Lekker winkelen, deel twee

De titel van mijn vorige blogpost suggereerde al dat er nog iets zou volgen over lekker winkelen, en ja, eindelijk heb ik mijn gedachten een beetje op een rijtje om deel twee te schrijven, er volgt zelfs nog een derde deel.

Wat maakt een winkel een plaats waar je nog wel eens terug zou willen komen? Wanneer kun je zeggen dat je lekker gewinkeld hebt, is het de omgeving, het personeel, het aanbod? In mijn geval, de slager kan bijvoorbeeld George Clooney zijn, maar dan nog kom ik er niet gezellig winkelen, want het aanbod staat mij niet aan, want wij eten geen vlees.

Om het jaar kom ik wel bij Running Centre in Enschede, want dan ben ik weer toe aan nieuwe wandelschoenen, ook niet iets wat ik echt gezellig vind, maar de mensen die er werken, hebben wel passie voor hun product en heel veel kennis van zaken, wat het voor mij prettig maakt om juist die schoenen daar te kopen.

In Schotland ben ik op zoek geweest naar wol, want aan al die schapen daar te zien, zouden ze daar een overvloed van moeten hebben. Ik had van een breivriendin het advies meegekregen om bij twijfel altijd tot aanschaf over te gaan en van tevoren verheugde ik mij al op de buit.

Op het internet had ik al wat voorwerk verricht en in Stirling zou een breiwinkel zijn: MC Aree Brothers, en vol verwachting gingen we op zoek. Op een eerste klas locatie, aan een drukke winkelstraat was hij er dan: twee etalages breed, twee verdiepingen hoog en in de etalage een prachtig vest, waar ik best het garen voor zou willen hebben.
“Waar gaat het dan mis?” vraag je je misschien af. Het personeel en de inrichting zijn hier voor mij de grote boosdoeners. Ze hadden heel veel garen, tamelijk dicht op elkaar gepakt, zodat ik een drempel voelde om er een bolletje uit te halen om er eens aan te voelen. De breiboeken, voornamelijk de bladen van Rowan, waarvan ik de meeste al in mijn bezit heb, stonden zo dicht op elkaar gepakt dat ze niet uit de boekenkast te peuteren waren zonder gevaar voor je nagels, bovendien was er nergens een gezellig zitje te bekennen om echtgenoten te parkeren of om zelf even te gaan zitten om een blad door te bladeren om inspiratie op te doen.
Omdat het mij een allemaal danig tegenviel, vroeg ik het enig aanwezige personeelslid, dat duidelijk uitgezocht was op uiterlijk, om de gegevens van het prachtige vest in de etalage. Natuurlijk kon ze me daar geen antwoord opgeven, jammer. Uiteindelijk heb ik er een bol kantgaren, een bol sokkenwol en een houten haaknaald gekocht.

Het kan ook heel anders, want ook in Dunoon hebben we een breiwinkel ontdekt. In het winkeltje bij het tankstation/supermarktje kwamen we aan de praat met een aardige vrouw, en ik heb haar gewoon maar even gevraagd of ze een dergelijke winkel in het dorp (de stad) hadden en het antwoord was tamelijk verrassend. Niet dat ze er een stuk of tien hadden, maar ze hebben daar een hobbywinkel, in de ruimste zin van het woord. De eigenaresse heeft het wol/knutsel-gedeelte onder haar hoede en haar man verkoopt in het andere gedeelte wijn en whisky, prachtig toch? Op de inrichting was veel aan te merken, want iedere centimeter van de zaak was wel gevuld, zodat de klanten in een rijtje langs de schappen moeten manoeuvreren, de bediening was vriendelijk en deskundig.
Natuurlijk heb ik daar garen gekocht, voor een “Chanel”-vestje, het was lekker winkelen!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s