Alle berichten door breieninpeking

Drie vooruit, twee terug

Soms zet je drie stappen vooruit en moet je er weer twee terug, dat is niet erg, want je gaat toch vooruit, niet waar?

Het blijkt dat er in het kabbelende beekje, dat mijn bedrijf op dit moment is, toch wel wat stenen liggen, die de stroom veranderen. Dat lijkt mij persoonlijk toch iets prettiger dan een grote stroomversnelling waarin ik onvermoed in een waterval terecht kom.

Heel mooi is dat ik nog steeds leerlingen kan helpen om problemen te overwinnen, zoals de de dappere M, die ondanks haar angsten toch een mooie spreekbeurt heeft gehouden. Dat zijn voor mij prachtige momenten.

IMG_2934
“Teken je gesprek”: een prachtige manier om leerlingen te helpen

Ik hoop dat het kabbelende beekje toch weer iets meer gaat stromen en dat het ‘Netwerken’  vruchten af gaat werpen.

 

IMG_2935
Koi, geschilderd tijdens een workshop Chinees schilderen bij Adelaide Lam in Enschede.

Titel: Wees onzichtbaar

Auteur: Murat Isik

Uitgever: Ambo Anthos

Eerste druk: mei 2017

Ik las de paperbackversie, tiende druk. Ik deed mee met de Hebban Boekbespreking over dit boek ter gelegenheid van de Shortlist van de Libris Literatuurprijs 2018, waar dit boek voor genomineerd is

 

Over de schrijver:

Murat Isik is geboren in 1977 en debuteerde in 2012 met “Verloren grond”, dat de publieksprijs van de Bronzen Uil won. Zijn moeilijke jeugd werd voedingsbodem voor “Wees onzichtbaar”, dat genomineerd is voor de Libris Literatuurprijs. Op dit moment is nog niet bekend welk boek gewonnen heeft.

 

Waar gaat het over:

De jonge Metin komt met zijn ouders mee naar Nederland en komt terecht in de Bijlmermeer. Zijn vader is een werkloze communist die een donkere schaduw over het gezin werpt. Vader Harun is onvoorspelbaar, overspelig en gewelddadig. Gelukkig heeft Metin vriendjes in de buurt die hem laten zien hoe een gezinsleven er ook uit kan zien. Buitenshuis en lezend in zijn stripboeken is Metin gelukkig. Maar op de middelbare school is het niet meer alleen zijn vader die voor dreiging zorgt, ook zijn klasgenoten hebben het op hem voorzien. De komst van een andere Turkse jongen in de klas zorgt voor een grote verandering. Ook vindt er een verandering in zijn moeder plaats, doordat zij zich financieel onafhankelijk van zijn moeder maakt en besluit dat genoeg genoeg is, wordt vader buiten spel gezet.

 

Wat vond ik ervan?

Het aangrijpende verhaal was door de korte hoofdstukken prettig leesbaar, ondanks de dreiging van vader en later van de klasgenoten, werd het nergens zwaarmoedig. De bijna 600 bladzijden waren zo verslonden en ze smaken naar meer.

IMG_2597

Advertenties

Bedrijvig

Daar waar ik vorig jaar nog weleens dacht: “Wanneer gaat het nu eindelijk eens lopen?”, daar heb ik nu het gevoel: “Ja, leuk, alweer iets moois op mijn pad.

Met mijn bedrijf Dichter bij taal heb ik al een paar mooie contacten opgedaan en opdrachten gekregen. Zo geef ik een paar uur Nederlands aan buitenlandse studenten, begeleid ik een meisje dat veel last heeft van faalangst en ben ik uitgenodigd om mee te werken aan de Enschedese editie van de speeldag voor hoogbegaafde kinderen. Het Powervrouwen ontbijt bij ETN was echt een kickstart, want er zijn al allerlei plannetjes gesmeed voor een bijdrage aan ‘Mastermindbijeenkomsten’ van de Powervrouwen en ik hoop een serie “Wake-Up-lunches” te organiseren voor mensen die behoefte hebben aan een nieuw netwerk en aan nieuwe ideeën om te groeien het ondernemerschap of in het algemeen.

