Let’s rock

Vandaag voerde mijn dagelijkse wandeling naar Gronau. Ik was al een tijdje benieuwd naar het Rock ’n Popmuseum dat daar gevestigd is en vandaag heb ik de stap genomen om er maar eens binnen te stappen.

Dat was wel even slikken, de entree was zeven euro vijftig. Dat verklaarde misschien ook wel waarom het er erg rustig was, maar dat vond ik niet erg. Ik houd niet zo van volgepakte musea en vol goede moed betrad ik de expositieruimte. Daar werd ik opgevangen door twee medewerkers die me een koptelefoon met geluidskastje overhandigden en die zeiden dat ik het best boven kon beginnen.

Dus de trappen maar op en de trappen naar de volgende verdieping. Daar stonden al twee Nederlandse jongens die probeerden naar binnen te komen. “Ziehen” stond erop de deur, maar trekken of duwen maakte geen verschil, de deur bleef dicht. Omdat ik geen zin had om me daaraan te ergeren ben ik een verdieping naar beneden gegaan, waar een fototentoonstelling was van concertfoto’s. Je kon muziek van de betreffende artiesten beluisteren door codes op het kastje in te voeren. Leuk, maar niet meer dan dat. Er waren wel een paar erg mooie foto’s, maar een gevoel van ‘is dit alles’ bekroop me toch wel enigszins.

Trap af en de medewerkers wilden het kastje met de koptelefoon weer terug, want dat had ik niet meer nodig. Op deze verdieping kon je allerlei muzieksoorten bekijken op grote schermen en iets interactiever werken dan boven. Alleen jammer dat je hier geen koptelefoons had, want ik zat lekker op een leren bankje voor een prachtig scherm naar Johnny Cash te kijken, naar zijn ontroerende versie van Hurt, toen een andere bezoeker besloot dat Disco vooral hard moest zijn en die dus even het volume flink naar boven bijstelde.

Op dat moment had ik wel genoeg gezien en gehoord en wilde vertrekken, toen de medewerkers zeiden dat er beneden ook nog iets was. Naar beneden, dan maar.  Dat was een goede beslissing, want daar was een tentoonstelling over de geschiedenis van de popmuziek, waar veel te zien en te horen was. Vooral de opmerking van een puber bij het horen van stukje ‘Elvis’: “Dat is toch geen muziek??”

Ik ben toch maar weer even terug gegaan naar de begane grond, ik ben weer op dat bankje gaan zitten en ik heb heel rustig nog een keer naar Johnny Cash gekeken en geluisterd en daarna op het scherm ook nog Wild Boys van Duran Duran aanklikt, jeugdsentiment…

Wild Boys, Duran Duran
Advertisements

Een gedachte over “Let’s rock

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s