Open deurtjes

Vanmiddag hadden we de tweede bijeenkomst van onze communicatietraining met veel gepraat, veel voorbeelden en oefeningen èn ook weer veel van hetzelfde. Natuurlijk was het ook wel leerzaam en is het ook wel leuk om te zien hoe collega’s op dingen reageren, maar bij veel dingen had ik toch wel het gevoel dat er veel geherkauwd werd.

Neem bijvoorbeeld de “Ik-boodschap”, tijdens mijn opleiding tot 2e graadsdocent werd daar al keer op keer aandacht aanbesteed en ook in andere trainingen is het belang van deze manier van communiceren al naar voren gebracht. Zelf probeer ik het effect van ongewenst gedrag van leerlingen zoveel mogelijk met een ‘ik-boodschap’ te corrigeren omdat ik het voor mezelf ook prettiger vind. Natuurlijk werd er even geoefend met deze boodschap en werd er nog even gediscussieerd over voor- en nadelen. Maar, niet echt iets nieuws😦

Naderhand moesten we in een ‘kleurplaat’ aangeven of we lucht, water, aarde of vuur waren, wat met een vragenlijstje gecontroleerd werd. Ook hier werd bevestigd wat ik al wist: ik ben een luchtfiguur, en ja, ik weet dat dit ook mijn valkuil is en daar werk ik ook al jaren aan.

Ik vond alleen het onderdeel ‘passie’ dat besproken werd erg kort door de bocht. Als je geen passie meer voelt, dan zit je misschien niet meer op de juiste plaats.. Daar zet ik toch wel vraagtekens bij. Het lesgeven is mijn passie, ik vind leerlingen geweldig, ik hou van mijn vak. Het zijn juist middagen als deze die me zo moe maken. En dan is het van ‘Passie’ naar ‘passief’ echt maar een klein lettertje.

Passie

2 thoughts on “Open deurtjes

  1. Ik-boodschappen: o wat herken ik die goed. Die dateren, denk ik, van een kleine halve eeuw geleden … Op een pedagogische trainingsdag (vredesopvoeding, conflictbestrijding heette het thema toentertijd, als ik me goed herinner) oefenden wij leraren ze in, vergelijkbaar met jouw training hier.

    Van passie naar passief: ook ik heb me dikwijls verveeld op ‘trainingsdagen’ van de soort zoals jij er een beschrijft. Het herkauwen van adviezen en methoden die je allang kende of beoefende. Ik heb dikwijls geprobeerd van zo’n sessies positief op te vatten. Je kon rustig ‘opgaan’ in het publiek, je kon in alle stilte je verstand en gevoel op nul houden, een rustpunt a.h.w. in het drukke schoolleven. ‘Verloren tijd’ a.h.w. omturnen tot een vorm van ‘kwalitijd’, zo’n beetje zen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s