enthousiasme?

De zee

 

 

 

 

 

 

Ik zou willen dat ik iets enthousiaster kon zijn over de studiedagen en overlegbijeenkomsten van onze school, maar ik word er uitgeputter van dan van een dagje lesgeven en laat dat nu de kerntaak van een docent zijn.

Één van de redenen waarom ik gestopt ben met de masteropleiding is dat er dit jaar een intensieve communicatietraining op het programma staat en daar hebben we vorige week de eerste dag van gehad. De nadruk van die dag lag op het overbrengen van enthousiasme en plezier in het werk naar elkaar en naar de leerlingen, volgens een methode die ik hier buiten beschouwing laat. Wel heb ik op het internet nog eens flink gezocht naar wat er ons verder allemaal te wachten staat: allemaal blijheid en oog voor de ander, fijn.

Vandaag (mijn vrije dag) was er weer zo’n verplicht feestje, een bijeenkomst taal- en rekenbeleid. Mijn inschatting dat het dit jaar op dit gebied heel druk zou worden klopt dus wel aardig.

Het is ook niet dat ik het belang niet inzie van dergelijke dingen, maar het is allemaal zo ongenuanceerd en van middag was meer van hetzelfde van vorig jaar, maar weer geen heldere hulp of voorbeelden van hoe het ook kan, maar wel weer meer afspraken maken en dat betekent dan òf lestijd òf privétijd inleveren. Ik heb geen blije gezichten gezien en voelde mij ook niet echt vrolijk worden van wat er allemaal gezegd werd.

Een andere reden waarom is gestopt ben met de studie was mijn afstudeerproject, ja zover was ik al. Mijn oorspronkelijke project over literatuuronderwijs als inspiratiebron voor (aankomende) kunstenaars was, na in eerste instantie te zijn goedgekeurd, bij nader inzien toch afgekeurd. Best jammer, vooral omdat ik gisteren tijdens de koopzondag twee boeken heb gekocht die behalve goed geschreven, ook prachtig geïllustreerd zijn. En dus vraag ik me weer af? Hoe kwam dat tot stand? Hoe verliep die samenwerking, wat was er eerder?

Over de boeken schrijf ik wel in een volgende mail, nu alleen de plaatjes:

Slaap
Het tweede afstudeerproject voelde niet aan als mijn project, het was alsof ik het werk van iemand anders moest doen, bij mijn leerlingen. Dat was tevens mijn grootste probleem, ik wilde die leerlingen niet ook nog eens ‘mijn’ proefkonijntjes laten zijn. We zijn al bezig met twee pilots, straks weten we niet meer wat we meten.
Laat mij maar gewoon lekker voor de klas staan, daar word ik wel enthousiast van.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s