Gras

Soms staan er in de krant de meest wonderlijke dingen. Gisteren was het weer eens raak, ik was aangekomen bij de sportpagina’s en daar was hij dan, een halve pagina grote foto van het veld van FC Twente met als titel Slapeloze nachten van de grasmat. En toen moest ik wel verder lezen, want ik vraag me regelmatig af of onze eigen grasmat, want ik durf het geen gazon te noemen, nog wel te redden is.

Na het lezen van het hele artikel, waarin we kennis maken met drie personeelsleden van FC Twente, slaat de twijfel bij mij toe. Ik geef het onmiddelijk toe, onze tuin kan wel een paar keer ronddraaien op het voetbalveld (volgens de KNVB is zon matje toch gauw 69 x 105 meter) en onze tuin is misschien 13 meter diep en zo breed als huis en garage samen en slechts een klein gedeelte daarvan is gras.

Maar’, we doen het niet goed, al wordt er op ons gras niet gevoetbald, wat overigens erg slecht is voor een grasmat, we zorgen er ook niet goed genoeg voor. We hebben voor onze tuin een tuinman die één keer per jaar de boel een beetje groot aanpakt en die is drukker met de borders dan met het gras en voor de rest is het vooral Hua die voor de tuin zorgt, natuurlijk ben ik niet te beroerd om precies te vertellen hoe ik het graag wil hebben, maar ik ben er toch vooral om te genieten in en van de tuin.

En daar heeft ons gazon last van, het verpietert om het maar heel eerlijk toe te geven. Het is ons ondergeschoven kindje en dat is heel triest voor ons gras, dat natuurlijk door het gebrek aan aandacht in de huidige staat is beland. Bij FC Twente weten ze dat gras met zorg, liefde, aandacht en veel geld gepamperd moet worden. De groundsman werkt er daarom wel meer dan acht uur per dag aan, dit samen met een stagiair die hem drie dagen in de week helpt. Deze stoere mannen zorgen ervoor dat de ‘grasbezetting’ zo dicht mogelijk is en ze werken, om dat te bereiken, met walsjes en lampen.

De woordvoerder van de Technische Dienst vertelt in dit artikel ook nog over het feit dat hij overal ter wereld vanaf iedere computer de toestand van het veld kan controleren en dan is er ook nog de manager Operationele Zaken die het aanspreekpunt voor de grasmat is. Deze man vraagt zich weleens af “Of het verstandig is dat er altijd gespeeld moet worden.”

De krant lees ik in onze serre, die uitkijkt op onze tuin en ik heb mijn verontschuldigingen aangeboden aan mijn gazonnetje. Ik heb niet het topbudget dat nodig is om een groundsman, een technische dienst of een woordvoerder in dienst te nemen, maar ik zal proberen om de grasbezetting te optimaliseren.

Verder denk ik dat ik nooit een voetbalfan zal worden.

edit: Ik moet wel denken aan The Move met I can Hear the grass grow

Ons trieste gazon met merel.

5 thoughts on “Gras

  1. Ik denk dat voetballers maar gewoon moeten gaan voetballen op rubber matten. Dan kan het gras lekker doorgroeien.

    Bij mijn ouders thuis groeit het gras achter huis te snel. Ook heeft er een mol flink huisgehouden, dus het is nu nogal een bulterig en woest gebied. Voor huis is één deel altijd bruin en droog, in één deel woekert mos en het andere stuk is vaak kaal en zielig omdat er op wordt gelopen… Kortom: geen perfecte gazonnetjes.

  2. Ik durf zelf geen foto te maken! Mijn lieve (grote) hond vond er niets beter op dan heel het (doch kleine) groene veldje vol putten te graven. Het gras verwilderde omdat de grasmaaier de putten natuurlijk niet aankon en zie … wat ooit was is nu een “mijnenveld”. Het is dan ook elke keer heel goed uitkijken want in het midden van ons grasperkje staat een notelaar die elk jaar zijn oogst ook in de putjes vallen laat. Wij met heel het gezin lopen dan ook “het bijna verstuikte enkelsyndroom” op en dan spreek ik nog niet van de vergeten (lees niet gevonden) noten die dan de volgende lente heerlijk veranderen in jonge boompjes. Spijtig genoeg is het ook maar een stadstuintje en moeten we deze nieuwelingen onverbiddelijk verwijderen. In het begin stonden ze allemaal in potjes maar dan blijkt plots hoe weinig mensen zulk een prachtige boom in de tuin willen dus …😦
    Maar de merel lijkt het toch niet erg te vinden en ik moet bekennen dat sinds onze tuin heel erg aan het verwilderen is geslagen wij laatst voor de eerste keer een winterkoninkje mochten zien en dat terwijl het roodborstje al een hele tijd zijn territorium in onze tuin heeft. Eerlijk gezegd zijn het moedige diertjes want er lopen naast de hond ook nog eens vier poezen van ons en een aantal van de buren in onze tuin. Dus dat zijn mijn redenen om van mijn “grasperk” te kunnen genieten zonder er mij schuldig over te voelen.😉

    1. Ik vind jouw tuin nu al leuk!
      Maar ik vond het wonderbaarlijk dat de groundsman met zijn stagiaire werkelijk een volle baan hebben aan een grasman, het doet me denken aan een oud nummer van The Move: I can hear the grass grow.🙂
      Gelukkig hebben we wel mooie bloemen, planten en fruit in de tuin, was het maar lente.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s