Bovendien ben ik weer aan het schrijven, de ideeën zoemen door mijn hoofd en ik ben al de gedachten rustig aan het ordenen. De grote lijnen staan nu in een paar verschillende notitieboekjes, zodat ik me op een boek kan concentreren en daar waar nodig, ideetjes voor de andere boeken op de goede plaats weg kan schrijven. De eerste boeken uit de serie “Mert en Ellen” worden nog regelmatig uitgeleend bij de bieb en zo af en toe wordt er ook nog een verkocht, heel leuk, maar het leukst is toch wel als er iemand vraagt waar deel vier blijft. Ik ga er vanuit dat “De avondvierdaagse”, dat is de werktitel, voor de feestdagen besteld kan worden.

Bij het schrijven hoort natuurlijk ook lezen, want dat is onlosmakelijk. Tot mijn grote verrassing ben ik door Hebban weer ingeloot voor een fijne leesclub, die van “Wees onzichtbaar” van Murat Isik. Heel fijn, zo’n club, want je krijgt soms echt heel andere vragen dan je eigenlijk verwacht en de inbreng van de medelezers is vaak ook verhelderend.

En als we het dan toch over bedrijvig hebben, bijen staan erom bekend heel ijverig te zijn en dit jaar hebben we voor Pasen, i.p.v. een chocolade-ei, een paar nieuwe dieren aangeschaft voor in de tuin. Ik hoop dat de knuffelbijen net zo lief zijn als hun naam belooft en dat ze goed voor onze appel- kersen- en pruimenbomen zullen zorgen. In ruil daarvoor mogen ze gratis in het bijenhotel overnachten.

Het zoemt allemaal weer, gelukkig!

IMG_2623

Een koffie-avontuur

Een tijdje geleden schreef ik al dat ik was uitgekozen om mee te doen met de Hebban leesclub voor het boek ‘The Monk of Mokha’ van Dave Eggers. De eindopdracht is natuurlijk het schrijven van een recensie en hier is die van mij:

Titel: The Monk of Mokha

Auteur: Dave Eggers

Uitgever: Alfred A. Knopf

Eerste druk: 30 januari 2018

Ik las de paperbackversie van de ongecorrigeerde proefdruk, derhalve mag ik geen quotes geven, want dat mag alleen na vergelijking met de officiële uitgave. Mijn boek heeft een groen/bruine omslag.

 

Over de schrijver:

Dave Eggers (1970) is een Amerikaanse auteur. Hij schrijft zowel fictie als non-fictie. Zijn boeken zijn al voor verschillende prijzen voorgedragen. Voor dit boek heeft hij een aantal gesprekken gevoerd met de hoofdpersoon Mokthar Alkanshali.

 

Waar gaat het over:

De in San Francisco opgegroeide Jemeniet Mokthar Alkanshali ontdekt dat Jemen het eerste land was waar koffie gecultiveerd werd en besluit koffie uit Jemen te importeren. Dit is het begin van een spannend avontuur, want in Jemen woedt inmiddels een oorlog.

Mokthar kan de overlevingsstrategieën die hij zich tijdens zijn jeugd in de wijk Tenderloin in San Francisco eigen heeft gemaakt goed inzetten en wonder boven wonder komt zijn eerste lading koffie aan in Amerika.

Hij bekijkt de binnenkomst van het schip vanaf het dak van het luxe appartementencomplex waar hij eerst portier was, daarmee is voor hem de cirkel rond.

 

Wat vond ik ervan?

Het is een typisch Amerikaans succesverhaal van een nobody die een held wordt, maar het wordt smakelijk beschreven. Tijdens het lezen krijg je zin in een bak lekkere koffie.

