Categorie archief: Boeken

Op schema

Dertig dagen, 50.000 woorden, 1 boek, het lijkt simpel, maar, net zoals bij alles wat simpel lijkt, de realiteit is anders. Als ik zo’n 1.667 woorden per dag schrijf, haal ik het. Maar er is altijd wel een dag waarop je niet aan schrijven toekomt, daarom schrijf ik liever een paar woorden meer op de dagen dat het kan en als de inspiratie er is.

Zo’n dag is het vandaag, met als gevolg dat ik de 10.000 woordengrens over ben en een mooi buffertje heb. Hopelijk gaat het morgen weer zo goed. Vanavond ga ik in ieder geval lekker plannen en plotten, want het verhaal kan nog alle kanten op. In ieder geval lijkt het erop dat mijn kleine hoofdpersoon op dit moment veilig is.

Maar, op de volgende bladzijde wordt die betrekkelijke veiligheid alweer verstoord, door mensen die kilometers verderop zitten.

Ik ben heel blij dat ik weer aan het schrijven ben.

DSC01754
Inspiratie
Advertenties

Bedrijvig

Daar waar ik vorig jaar nog weleens dacht: “Wanneer gaat het nu eindelijk eens lopen?”, daar heb ik nu het gevoel: “Ja, leuk, alweer iets moois op mijn pad.

Met mijn bedrijf Dichter bij taal heb ik al een paar mooie contacten opgedaan en opdrachten gekregen. Zo geef ik een paar uur Nederlands aan buitenlandse studenten, begeleid ik een meisje dat veel last heeft van faalangst en ben ik uitgenodigd om mee te werken aan de Enschedese editie van de speeldag voor hoogbegaafde kinderen. Het Powervrouwen ontbijt bij ETN was echt een kickstart, want er zijn al allerlei plannetjes gesmeed voor een bijdrage aan ‘Mastermindbijeenkomsten’ van de Powervrouwen en ik hoop een serie “Wake-Up-lunches” te organiseren voor mensen die behoefte hebben aan een nieuw netwerk en aan nieuwe ideeën om te groeien het ondernemerschap of in het algemeen.

Bovendien ben ik weer aan het schrijven, de ideeën zoemen door mijn hoofd en ik ben al de gedachten rustig aan het ordenen. De grote lijnen staan nu in een paar verschillende notitieboekjes, zodat ik me op een boek kan concentreren en daar waar nodig, ideetjes voor de andere boeken op de goede plaats weg kan schrijven. De eerste boeken uit de serie “Mert en Ellen” worden nog regelmatig uitgeleend bij de bieb en zo af en toe wordt er ook nog een verkocht, heel leuk, maar het leukst is toch wel als er iemand vraagt waar deel vier blijft. Ik ga er vanuit dat “De avondvierdaagse”, dat is de werktitel, voor de feestdagen besteld kan worden.

Bij het schrijven hoort natuurlijk ook lezen, want dat is onlosmakelijk. Tot mijn grote verrassing ben ik door Hebban weer ingeloot voor een fijne leesclub, die van “Wees onzichtbaar” van Murat Isik. Heel fijn, zo’n club, want je krijgt soms echt heel andere vragen dan je eigenlijk verwacht en de inbreng van de medelezers is vaak ook verhelderend.

En als we het dan toch over bedrijvig hebben, bijen staan erom bekend heel ijverig te zijn en dit jaar hebben we voor Pasen, i.p.v. een chocolade-ei, een paar nieuwe dieren aangeschaft voor in de tuin. Ik hoop dat de knuffelbijen net zo lief zijn als hun naam belooft en dat ze goed voor onze appel- kersen- en pruimenbomen zullen zorgen. In ruil daarvoor mogen ze gratis in het bijenhotel overnachten.

Het zoemt allemaal weer, gelukkig!

