En dat is twee (bijdrage Hua)

Gisteren gingen we tevreden naar huis na het zilver van Dex Elmont. Vandaag was zijn grote broer, Guillaume aan de beurt.  Nu heeft Guillaume net twee zware blessures achter de rug, waardoor hij in de ranking is gezakt. De laatste blessure aan de hamstring is nog niet helemaal over, dus alles wat hij won vandaag waren extra punten voor de ranking. Het toeval wilde dat zijn ouders vandaag naast ons zaten, maar ook voor hun was het geen plezierige dag. Wij hopen dat Guillaume de komende toernooien voldoende punten kan pakken voor Olympische kwalificatie.

Onze andere twee deelnemers Elizabeth Williboordse en Anicka van Emden gingen goed, zo goed dat ze elkaar om de derde plek troffen. De resp. nummers één en twee waren te sterk. De nummer één Emane, een Francaise, had duidelijk thuis voordeel. Ik las vanmorgen in de “20 minutes”, de Franse “De Pers”, voor in de metro dat er lichte paniek was in het land. Ze hadden in twee dagen pas 1 bronzen plak. Én het publiek was te rustig. Ze moesten hun compatriots harder aanmoedigen. Ze zijn wat “chauvi”  die Fransen.  Vandaag deden ze hun best het loeide, floot en riep om straffen voor de buitenlandse tegenstander. Bijna nog erger dan Amerikanen. En daar hebben we ook voldoende verhalen over geschreven. Als neutrale toeschouwer ga je haast hopen dat de Fransen niks winnen.

Groeten uit Holland

Het leuke van judo in het buitenland is dat je zo af en toe wat Nederlandse souveniers weg kunt geven. We hadden ons voorbereid, maar de uitruil hier is minder uitbundig dan tijden de OS. Enfin, eergisteren hebben we de ingangbewaker van ons vak zo’n souvenier gegeven. Het voordeel daarvan is dat je daarna je kaartje niet iedere keer hoeft te laten zien. Maar het is ook een aardige Fransman. Vanmorgen stond hij ergens anders, maar zagen we hem en hebben we hem, zoals Fransen dat doen de hand geschud en “bonjour, ca vat” gewenst. En hij wenste ons vanavond een “bon soir et  a demain”.  Verder zijn wij Braziliaanse sleutelhangers en een Japans vlaggetje rijker, wij blij en de Braziliaanse meisjes, die reclame aan het maken voor de WK 2012 en het Japanse meisje dat de vlaggetjes uitdeelde (aan haar landgenoten) waren ook blij verrast met de Delfts blauwe telefoonhangertjes.

Wij proberen te integreren. Zo ook bij het ontbijt als ons kamernummer wordt gevraagd, dan antwoorden wij netjes in ons beste Frans “Quatre cent huit” . Nu is er een groep Hollandais in ons hotel die denkt als ze het maar harder zeggen in het Nederlands dat de mevrouw achter het buffet het dan wel begrijpt. Tja…. er zijn meer opties. Kamersleutel laten zien of anders het boekje erbij en even tot tien leren tellen, want quatre zero huit is ook duidelijk.

Vanavond hebben we het gemakkelijk gedaan door bij Pizza Pino, een keten, te eten. Dit keer gingen we voor de pasta’s. Heerlijk. De ober vroeg in welke taal we wilden praten. Natuurlijk in het Frans, want nu we er zijn moeten we dat weer even bijspijkeren. Overigens hebben we bij Fnac de grootste boekhandel die we konden vinden ruim ingekocht, dus ons Frans zal een aardige oppepper krijgen.

Morgen is alweer onze laatste judodag. En dan hopen we in ieder geval medaille nummer drie te kunnen scoren. Ook hopen we morgen nog wat kaarten voor zaterdag te scoren en anders moeten we het met internet doen.

“Bon nuit et a demain”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s