Wel roept het verhaal vragen bij mij op, zoals:

  • Op welk moment komen Mokthar en Dave met elkaar in contact?
  • Wanneer bedenkt Dave dat hier een boek over moet komen? Hij komt zelf aan het eind in het boek voor als ze samen de binnenkomst van de boot bekijken.
  • Hoe gaat het nu met de koffieverwerksters in Jemen?
  • Is Mokhtar nog terug geweest in Jemen?
  • Blijft de koffie van constante kwaliteit of heeft de oorlog hier een negatieve invloed op?
  • Blijft het zo moeilijk om de koffie te exporteren en hoe zit het met de prijs?
  • Komen er andere koffiehandelaren, is er sprake van marktwerking?

Kortom, vragen genoeg over Mokthar en de koffie. Het boek zelf was een inzichtje in de jeugd van Mokthar, waarna al snel werd overgegaan tot het spannende gedeelte, het zoeken naar koffie, het keuren van de koffie en daarna het moeilijkst, het uit Jemen vervoeren van de koffie.

Het lijkt mij een makkelijk te verfilmen boek, volgens mij zal die film er ook wel snel komen. Het is een typisch Hollywood verhaal, met een underdog als protagonist, een zoektocht en een oorlog als middelen om de spanning te verhogen en natuurlijk een goed einde.

Ik vond ik het een prettig te lezen en spannend boek, maar het heeft geen onuitwisbare indruk op mij gemaakt.

Ik zat een beetje te twijfelen tussen drie en vier sterren, het zijn er uiteindelijk vier geworden, omdat ik mee heb gedaan met de leesclub op https://www.hebban.nl/spot/rtr-leesclub-the-monk-of-mokha en de discussie daar maakte dat ik het boek toch een paar keer weer oppakte om een passage te herlezen.

IMG_2545

 

 

 

 

 

Powervrouwen

Gisteren was ik bij het inspirerende Powervrouwen ontbijt bij ETN  saladebar in Enschede. Gelukkig was het zo koud, dat de kledingkeuze snel gemaakt was. Deze hoefde maar aan een ding te voldoen, de kleding moest vooral warm zijn. Het KNMI raadde zelfs laagjes aan en dat was een goed advies.

De andere dames/meiden/powervrouwen kwamen ook lekker in shawls gewikkeld, koukleumend binnen en al snel was binnen het ijs gebroken. Onder leiding van Christine Cremers hebben we een heel veel thema’s de revue laten passeren. Van of je vanuit je ‘passie’ of vanuit een ‘missie’ werkt en hoe bepaal je wat je waard bent? Maar ook kinderen, opvoeding, voeding, kleding en boeken kwamen langs. Het was net of we elkaar al veel langer kenden dan deze toevallige ontmoeting. Ik hoop dan ook dat er een vervolg komt, waarin we bepaalde thema’s verder uit kunnen diepen.  Op FB zie ik al tips en uitnodigingen langs komen, dus wie weet?

Wat mij vooral opviel was dat er zo’n mooie verscheidenheid aan vrouwen en bedrijven was, terwijl er ook veel overlapping was. Ook viel het op dat vrouwen toch wel multi-taskers zijn. We combineren passie met bijbaan, bedrijf en gezin, we wisselen van van baan als we ons daardoor beter kunnen ontplooien of beter in ons vel komen te zitten, ook al moeten we daardoor iets inleveren.

Het was ook heel fijn om eens met vrouwen aan tafel te zitten met wie ik normaal gesproken niet zo snel een vorkje zou prikken, omdat we in heel verschillende bedrijfstakken opereren. Van juriste, opvoedcoach, schrijfsters, pedicure, voedingsdeskundigen, specialiste in de Duitse taal en stylingsdeskundige, we wisselden ervaringen en tips uit en we luisterden naar een prachtig gedicht van een inspirator. Misschien dat ze dat nog eens op FB met ons wil delen?