IMG_2623

Een koffie-avontuur

Een tijdje geleden schreef ik al dat ik was uitgekozen om mee te doen met de Hebban leesclub voor het boek ‘The Monk of Mokha’ van Dave Eggers. De eindopdracht is natuurlijk het schrijven van een recensie en hier is die van mij:

Titel: The Monk of Mokha

Auteur: Dave Eggers

Uitgever: Alfred A. Knopf

Eerste druk: 30 januari 2018

Ik las de paperbackversie van de ongecorrigeerde proefdruk, derhalve mag ik geen quotes geven, want dat mag alleen na vergelijking met de officiële uitgave. Mijn boek heeft een groen/bruine omslag.

 

Over de schrijver:

Dave Eggers (1970) is een Amerikaanse auteur. Hij schrijft zowel fictie als non-fictie. Zijn boeken zijn al voor verschillende prijzen voorgedragen. Voor dit boek heeft hij een aantal gesprekken gevoerd met de hoofdpersoon Mokthar Alkanshali.

 

Waar gaat het over:

De in San Francisco opgegroeide Jemeniet Mokthar Alkanshali ontdekt dat Jemen het eerste land was waar koffie gecultiveerd werd en besluit koffie uit Jemen te importeren. Dit is het begin van een spannend avontuur, want in Jemen woedt inmiddels een oorlog.

Mokthar kan de overlevingsstrategieën die hij zich tijdens zijn jeugd in de wijk Tenderloin in San Francisco eigen heeft gemaakt goed inzetten en wonder boven wonder komt zijn eerste lading koffie aan in Amerika.

Hij bekijkt de binnenkomst van het schip vanaf het dak van het luxe appartementencomplex waar hij eerst portier was, daarmee is voor hem de cirkel rond.

 

Wat vond ik ervan?

Het is een typisch Amerikaans succesverhaal van een nobody die een held wordt, maar het wordt smakelijk beschreven. Tijdens het lezen krijg je zin in een bak lekkere koffie.

Wel roept het verhaal vragen bij mij op, zoals:

  • Op welk moment komen Mokthar en Dave met elkaar in contact?
  • Wanneer bedenkt Dave dat hier een boek over moet komen? Hij komt zelf aan het eind in het boek voor als ze samen de binnenkomst van de boot bekijken.
  • Hoe gaat het nu met de koffieverwerksters in Jemen?
  • Is Mokhtar nog terug geweest in Jemen?
  • Blijft de koffie van constante kwaliteit of heeft de oorlog hier een negatieve invloed op?
  • Blijft het zo moeilijk om de koffie te exporteren en hoe zit het met de prijs?
  • Komen er andere koffiehandelaren, is er sprake van marktwerking?

Kortom, vragen genoeg over Mokthar en de koffie. Het boek zelf was een inzichtje in de jeugd van Mokthar, waarna al snel werd overgegaan tot het spannende gedeelte, het zoeken naar koffie, het keuren van de koffie en daarna het moeilijkst, het uit Jemen vervoeren van de koffie.

Het lijkt mij een makkelijk te verfilmen boek, volgens mij zal die film er ook wel snel komen. Het is een typisch Hollywood verhaal, met een underdog als protagonist, een zoektocht en een oorlog als middelen om de spanning te verhogen en natuurlijk een goed einde.

Ik vond ik het een prettig te lezen en spannend boek, maar het heeft geen onuitwisbare indruk op mij gemaakt.

Ik zat een beetje te twijfelen tussen drie en vier sterren, het zijn er uiteindelijk vier geworden, omdat ik mee heb gedaan met de leesclub op https://www.hebban.nl/spot/rtr-leesclub-the-monk-of-mokha en de discussie daar maakte dat ik het boek toch een paar keer weer oppakte om een passage te herlezen.

IMG_2545

 

 

 

 

 

Lekker lezen

Ik ben al een tijdje lid van Hebban, de boekencommunity op het internet. Niet in de laatste plaats vanwege de grote hoeveelheid leestips, interviews met auteurs en andere interessante artikelen, maar ook omdat ze vaak erg leuke acties hebben.

