Vakmanschap of meesterschap?

Zo’n tien jaar geleden, op 1 april 2001, ben ik begonnen met de opleiding tot tweede graads docent Nederlands. De baan die ik daarvoor had hield op te bestaan en ik wilde na 23 jaar kantoorwerk niet achter de geraniums maar iets heel anders. Ik had me één jaar gegeven om te kijken of ik het iets voor mij zou vinden en na dat jaar wist ik het zeker: ik wilde docent Nederlands worden.

De studie ging me vrij makkelijk af en ik heb niet echt het gevoel gehad dat ik keihard moest werken, ook niet nadat ik in het schooljaar 2002/2003, na mijn eerste stage, meteen een baan had. Ik vond het allemaal geweldig, het lesgeven èn het studeren en natuurlijk het gezin er ook nog bij. Het leek of het me allemaal meer energie gaf dan het kostte.

Eenmaal afgestudeerd had ik natuurlijk meer tijd en die tijd stak ik in lekker wandelen om mijn lijf en leden ook gezond te houden. Maar op een gegeven moment begon het toch een beetje te kriebelen, zou ik niet proberen om eerste graads docent te worden, een Mastergraad halen? Voor mijn school zou het niet nodig zijn, wij hebben alleen eerste en tweede klassen en de leiding stond dus ook niet te juichen, dus formeel geen toestemming en ook geen beurs en geen druk, dacht ik.

Maar wat blijkt? De druk die ik mezelf is zo groot dat het niet leuk meer is, de verdieping wordt alleen een verzwaring.

Tijdens de vakantie heb ik er erg goed over nagedacht en veel met Hua gepraat. Uiteindelijk zijn er wat mij betreft meer redenen om te stoppen dan om door te gaan. Mijn oorspronkelijke afstudeerproject (invloed literatuur op hedendaagse kunst) was afgekeurd en het ‘aangeboden’ project lijkt wel goed, maar is praktisch onuitvoerbaar omdat we op school al bezig zijn met een pilot leesvaardigheid. Op welke manier ik ook naar het project kijk en hoe meer ik erover nadenk, hoe onmogelijker het wordt.

Ik heb het idee dat het project schaven is, terwijl er gehakt moet worden en dat kan en wil ik niet. Vooral niet omdat ik vorig jaar gesolliciteerd heb op de LC-funtie taalbeleid en het niet ben geworden. Twee vlotte jonge meiden hebben er een duo-baan in gevonden en ik vind dat zij de problemen die er bij ons op dit gebied zijn zelf moeten aanpakken, ik heb geen zin om daar mijn energie, tijd en geld in te steken.

Bovendien zou ik me nog een keer in Taalkunde en boomstructuren moeten verdiepen, iets waar ik verder nooit meer iets aan zou hebben. Ik vind het echt heel interessant, ik probeer ook echt bij te blijven met alles wat er op taalgebied gebeurt, maar ik wil er niet meer voor in de examenstress zitten, ik wil helemaal geen examens meer doen.

Een andere reden om te stoppen is ook dat we als team volgend jaar een ‘communicatie’-training krijgen, een soort teambuilding en het belooft heel intensief te worden. Tijd om echt onderzoek te doen wordt volgens mij ook volgend jaar weer schaars en dat gevoegd bij het feit dat ik dan toch een ander onderzoek zou willen doen…

Ik weet dat ik een goede docent ben, ik hou het dus maar bij vakmanschap en heb besloten me niet meer aan te melden voor het volgende collegejaar.

Het voelt als opluchting 🙂

Advertenties

Een gedachte over “Vakmanschap of meesterschap?

  1. Een mooie reflectie die je met de wereld deelt. Ik kan heel goed met je meevoelen en -denken, en ik denk dat je een goede beslissing genomen hebt. Je voelt je ‘bevrijd’, een zware last is van je schouders gevallen. Alles kan, niets moet.

    Het is maar hoe je het bekijkt: je kunt je vak meesterlijk beheersen, beleven, verfijnen en ‘geven’, zonder dat je daarvoor een ‘master’ moet hebben behaald!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s