Gelukkig hoefde ik geen superwomantrui te breien voor deze bijeenkomst, hoewel dit een heel leuk patroon is.

brei logo met tekst

 

 

 

 

Jeugddroom

Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik hou niet van Nederlandse winters. Misschien moet ik het iets anders formuleren: Ik hou niet van winters. Sneeuw is vooral leuk op een kerstkaart en schaatsen is alleen als kijksport te genieten. Van koude lucht word ik benauwd, ik krijg er hoofdpijn van en de laatste jaren merk ik het ook aan mijn gewrichten, kou en vocht zijn niet fijn.

Vanwege mijn allergieën heeft mijn toenmalige allergoloog al eens gezegd dat ik maar naar een woestijngebied moest verhuizen, zonder berken, elzen en grassen. Die gedachte vond ik best aantrekkelijk en stiekem droomde ik er weleens van om te overwinteren in een warm land, in plaats van proberen hier zo min mogelijk naar buiten te gaan en bij de eerste de beste allergenen in de lucht toch weer ziek te worden.

Maar kijk eens waar we zaterdag zijn geweest:

IMG_2300

Dat lijkt mij in ieder geval al een stap in de goede richting.

We hebben een heel interessante lezing gehad van ‘Spanjemakelaar’ Marleen De Vijt en zij sterkte me wel in mijn gedachte dat het niet nodig is om daar een huis te kopen. Gewoon eerst maar eens een huisje of appartement huren voor een maand of drie en dan kijken hoe het gaat. Dan is het ook mogelijk om eens van omgeving te wisselen.

Op de beurs waren ook IVIO (Wereldschool) en Intertaal (uitgever talenboeken). Ik zou eventueel in Spanje Nederlandse les kunnen geven, om toch inkomen te genereren, mensen te ontmoeten en actief te blijven.

Voorlopig is de winter alweer bijna voorbij en heb ik een abonnement genomen op ESpanje om in de juiste stemming te komen. Wie weet wat de toekomst allemaal brengen gaat?

IMG_2302

Straks eerst maar eens lekker tapas klaar maken.

Lekker lezen

Ik ben al een tijdje lid van Hebban, de boekencommunity op het internet. Niet in de laatste plaats vanwege de grote hoeveelheid leestips, interviews met auteurs en andere interessante artikelen, maar ook omdat ze vaak erg leuke acties hebben.

Zo kon je je een tijdje terug opgeven voor de leesclub van het boek ‘The Monk of Mokha’ van Dave Eggers. Nadat ik de beschrijving en het interview had gelezen, leek het mij wel de moeite waard om me voor deze club op te geven. Vandaag kreeg ik het positieve bericht, dat ik ingeloot ben. Dat betekent dat ik binnenkort het boek in mijn brievenbus kan verwachten. Prachtig cadeautje, toch?

Als het boek binnen is, kan ik het lezen en dan begint ook de online discussie met de andere leden van de club. Ik ben nu al benieuwd naar het boek en natuurlijk naar de vragen die we gesteld krijgen.

Ken jij het boek of de schrijver? Wat vind je ervan? Ik lees het graag in een reactie.

 

Het nuttige met het aangename

Wie had ooit gedacht dat een avondje ‘college lopen’ ook een avondje uit kan zijn? Laat dit nu precies het geval zijn als je naar de voorstelling ‘Science meets Music‘ van Erik Scherder en Jan Vayne gaat.

Omdat ik door mijn werk met met ‘Beelddenkers’ en ‘Leren Leren’ heel erg geïnteresseerd ben in de werking van het brein, leek deze voorstelling mij het bezoeken wel waard en daarom had ik twee kaartjes besteld. Vriendin Manja wilde wel mee en zo zaten wij vrijdag gezellig in het theater te luisteren naar het meeslepende college van Erik Scherder en de gloedvolle improvisaties van Jan Vayne.

