De uitdaging

Dit wordt een vervolg op mijn blog van gisteren en een antwoord op Janien vanhttp://janienbenaets.wordpress.com/ Het tentamen van gisteren viel niet mee. Vooral vanwege de tijdsdruk: vier essays in twee uur, zonder boeken en in het voor mij verre Groningen. Voordat ik kon beginnen had ik al een autorit van iets meer dan twee uur achter de kiezen.

Dan krijg je die opdracht voor je ogen en dan wordt het echt even slikken, welke boeken neem ik? Hoe pak ik het aan en wat zou Coen eigenlijk willen lezen. Vooral dat laatste is heel belangrijk, want hij geeft het cijfer. Nu, na bijna drie jaar ben ik er nog steeds niet achter hoe hij het allemaal wil hebben. Ik geniet van zijn colleges en steek er ook veel van op, maar wat hij nu precies van ons verwacht blijft voor mij onduidelijk.

Daar komt nog bij dat ik enorm last heb van examenvrees, vandaar ook dat ik pas op latere leeftijd echt ben gaan studeren. Zonder slag of stoot gaat dit niet. Vannacht heb ik het afgelopen tentamen ook wel drie keer opnieuw gedaan en natuurlijk steeds veel beter dan ik echt op papier heb gezet. Ik vind het nu nog moeilijk om mij precies voor de geest te halen wat ik uiteindelijk heb geschreven, maar het waren wel bijna zes kantjes, meteen in het ‘net’.

Van de gelezen boeken moesten we er vier behandelen. De boeken die we moesten lezen waren:

  1. De uitvreter – Nescio
  2. Vaslav – Arthur Japin
  3. Het stenen bruidsbed – Harry Mulisch
  4. Oud en eenzaam – Gerard Reve
  5. Van de koele meren des doods – Frederik van Eeden
  6. Bezonken rood – Jeroen Brouwers
  7. Ivoren wachters – Simon Vestdijk
  8. Karakter – Bordewijk
  9. Via Cappello 23 – Christiaan Weijts

Omdat ik zelf Van de koele meren des doods had aangedragen, moest ik dit boek verplicht behandelen. In mijn essay heb ik geschreven dat ik niet verwacht dat dit boek over 25 jaar nog op de canon staat, dit omdat het moeilijk toegankelijk is en omdat de film die van het boek gemaakt is niet echt reclame is om het boek te lezen. Wel verwacht ik dat Van Eeden met zijn gehele oeuvre of met De kleine Johannes nog in de canon zal staan. Gelukkig is het essay niet geschreven om te publiceren, dan zou ik het heel anders hebben aangepakt, lekker met boeken en naslagwerken om mij heen en niet in de stressituatie die een examenlocatie oproept.

De andere boeken die ik heb gekozen om mijn essays over te schrijven waren: De uitvreter, Bezonken rood en Via Cappello 23.

De uitvreter en wat mij betreft alle andere werken van Nescio staan natuurlijk over 25 jaar nog steeds in de canon. Dit zijn zulke kleine (letterlijk) meesterwerkjes, je kunt ze vergelijken met miniatuurschilderijtjes waar je steeds iets nieuws in ontdekt. Nescio blijft inspireren, op Youtube vond ik een prachtig filmpje:

http://youtu.be/LpXdNpTSCPI

Maar wie kent niet meer de hit Nescio van de Nits?

http://youtu.be/jxhoA-2rmK8

Dan blijven Bezonken rood en Via Cappello 23 nog over, beide boeken vinden we, volgens mij, over 25 jaar niet meer terug in de canon. Het eerste boek misschien nog als een voetnoot bij Tweede wereldoorlog, Nederlands Indië en laatste boek mag van mij meteen de vergetelheid in duiken, dat rammelt van alle kanten, rommelige hoofdpersonen, slecht uitgewerkte plot, de seks is te overvloedig en te expliciet, de titel en Romeo en Julia zijn er te bedacht bijgesleept. Ik kan eigenlijk niets goeds ontdekken aan dit boek dat toch de winnaar van de literatuurprijs Gerard Walschap is, zou ik niet aan leerlingen willen aanbevelen.

Ik hoop dat Coen alles snel nakijkt.

Advertisements

2 gedachtes over “De uitdaging

  1. Tja, Het is echt een dompertje dat literatuuronderwijs. Wij, de studenten steken er erg veel tijd in en op de middelbare scholen is het het maar een fractie van het totale aanbod. De literatuurgeschiedenis wordt tegenwoordig in vogelvlucht gegeven. De havo-leerlingen hoeven geen boeken van voor 1880 te lezen. Jammer, ze missen veel.
    Ik ben de masterstudie begonnen om meer verdieping in de literatuur en de andere onderdelen van het Nederlands beter te kunnen doorgronden. Ik verbaas me nog dagelijks om alles wat ik lees en hoor.
    Grappig hè, zo’n déja vu er verandert niets aan de spanning die examens en tentamens met zich meebrengen.

  2. Hoogst verwonderlijk! Er is (nog altijd) niets nieuws onder de zon, dat is mijn eerder ‘triestige’ besluit uit je geweldig interessante post. Bij de procedure van je tentamen krijg ik zowaar een déjà-vu: zo verging het mij vele jaren geleden, eind jaren zestig van vorige eeuw, tijdens mijn schriftelijke examens literatuur aan de K.U.Leuven (licentiejaren faculteit Wijsbegeerte en Letteren, Germaanse filologie): pennen, pennen, bladzijdenvol tegen de tijd op, zonder nadenken haast, uitspuwen wat je wist, zonder documentatie, bronnen, te kunnen raadplegen, enz., en eigenlijk niet goed weten waar naartoe en of je geschrijf wel ‘in de smaak’ zou kunnen vallen bij de prof, of beter bij zijn assistenten, die naar men zei de grote aantallen handgeschreven pagina’s enkel op een aantal trefwoorden moesten screenen. Dus probeerde je er angstvallig voor te zorgen dat de dada’s van de prof, zijn heilige koeien, in je tekst voorkwamen.

    Soit. Dat was het ‘systeem’ van toen, zo werkte het in die tijden. Ik zou gedacht hebben dat er ‘andere tijden’ waren gekomen sinds het studentgerichte en projectmatige onderwijs, het competentieleren en de ‘alternatieve evaluatievormen’, de nieuwe media, waarin in mijn perceptie Nederland gidsland is, voor Vlaanderen dan toch.

    In elk geval, ik wil je veel succes wensen in je studies!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s