Boek versus Film

Je hebt boeken en je hebt films èn je hebt verfilmde boeken. Wat mij betreft winnen boeken het altijd. Ik vind het heerlijk om zelf een beeld te vormen van het boek. Mijn beeld komt vaak niet overeen met het beeld van de regisseur van de film, jammer maar helaas.

Natuurlijk ontkom je er dan ook niet aan dat bij de diverse opleiding er aandacht aan de verfilmingen wordt gegeven. Zelf hebben we op school toch ook wel minimaal één filmververslag bij in het fictiedossier. Het mooist zou zijn dat de leerlingen dan naar aanleiding van de film toch ook nog het boek gaan lezen, maar dat is vaak niet zo. Kwalijker vind ik dat leerlingen wel ‘even’ de film gaan bekijken en dan denken dat het boek ook wel zo zal zijn.

Dat die gedachte niet helemaal conform de werkelijkheid is, blijkt wel weer uit De aanslag. Want ook voor mijn masteropleiding was het weer zo laat. Vergelijk het boek met de film. We hadden de keuze uit een paar boeken, maar De aanslag (Harry Mulisch,:boek, Fons Rademakers: film) had ik nog niet gelezen en nog niet gezien.

image image

Het boek was fantastisch, meteen de eerste bladzijde was al meeslepend. Je bent meteen helemaal benieuwd naar de belevenissen van Anton Steenwijk. De alwetende verteller heeft zich in Antons geest verdiept en hij maakt de lezer deelgenoot van diens gedachten en gevoelens. In de films heeft de alwetende verteller plaats gemaakt voor een vervelende voice over, die de tussenliggende tijd verbindt met het volgende stuk film (tijdssprongen). Wat in een boek niet lastig, hinderlijk of vervelend is, is in de verfilming vaak een probleem voor de regisseur. Hoe ga je om met bijv. deze tijdssprongen. De voice-over onderbrak de film op een hinderlijke manier: zit ik een film te bekijken of kijk ik naar een documentaire?

Verder word je in een boek deelgenoot van de gedachten en gevoelens van de hoofdpersoon. Bij de film geldt het oudtwentse spreekwoord: Ie kiekt ze wal veur de kop, maar nich in de krop. (Je kunt wel het gezicht zien maar niet de gedachten lezen). Derek de Lint is best een goede acteur, maar moet het toch meer van zijn uiterlijk hebben. De confrontatie tussen Anton en Fake op school, die van Anton toch méér maakt dan een jongen die alles maar gelaten over zich heen laat komen, komt in de film niet terug. Huub van der Lubbe zet hier trouwens een geloofwaardige Fake neer.

Voor docenten is het wel handig om het boek gelezen en de film gezien te hebben. Als je dan een boekverslag aan het nakijken bent, vallen de filmkijkers goed door de mand.

Zo, nu eerst maar eens even bedenken hoe ik mijn gedachten over boek en film op een academisch niveau kan verwoorden voor de Masterclass.

MeiMei is trouwens ook druk bezig met films en boeken en verslagen. Ze is naar de film Twilight geweest en ze heeft meteen het boek in het Nederlands gelezen en is nu bezig met de Engelse versie.

Twilight

Ze vindt de Engelse versie beter, Super, kind!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s