Zo kon je je een tijdje terug opgeven voor de leesclub van het boek ‘The Monk of Mokha’ van Dave Eggers. Nadat ik de beschrijving en het interview had gelezen, leek het mij wel de moeite waard om me voor deze club op te geven. Vandaag kreeg ik het positieve bericht, dat ik ingeloot ben. Dat betekent dat ik binnenkort het boek in mijn brievenbus kan verwachten. Prachtig cadeautje, toch?

Als het boek binnen is, kan ik het lezen en dan begint ook de online discussie met de andere leden van de club. Ik ben nu al benieuwd naar het boek en natuurlijk naar de vragen die we gesteld krijgen.

Ken jij het boek of de schrijver? Wat vind je ervan? Ik lees het graag in een reactie.

 

Lekker bezig

De laatste tijd ben ik lekker bezig, maar (nog) niet echt met het bloggen, daar gaat verandering in komen, want ik mis het toch wel.

Ik ben vooral druk met dingen die een beetje nieuw zijn, op school ben ik nu het dyslexie aanspreekpunt, dat betekende in het begin vooral heel veel administratief werk en hopelijk binnenkort meer contact met de desbetreffende leerlingen. Natuurlijk horen bij de functie de nodige vergaderingen en met een collega van een andere vestiging breng ik binnenkort een bezoek aan een soort ‘dyslexie-beurs’. Kortom veel nieuwe, leerzame dingen en ik ben heel benieuwd hoe het allemaal gaat lopen.

Verder ben ik eind vorig jaar begonnen met het lesgeven aan volwassenen en ik ben erg blij dat ik dit jaar weer een paar groepen mag begeleiden, want ik vind het erg leuk om te doen. Uit eigen ervaring weet ik dat het best lastig is om naast je baan, gezin en andere bezigheden ook nog te moeten studeren, want voor deze cursisten is het echt moeten.

En toen kwam daar plotseling ook nog de Breiclub.nl bij. Voor mij was het eerst gewoon een Facebook pagina, waar ik heel blij mee was en tegenwoordig hoor ik bij het team van Breiclub.nl, net alsof het zo moest zijn. De Breiclub zocht iemand die iets voor de pagina kon betekenen en zo hebben we elkaar gevonden. Ik probeer nu dagelijks iets breigerelateerd te plaatsen en dat lukt volgens mij wel aardig 🙂

Nu is de Breiclub bezig om iets heel gezelligs te organiseren in februari 2016 en om daar invulling aan te geven, was er afgelopen zaterdag een brainstormsessie van een aantal leden van het team. Het was heel verrassend om ook de mensen te zien die bij de namen en de gezichten horen, het was vooral fijn om te zien dat breien en haken tegenwoordig toch ook iets is voor jonge mensen, want ik denk dat ik toch wel tot de oudsten van de groep hoorde, verder waren er leuke, creatieve jonge vrouwen met heel interessante plannen. Heel prettig dat ik deel uit mag maken van dit team.

Voor school ben ik nog lekker bezig geweest met twee lesplannen voor Nederlands om in te zetten tijdens de Anti-Pest-Week. Uiteindelijk hebben we gekozen voor het plan dat ik had gemaakt bij het boek “Ik zwijg”  van Frank Geleyn. Lekker voorlezen, zelf lezen en natuurlijk uitdagende vragen beantwoorden, het was spannend om te doen, natuurlijk ook spannend hoe mijn collega’s het zouden vinden, maar volgens mij is alles goed gegaan. Het was weer een mooi project op school.

Ik heb eigenlijk alleen niet echt tijd gehad voor deel drie uit de serie Mert en Ellen, maar daar gaat nu verandering in komen, want de herfst sluipt naderbij en dat betekent voor mij meestal meer schrijftijd.

Vakantiefoto: tuininspiratie
Vakantiefoto: tuininspiratie

Rupsje

We zijn op vakantie met die stapel boeken en films en het eerste dat we hebben gedaan, is natuurlijk de eerste de beste boekenwinkel binnengaan en er bepakt en bezakt weer uitgaan. Ik weet ook niet wat dat is, maar boekenwinkels en breiwinkels hebben een bar slechte invloed op mij. Kleding- en schoenenwinkels weersta ik met het grootste gemak, maar boekenwinkels…..

