Vals alarm

Wat is er lekkerder dan op zaterdagmorgen in je pyjama de krant te lezen, kopje thee erbij, broodje erbij en dan door de serredeuren de krokussen hun best te zien doen. Dit was zo ongeveer het plaatje van afgelopen zaterdag. Huà was al vroeg weg, het was zijn weekenddienst en ik had de ochtend voor mij alleen. Net op het moment dat ik de krant uit had en me afvroeg of ik nog een kopje thee zou nemen, ging mijn mobieltje.

Het was mijn zusje en ze klonk overstuur en ze had moeite om niet te huilen, haar vraag was de volgende: “Kun jij snel naar mama gaan?” Onze moeder heeft al heel lang een alarmgeval om haar nek, waar ze op kan drukken als er iets met haar is. Al die jaren was het, gelukkig, nog niet nodig geweest om op die knop te gebruiken. Aan het andere einde van het alarm zit de hulpdienst en mijn zusje is hun eerste contact.

En nu had mijn moeder op de knop gedrukt, daarna heeft de hulpdienst geprobeerd om contact met haar te maken, maar dat lukte niet, vandaar dat ze mijn zusje belden, of die meteen naar mama wilde gaan. Zusje woont op een uur rijden afstand en ik, als alles meezit, op 20 minuten. Natuurlijk kon ik meteen naar mama, ik heb wel mijn tanden gepoetst, maar ik nam de tijd niet om de rest van het ochtendritueel ook af te werken. Ik moest snel naar mama en was bang voor wat ik daar aan zou treffen.

Zusje zou ook onze grote zus bellen, die is ruim twee uur onderweg om naar mama te komen en we zouden elkaar daar dan wel zien, alle drie met een bang gemoed en met een rotgevoel onderweg.

Natuurlijk was ik er het eerst, ik keek door de ramen, maar zag mama niet zitten, ook brandde er geen licht. Ik heb niet aangebeld, dat leek me een overbodige actie, ik stak mijn sleutel in het slot en moest een paar keer draaien, ze was dus nog niet beneden of buiten geweest, mijn hart bonkte in de keel en ik liep de woonkamer in, beneden was niemand, ze lag daar ook niet op de grond en daarom ging ik de trap op, mezelf afvragend wat ik daar aan zou treffen.

Halverwege de trap hoorde ik haar stem: “Wie is daar?” klonk en het hard en boos, maar het was mama en er was niets aan de hand. Ze vroeg waarom ik niet aangebeld had, de sleutels die wij, de kinderen, hebben, zijn voor noodgevallen. Ik legde uit wat er aan de hand was en dat de andere twee ook onderweg waren. Maar mama was zich rot geschrokken van mij en we gingen eerst maar even rustig zitten.

Ik belde mijn zussen, de jongste was er al bijna en besloot toch te komen, de oudste hebben we vooral op het hart gedrukt om weer om te draaien en weer naar huis te rijden. Toen zusje en zwager er waren hebben we koffie gedronken en gereconstrueerd wat er gebeurd was, het was een goede ‘oefening’ geweest. Niemand was in paniek geraakt en we hebben gedaan wat we moesten doen. Mama heeft waarschijnlijk met de knop ergens tegenaan gedrukt toen te op zolder bezig was met opruimen, want ze weet zeker dat ze het niet zelf heeft gedaan.

We weten wel dat een paar dingen anders/beter moeten, want het is misschien handig om boven ook telefoon te hebben, dan had mama die wel gehoord op het moment dat de hulpdienst terugbelde en dan was al deze opwinding er niet geweest. Zusje, de contactpersoon met de hulpdienst, gaat ze vandaag nog even bellen om alles door te nemen.

Gelukkig was het deze keer vals alarm, hopelijk blijft het alarm nu weer heel lang stil🙂

2 thoughts on “Vals alarm

    1. Het was inderdaad heel slecht voor de stresshormonen! Onze moeder wilde eigenlijk ook niet aan het alarmgeval, maar uiteindelijk zag ze toch wel in dat het voor ons een prettiger idee was. Bovendien, als je jongste dochter de vijftig is gepasseerd en je een achterkleinkind hebt, dan kun je niet vast blijven houden aan de gedachte dat je nog steeds jong bent🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s