Het is mooi om te zien en te horen hoe een enthousiaste prof.dr. Scherder zijn publiek meesleept in de werking van de hersenen. Hij vroeg ons, het publiek, tegen het eind van de avond of wij nu een muziekinstrument gingen bespelen, het mooie is, ik betrap me er op dat ik wel meer zing. De hele week ben ik, vooral in de auto, weer lekker aan het zingen. Want dat is, net als bewegen, heel goed voor onze grijze massa.

Onze plaatselijke, 150 jaar oude, boekhandel had een kleine stand ingericht, waar na afloop van de voorstelling boeken van Erik Scherder werden verkocht, die hij daarna welwillend van een handtekening voorzag. Die kans kon ik natuurlijk niet voorbij laten gaan. Gelukkig waren er ook nog twee oud collega’s van mij op deze avond, die mijn moment met Erik op de gevoelige plaat hebben vastgelegd.

Herinneringen gemaakt.

IMG_2277

Bedankt voor de leuke foto, Rita!

Krachtvoer

Tijdens een van mijn introductieworkshops ‘Beelddenken in bedrijf’ waarin ik mensen een voorproefje geef van wat  een training ‘Beelddenken in bedrijf’  voor het bedrijf of de persoon kan opleveren, kwam er voor mij ook nog wel een aardige door mij te nemen stap naar voren. Ik  doe zelf altijd actief met de sessies mee en soms komen er voor mij ook mooie inzichten of zie ik dingen ook iets helderder.

IMG_2246
Te nemen stappen in 2018

Nou ben ik enorm gehecht aan mijn comfortzone, vooral in de winter, dan gaat er niets boven comfort, flanel en een lekker breiwerkje. Maar, als zzp’er is er meer werk dan alleen breiwerk. Vandaar dat ik met ‘Dichter bij taal’ aan de weg timmer. Als ik dan zelf opschrijf dat ik uit die heerlijke, comfortabele zone moet stappen, dan moet dat maar gebeuren. Vandaar dat ik me heb aangemeld voor een PowerVrouwenLunch.

Het leuke is, dat er in ieder geval twee mij reeds bekende Twentse onderneemsters mee brunchen en dat zijn niet de minsten. Ik verheug me nu al op een weerzien met Kim ten Tusscher, collega schrijfster en creatieve duizendpoot en het is altijd fijn om bij de positief ingestelde Suéla in de stoel te zitten bij ‘De Pedicurekamer

Dan blijft alleen de vraag nog over: Wat trek je aan voor zo’n powergebeuren?

Koningsdrama

Gisteren zijn René en ik naar de première van ‘Siroe, Re di Persia’ geweest. Dat was wel even spannend, want het was voor het eerst dat deze barokopera in Nederland opgevoerd werd. Natuurlijk was er de geruststelling dat het een uitvoering van Nederlandse Reisopera was en die hebben wij nog geen echte uitglijders zien maken.

Maar het was voor ons, en alle andere bezoekers, een eerste kennismaking met dit kunststukje. In het begin was het even wennen. Niet alleen werden mannenrollen door vrouwen gezongen, in het stuk wisselden de personages ook regelmatig van rol om vriend en vijand te bedriegen, dan wel te helpen.

Als je dan  eenmaal in het stuk zit, is het echt genieten: geweldige stemmen, prachtig decor, ballet, muziek, alles klopt. Op de FB-pagina van de Nederlandse Reisopera is veel te vinden over deze voorstelling, compleet met filmpjes van de repetities, heel leuk om alvast in de stemming te komen als je al kaartjes hebt voor deze voorstelling, of om, net als ik, lekker na te genieten.

Ik vond het een heel aangename kennismaking met deze opera uit de late barok, fijn dat Nicolas Mansfield het aandurfde om dit stuk op het programma te zetten.