Aan de andere kant hebben we dankzij deze aankopen al heerlijk gegeten, zoals een bloemkool-met-kaas-ovenschotel uit de “Eat well” special collection van Good Food en de gebakken spinazie-en-doppertjes-frittata uit de “Delicious” die ook nog op het menu van deze week staat, net zoals “Escalivada” uit de Jamie. Ja, het leven is heerlijk hier.

De teller staat op drie kookbladen, een breiblad, wandelroutes en twee leesboeken. Het leesboek waar ik meteen tegen aanliep was “The Miniaturist”  van Jessie Burton. Ik weet niet of het al in het Nederlands verkrijgbaar is, maar als je van Engelse boeken houdt, dan meteen naar de Bieb, naar de Boekenwinkel of naar BOL.com, want dit boek is echt een aanrader.

Het gaat over een 18-jarig meisje dat wordt uitgehuwelijkt aan een oudere man, een handelaar van de VOC. Zij gaat naar zijn woning waar ze wordt opgewacht door zijn zuster. Al snel is ze er achter dat het een beetje vreemd huishouden is, waar de zus de scepter zwaait. Hij raakt haar met geen vinger aan en is veel weg, hij geeft haar een poppenhuis, een replica van het huis en zij schrijft iemand aan om miniaturen te maken om het huis te vullen en dan is het net of die miniaturist haar kent en haar wil waarschuwen.

De gebeurtenissen volgen elkaar in een rap tempo op en binnen een kwartaal is haar leven compleet overhoop gegooid.

Het is mooi om te lezen hoe goed Jessie Burton het Amsterdam van toen heeft weergegeven, met oog voor detail en kennis van de geschiedenis.

In de boekenwinkel heeft dit Rupsje-nooit-genoeg ook nog neon kleurpotloden gekocht en een verjaardagkaart voor haar moeder gekocht. Trouwens, het boek had een actiecode: tweede boek voor de halve prijs, Rene heeft daarom het boek van Boris Johnson “The Churchill Factor”  aangeschaft.

Vandaag gaat in de rugzak het boek van Ilja Gort mee. Daarover binnenkort vast meer.

Het is hier fantastisch.
Het is hier fantastisch.

Vakantievoorpret

Wat nemen we mee op vakantie?

Er zijn mensen die de sleurhut helemaal volstouwen met aardappels, hagelslag en ingeblikte, huisgemaakte gehaktballen en als er dan nog ruimte is gaat er ook ook een kilootje kaas mee, maar dat is niet het geval in Casa Breien.

Op de eerste plaats omdat we geen caravan hebben en op tweede plaats omdat het eten in andere landen een avontuur op zich is. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik me voelde toen er voor het eerst een “Plat fruit de Mer”  voorgeschoteld kreeg, ik verheug me er nu al op om te kijken of ze in Tenby (South Wales) ook zo iets hebben, Tenby is een havenstadje….

Mijn vakantievoorpret is kijken of er Farmer Markets, supermarkten en goede restaurants in de nabije omtrek zijn, want dat we in ons appartement kunnen koken weten we al en we verheugen ons nu al op een lekkere High Tea met scones en clotted cream.

Omdat we geen voedselpakketten meenemen blijft er voldoende ruimte over voor een heleboel andere dingen, zoals: boeken, dvd’s, breiwerk, renspul (niet voor mij) en natuurlijk scrabble. We nemen onze Spaanse lesboeken mee, net zoals een dvd-set van Pedro Almodovar, verder een paar Spaanse leesboekjes op ongeveer A2-niveau, want na de vakantie gaan we gewoon verder met Spaanse les.

Verder neem ik natuurlijk het Flowvakantieboek mee, dat was dit jaar een hele box en ik heb hem cadeau gekregen van onze Oudste Dochter, het is altijd leuk om die boeken een beetje bij te houden en er dan later weer eens in te bladeren.

