Streng gelovig

Als wij naar het United Kingdom gaan, worden we altijd lid van de National Trust, omdat we het leuk vinden om huizen, kastelen en tuinen te bezoeken en de NT beheert veel prachtige exemplaren. Als je lid bent, mag je gratis parkeren en mag je zonder te betalen de huizen, tuinen en kastelen in. Na zo’n twee bezoeken heb je over het algemeen de kosten er al uit. Je krijgt bovendien nog een paar keer per jaar een blad toegestuurd en daar staat ook veel interessante informatie in, dus het gaat in Casa Breien nooit ongelezen de papierbak in.

Ook deze vakantie hebben we al druk gebruik gemaakt van onze ledenpasjes, zo zijn we naar het Tudor Merchants House in Tenby geweest, heel leuk en leerzaam. Wij waren overigens niet de enige bezoekers, er was ook een Engelse (Londense) familie: man, vrouw, zoontje en dochtertje. Deze familie was daar ook gezellig aan het rondscharrelen en het zoontje (ongeveer een jaar of  8/9) vertelde de baliemedewerkster dat hij op school iets had geleerd over de Tudortijd. Hij was hevig geïnteresseerd in alles en zat overal aan en keek overal in, dat mocht, want het was een ‘hands-on-house’. Naast de geplastificeerde uitlegkaart waren er overal nog bladen neergelegd met extra informatie en de dames van de NT (2 stuks) waren niet te beroerd om je bij te praten. Het manneke had voldoende te doen en van een van de dames kreeg hij een eigen geplastificeerd exemplaar om zelf te houden en mee naar huis te nemen.

Het meisje (hooguit 6) keek inmiddels al verlangend naar de uitgang, want ze was al diverse keren vermanend toegesproken, teruggeroepen en afgeremd.

Toch had ik me niet echt verdiept in het gezin, omdat ik zelf druk bezig was met het bekijken en betasten van de dingen in het huis, maar eenmaal weer beneden bij de het meisje van de balie trof de moeder mij met een mokerslag.

“I strongly believe in an educational holiday.”

Eigenlijk viel ze op dat moment precies in een gesprek dat ik met het baliemeisje aan het voeren was over haar moeder die schapen hield, zelf spon en de wol verfde, maar dat doet niet terzake. Moeder overhandigde de geplastificeerde kaarten en antwoordde met deze opmerking op de vraag of ze van het bezoekje genoten had.

Ik kreeg spontaan een allergische reactie, want van zoiets krijg ik jeuk en automatisch nam is ze alle vier even op:

Moeder: zo’n stellige vrouw, zo iemand die op het schoolplein het voortouw neemt en op ouderavonden alles beter weet dan de leerkracht zelf en die je eigenlijk maar niet moet tegenspreken.

Vader: onder de plak bij moeder, spreekt allang niet meer tegen en is helemaal blij als hij iets zit te studeren, zoals sterrenkunde of het railwegennetwerk, maar niet de uitslagen van het rugby.

Zoon: leuk kereltje met een brilletje, zo een die altijd net iets meer wil weten, maar die met gym nooit gekozen wordt, zo’n heerlijk studiebolletje.

Dochter: jonge onderzoekster die overal  aan, in en op wil zitten en daarna nog energie over heeft om een minimarathon te lopen, zo’n lekker stoer kind dat in bomen klimt en door het leven huppelt.

Ik hoop dat ze na het bezoek aan het Tudor Merchants House meteen door naar het strand zijn gegaan en dat dochterlief daar lekker heeft gerend en dat ze daarna een mooi kasteel heeft gebouwd, zodat haar broertje kon zeggen dat het precies een Normandisch kasteel was, zodat ze allemaal een leuke, leerzame dag hebben gehad.

Maar ik heb zo mijn twijfels.

IMG_3633

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s