 

De Koentunnel

Zo, probleem opgelost. Fonetisch hetzelfde, dus geen problemen in het alledaagse verkeer, maar een andere verwijzing, namelijk naar het fictieve personage Koen Kampioen, daar kan niemand gekwetst door raken, lijkt mij.

Hoewel dat hele gedoe mij tamelijk irriteert, want hier in ons dorp hebben we een school en een bejaardencentrum/verzorgingshuis die in de tijd dat wij hier wonen (vanaf 1986, vorige eeuw, dus) ook een andere naam hebben gekregen.

Ik begin bij het verzorgingshuis, dit had altijd de naam Ariënshuis, ter ere, of nagedachtenis of misschien ter herinnering aan Alfons Ariëns (26 april 1860 – 7augustus 1928). Alfons Ariëns was geen held, dat wil zeggen: hij leverde niets op en bracht geen buit binnen, maar hij richtte arbeidersbewegingen op en ging de strijd aan tegen alcoholmisbruik. Zo zorgde hij voor een coöperatieve textielfabriek (De Eendracht) en hij maakte zich sterk voor de arbeidersklasse. In het verzorgingshuis hier in het dorp waren de meeste bewoners mensen uit deze arbeidersklasse.

Maar goed, na een fikse verbouwing moest er een andere naam komen, waarom weet ik niet, maar tegenwoordig heet het ‘Liberein’. Ik weet niet wat jij ervan vindt, maar ik ben erdoor ‘gekwetst’, zoals heel veel mensen zich tegenwoordig gekwetst voelen. Steeds wanneer ik er voorbij rijdt, denk ik niet meer: “Daar zit ik gelukkig nog niet.” maar: “Wat een K*T-naam, wie heeft die in vredesnaam bedacht.”

In ‘Liberein’ zit iets van ‘Libre’, vrijheid. Nou, de mensen die er zitten, zijn daar niet vrijwillig, ook zijn ze niet vrij. Ze wonen daar omdat het niet anders kan, omdat zij de Zilvervloot zelfs niet aan zich voorbij zagen trekken, maar omdat ze na een levenlang werken totaal op zijn, anders zaten ze wel met een Zwitserlevengevoel op een Bounty-eiland, waar dan de plaatselijke bevolking tegen een hongerloontje….. Oh, wacht, misschien even een bruggetje: Kan iemand er voor zorgen dat de mensen die werkzaam zijn in de zorg meer gaan verdienen? Dat zou Ariëns vast geweldig vinden. Tegenwoordig gaat er toch al te veel geld naar de groep die zich bezighoudt met het bedenken van namen en het haagseblufpokeren met (bit)coins, Liberein, zucht.

Dan die school, die heeft gemiddeld iedere tien jaar een nieuwe naam gekregen. Voor een van die namen ben ik nog medeverantwoordelijk geweest, wat me zelfs nog een taart heeft opgeleverd. Die school had ook heel lang een prachtige sculptuur aan de gevel. Die is er nu ook af, daarvoor in de plaats hangt er nu een stuk gevelbeplating met de naam erop, niet mooi, niet speels en niet kunstzinnig. Jammer.

Maar het brengt me wel naar die grachtengordelschool die de naam wil veranderen omdat ouders rare gedachten hebben bij de oude naam. Nu lijkt het mij dat ouders moeten kijken naar de kwaliteit van de school en het pedagogisch klimaat, maar misschien is dat vreselijk ouderwets.

Ik heb een paar tips voor die mevrouw van die school:

  • Het hoeft niet op nationale tv, een berichtje in de schoolkrant, inclusief prijsvraag voor een nieuwe naam is voldoende.
  • De Klimop is geen handige naam voor een school, je weet nooit wat voor publiek je aantrekt.
  • Ik vind ‘Teach-in’ een leuke naam voor een school. De laatste Nederlandse winnende inzending van het Eurovisie Songfestival (uit Enschede, nota bene).
  • Maar ik zou Ariënsschool ook heel gaaf vinden.