Ik heb ook “De geluksvogel”  van Ilja Gort aangeschaft en die gaat ook mee. Jammer genoeg is die niet met Jongste Dochter mee geweest naar Ilja, toen ze daar bezig was met de Verdange Verte, de groene pluk, want dan had hij er misschien voor mij ook wel zo’n leuke opdracht in geschreven, want Jongste  Dochter had, heel lief, “Slurp Grand Cru” meegenomen om te laten signeren voor haar vader.

Klopt helemaal.
Klopt helemaal.

Er gaan ook wat stripboeken mee, o.a. “Agent 327”, want het is natuurlijk wel vakantie.

November

Normaal gesproken zou ik in November meedoen met NaNoWriMo, de National Writing Month, maar dit jaar laat ik het even aan mij voorbij gaan. Met pijn in mijn hart, want ik had me wel opgegeven en ik  heb een boek in mijn hoofd, dat boek moet echter even wachten, want ik heb twee andere boeken die eerst uitgegeven moeten worden.

Voor mijn tweede boek, dat De perfecte locatie gaat heten, heb ik inmiddels een ISBN-nummer aangevraagd en het schrijven, schrappen en polijsten is in een eindstadium beland. Met een beetje goede wil is dat boek binnenkort bij mij te bestellen 🙂 Dat is een prettig idee, want Rene heeft de eerste versie van mijn derde boek gelezen en goed bevonden, dus als De perfecte locatie op de planken ligt, ga ik eerst dat boek redigeren. Daarna pas mag ik van mezelf aan boek vier gaan werken.

Omdat ik tijdens het breien vaak ideeën krijg over hoe ik verder moet met mijn boeken, is er op breigebied het nodige te melden. Voor mijn kleinzoon heb ik een IJslandse trui gebreid en ik heb eindelijk al mijn wol binnen om met mijn Kaffe Fasset deken te beginnen. De eerste zeven vierkanten zijn al van de pennen gerold. Pure Wool Worsted van Rowan is heerlijk om mee te werken en het mooie is dat het lekker in de wasmachine kan, dus geen angst om met een babydekentje te eindigen als hij een keer gewassen moet worden. Natuurlijk liggen er ook nog diverse andere projecten in de wolmanden te wachten op aandacht….

Lekker stoer!
Lekker stoer!
Hint # 1 Kaffe Fasset deken
Hint # 1 Kaffe Fasset deken

Wereldreizigers

Afgelopen zaterdag is het gelukt en gisteren ook weer: vijf landen in een dag! Niet dat dat echt leuk is, maar het is toch wel knap dat het kan. Het komt allemaal omdat Jongste Dochter op het ogenblik stage loopt in Londen en wij haar natuurlijk even wilden zien. Vriendlief kon gezellig meereizen en onderweg het stuur even overnemen.

We slaan eerst rechtsaf om via Duitsland, want dan zitten we eigenlijk al meteen op de snelweg, weer terug te rijden naar Nederland om zo via België naar Frankrijk te rijden en daar nemen we dan de trein die ons door de tunnel voert naar Engeland en zo heb je dan vijf landen op de teller. De terugweg gaat natuurlijk in omgekeerde volgorde, maar het zijn weer vijf landen.

Londen was weer fantastisch, het is natuurlijk heel fijn om Dochterlief gezond en wel aan te treffen, maar het was dit keer ook heel leuk omdat ik met Jenny van de Rowan breiclub had afgesproken. Dit keer ben ik daardoor wel in een breiwinkel terecht gekomen. Jenny en ik zijn ook naar de bruidsjurkententoonstelling in het Victoria and Albert Museum geweest. Bovendien heeft ze me nog getrakteerd op een heerlijke lunch in een Italiaans restaurant. Maar, we begonnen bij Liberty’s, waar de Kerstafdeling al geopend was en waar ik natuurlijk meteen mijn eerste ponden over de balk heb gegooid, want natuurlijk had ik geen kerstbelletjes nodig.

