de behaalde resultaten en daarna was het tijd voor de presentaties en weer was er bij mij die ontroering dat de studenten echt mijn tip ter harte hebben genomen: “Een presentatie is voor mij geslaagd als ik ook iets van jullie leer.”

En ik heb iets geleerd over de Stutenkerl, een soort brood/taai/speculaas pop die de knecht van St. Maarten of St. Nikolaus voor moet stellen. Maar toen ik bezig was met de blogpost moest ik toch wel even grinniken, omdat ook Duitsland zijn eigen ‘Pieten-rel” heeft, want mag deze Stutenkerl nog wel met zijn pijp verkocht worden? Ook was er een presentatie over de verschillen in het eten in Duitsland en Nederland. In Nederland frituren we alles, zoals zelfs de frikandellen, terwijl je in Duitsland gewoon bratwurst kunt kopen. Maar ik weet nu ook dat de Glühwein bekers geliefde verzamelaars objecten zijn.

Natuurlijk waren er nog een paar andere spreekbeurten, maar de eigenlijke reden voor deze blog was die van twee meisjes die heel enthousiast vertelden over ‘VINO KILO‘ en dat blijkt een een kleding evenement te zijn met allemaal tweedehands, het liefst vintage, kleding, die je per kilo kunt kopen. De evenementen vinden een paar keer paar jaar plaats in diverse steden in Duitsland, maar ook in de rest van Europa en ook hier in Nederland.  Behalve mooie kleding kopen, kun je er ook gezellig een wijntje drinken en is de atmosfeer er altijd heel gezellig. Bovendien is het, volgens de beide studentes, natuurlijk heel goed voor het milieu om tweedehandskleding te kopen.

Gelijk hebben ze!

sint en piet
tijden veranderen

 

Advertenties

Drie vooruit, twee terug

Soms zet je drie stappen vooruit en moet je er weer twee terug, dat is niet erg, want je gaat toch vooruit, niet waar?

Het blijkt dat er in het kabbelende beekje, dat mijn bedrijf op dit moment is, toch wel wat stenen liggen, die de stroom veranderen. Dat lijkt mij persoonlijk toch iets prettiger dan een grote stroomversnelling waarin ik onvermoed in een waterval terecht kom.

Heel mooi is dat ik nog steeds leerlingen kan helpen om problemen te overwinnen, zoals de de dappere M, die ondanks haar angsten toch een mooie spreekbeurt heeft gehouden. Dat zijn voor mij prachtige momenten.

IMG_2934
“Teken je gesprek”: een prachtige manier om leerlingen te helpen

Ik hoop dat het kabbelende beekje toch weer iets meer gaat stromen en dat het ‘Netwerken’  vruchten af gaat werpen.

 

IMG_2935
Koi, geschilderd tijdens een workshop Chinees schilderen bij Adelaide Lam in Enschede.

Titel: Wees onzichtbaar

Auteur: Murat Isik

Uitgever: Ambo Anthos

Eerste druk: mei 2017

Ik las de paperbackversie, tiende druk. Ik deed mee met de Hebban Boekbespreking over dit boek ter gelegenheid van de Shortlist van de Libris Literatuurprijs 2018, waar dit boek voor genomineerd is

 

Over de schrijver:

Murat Isik is geboren in 1977 en debuteerde in 2012 met “Verloren grond”, dat de publieksprijs van de Bronzen Uil won. Zijn moeilijke jeugd werd voedingsbodem voor “Wees onzichtbaar”, dat genomineerd is voor de Libris Literatuurprijs. Op dit moment is nog niet bekend welk boek gewonnen heeft.

 

Waar gaat het over:

De jonge Metin komt met zijn ouders mee naar Nederland en komt terecht in de Bijlmermeer. Zijn vader is een werkloze communist die een donkere schaduw over het gezin werpt. Vader Harun is onvoorspelbaar, overspelig en gewelddadig. Gelukkig heeft Metin vriendjes in de buurt die hem laten zien hoe een gezinsleven er ook uit kan zien. Buitenshuis en lezend in zijn stripboeken is Metin gelukkig. Maar op de middelbare school is het niet meer alleen zijn vader die voor dreiging zorgt, ook zijn klasgenoten hebben het op hem voorzien. De komst van een andere Turkse jongen in de klas zorgt voor een grote verandering. Ook vindt er een verandering in zijn moeder plaats, doordat zij zich financieel onafhankelijk van zijn moeder maakt en besluit dat genoeg genoeg is, wordt vader buiten spel gezet.

 

Wat vond ik ervan?

Het aangrijpende verhaal was door de korte hoofdstukken prettig leesbaar, ondanks de dreiging van vader en later van de klasgenoten, werd het nergens zwaarmoedig. De bijna 600 bladzijden waren zo verslonden en ze smaken naar meer.

IMG_2597

Bedrijvig

Daar waar ik vorig jaar nog weleens dacht: “Wanneer gaat het nu eindelijk eens lopen?”, daar heb ik nu het gevoel: “Ja, leuk, alweer iets moois op mijn pad.

Met mijn bedrijf Dichter bij taal heb ik al een paar mooie contacten opgedaan en opdrachten gekregen. Zo geef ik een paar uur Nederlands aan buitenlandse studenten, begeleid ik een meisje dat veel last heeft van faalangst en ben ik uitgenodigd om mee te werken aan de Enschedese editie van de speeldag voor hoogbegaafde kinderen. Het Powervrouwen ontbijt bij ETN was echt een kickstart, want er zijn al allerlei plannetjes gesmeed voor een bijdrage aan ‘Mastermindbijeenkomsten’ van de Powervrouwen en ik hoop een serie “Wake-Up-lunches” te organiseren voor mensen die behoefte hebben aan een nieuw netwerk en aan nieuwe ideeën om te groeien het ondernemerschap of in het algemeen.

Bovendien ben ik weer aan het schrijven, de ideeën zoemen door mijn hoofd en ik ben al de gedachten rustig aan het ordenen. De grote lijnen staan nu in een paar verschillende notitieboekjes, zodat ik me op een boek kan concentreren en daar waar nodig, ideetjes voor de andere boeken op de goede plaats weg kan schrijven. De eerste boeken uit de serie “Mert en Ellen” worden nog regelmatig uitgeleend bij de bieb en zo af en toe wordt er ook nog een verkocht, heel leuk, maar het leukst is toch wel als er iemand vraagt waar deel vier blijft. Ik ga er vanuit dat “De avondvierdaagse”, dat is de werktitel, voor de feestdagen besteld kan worden.

Bij het schrijven hoort natuurlijk ook lezen, want dat is onlosmakelijk. Tot mijn grote verrassing ben ik door Hebban weer ingeloot voor een fijne leesclub, die van “Wees onzichtbaar” van Murat Isik. Heel fijn, zo’n club, want je krijgt soms echt heel andere vragen dan je eigenlijk verwacht en de inbreng van de medelezers is vaak ook verhelderend.

En als we het dan toch over bedrijvig hebben, bijen staan erom bekend heel ijverig te zijn en dit jaar hebben we voor Pasen, i.p.v. een chocolade-ei, een paar nieuwe dieren aangeschaft voor in de tuin. Ik hoop dat de knuffelbijen net zo lief zijn als hun naam belooft en dat ze goed voor onze appel- kersen- en pruimenbomen zullen zorgen. In ruil daarvoor mogen ze gratis in het bijenhotel overnachten.

Het zoemt allemaal weer, gelukkig!

IMG_2623