Jongste Dochter had ook een mooi programmaatje voor ons in elkaar gedraaid. Zaterdag na onze begroetingen ben ik meteen in bed gaan liggen. Manlief en vriend zijn met JD naar de judotraining gegaan en hebben zich daar prima vermaakt. Daarna was het eigenlijk de bedoeling dat we ergens in de stad zouden gaan eten, maar ik was niet echt transportabel meer en op de kaart van het restaurant in het hotel stonden ook best lekkere dingen. De beslissing was snel genomen en het bleek een heel goede, we hebben een heel gezellige avond gehad met lekker eten en drinken en een leuk Nederlands meisje in de bediening.

Ze is er heel blij mee :)
Ze is er heel blij mee 🙂

Op zondag zijn we eerst naar het V&A museum geweest om daar dit keer eens bovenin te beginnen en naar een tentoonstelling te gaan over disobedient objects. Wat is het toch een prachtig museum! We zijn er nu al een paar keer geweest, maar we hebben volgens mij nog geen tiende deel gezien, van wat er allemaal is. Verder zijn we die dag nog naar een shopping mall geweest, want de weersverwachtingen waren niet zo heel goed. ’s Avonds hebben we bij een Jamie Oliver Pop Up restaurant gegeten, heerlijk, vooral de Mudpie, daar zou ik nu nog wel een hapje van lusten.

Maandag was mijn dag met Jenny en de anderen zijn naar het History museum geweest en naar Camden Town om voor Zoonlief twee broeken te kopen. Vriend was daar nog nooit geweest en keek zijn ogen uit naar de prachtige en kleurrijke mensen die daar rondlopen. Toen Jenny weer op de trein naar haar huis zat, zijn wij even een pub ingedoken om daarna te gaan eten bij Da Mario het favoriete restaurant van wijlen prinses Diana.

Dinsdag was de terugreis en wat voor een, voorlopig kan ik geen auto, trein of bus meer zien.

JD moet nog iets meer dan twee maanden, in december gaan we weer, dat kan ik dan wel weer aan.

De kaartclub

Tegen het eind van vorig jaar stuitte ik op een heel leuke uitwisseling (exchange), namelijk de book-bloggers-holiday-card-exchange-2013 en ik besloot om gezellig mee te doen. Je kon kiezen hoeveel andere boekbloggers je een kaart zou sturen en van wie je dus ook een kaart zou ontvangen.

In de kaart moest je, natuurlijk, iets over boeken schrijven en de kaart mocht geen religieuze afbeeldingen hebben om niemand tegen het zere been te schoppen of op de ziel te trappen. Je mocht ook een klein boek
gerelateerd cadeautje toevoegen en het geheel mocht niet duurder zijn dan een euro of zeven, inclusief porto.

Ik kreeg drie adressen toegewezen en ik heb kleurrijke, feestelijke kaarten uitgezocht met o.a. ballonnen, servies en taart, daar kan niemand zich bezwaard door voelen lijkt me. Als extraatje heb ik drie magnetische boekenleggers gekocht en in de kaarten heb ik vooral reclame gemaakt voor Heren van de Thee van Hella Haasse (The Tea lords), vooral om dat twee van mijn kaarten naar de USA gingen en ik het Nederlandse boek een warm hart toedraag.

Nadat de kaarten gepost waren, begon het grote wachten, hoewel dat best meeviel, want ik had vrijwel meteen een mooie zelfgemaakte kaart van Connie Flipse binnen, die zelf graag fantasy en thrillers leest. Zij raadde het boek ‘Wie wind zaait’ van Nele Neuhaus aan, die komt dus op mijn lijstje van nog te lezen boeken.

Net na de kerst kwam kaart nummer twee binnen van Rory O’Connor, zij raadde mij ‘Burial Rites’ van Hannah Kent aan en ze raadde ‘Doctor Sleep’ van Stephen King af, dat was de grootste teleurstelling van het jaar, wat haar betreft.

Kaart nummer drie heb ik nog niet ontvangen, ik wacht rustig af.

vierkantje # 5
vierkantje # 5

vierkantje # 6
vierkantje # 6