Wat gaan we missen?

Ik persoonlijk zal het toiletbezoek in China niet echt missen, maar het zal wel in mijn herinnering bewaard blijven als hoogst merkwaardig. Gelukkig was er in het Universiteitsgebouw ook rekening gehouden met gehandicapten, daar was wel een (voor ons normale) zitwc voor. Tijdens die judoweek heb ik daar regelmatig gebruik van gemaakt.

S5032248

Het eten zal ik wel enorm gaan missen, het vol spanning afwachten wat je eigenlijk gekozen hebt. Je mag plaatjes aanwijzen, met soms een soort Engelse vertaling van het gerecht eronder, bij een ander restaurant kon je de rauwe producten aanwijzen en dan was het maar afwachten hoe het gekookt gebakken, gewokt of op een andere manier klaargemaakt zou worden. Soms moesten we dat ook zelf doen. Ik vond het eten niet echt "heet" of zo, hoewel ik wel een Duitser behoorlijk heb zien zweten bij restaurant The Chinese Wall.

P1010055 P1010062

Het is trouwens een fabeltje dat Chinezen geen brood zouden kennen. Dat staat nl. bij ons in de krant in een interview met bakker Oonk. De Chinezen hebben de Franse broodjesketen Tous les Jour innig omarmd. De laatste week kwamen wij daar dagelijks om ons ontbijt te halen, vaak zaten de tafeltjes dan al helemaal vol en niet alleen met buitenlanders. Wel zijn ze erin geslaagd om de receptuur aan te passen, denk aan het Adukiboontjesbrood en MeiMei heeft ook genoten van groene theemuffins.

Groene thee, tja, dat zal ik wel gaan missen. De koffie in China is alleen lekker bij de Westerse ketens (Italiaans en Amerikaans) en daar genoten we dan ook echt van de cappucino en frappucino. Buiten die ketens was het òf niet verkrijgbaar òf niet te drinken. In die gevallen was er Ice Tea, maar dan van groene thee. Ik ben er echt een beetje verslaafd aangeraakt. In ieder geval ga ik even kijken of onze Toko ze ook in het assortiment heeft. De Chinezen doen veel met groene thee: gewoon als thee, als ice tea, in de muffins, gezichtsspray ter verkoeling, ik heb zelfs een groene theesmoothie gehad!

Dan zijn er nog de Fuwa-doekjes. Dat is de naam die ik gegeven heb aan de doekjes die de Chinezen overal voor gebruiken en die in de Official Olympic Stores ook verkocht werden met Fuwa-afbeeldingen erop. Daar heb ik er ook een paar van gekocht, vandaar: Fuwadoekjes, ieder gezin heeft zo zijn eigen woordenschat. Maar wat doen ze met die doekjes? Veel, heel veel. Mensen van mijn generatie herinneren zich misschien het duizenddingendoekje van Sorbo? Hier komen nog een paar toepassingen voor simpele badstofdoekjes:

  • zweetbandje: in China wordt het warm en plakkerig en dan is het wel lekker om je gezicht even af te drogen.
  • hoedje: als je geen hoedje of parasol bij je hebt en het wordt heet, dan maakt je gewoon een Fuwadoekje nat en dat leg je op je hoofd, lekker fris.
  • nekdoek: eigenlijk hetzelfde als hoedje, lekker fris in de nek.
  • waslap: alle vrouwen hebben zo`n doekje bij zich. Waar ze die laten is mij een raadsel, volgens mij is het het enige dat ze in hun tasje hebben, maar bij elk wc-bezoek komen de doekjes te voorschijn. Ik heb vrouwen hun handen ermee zien drogen; hun gezichten ermee zien wassen; ik heb er oksels mee zien wassen; kindergezichten mee zien wassen en ik heb er een vrouw mee langs haar benen zien gaan…..
  • geurdoekje: een vrouw spoelde na gebruik als waslapje haar doekje goed uit, deed er wat zeep op en vouwde het weer keurig op en stopte het weer in haar tas.

Al binnen een week liepen wij ook met Fuwadoekjes in onze tas en inderdaad, ze zijn heel handig in een land waar ze lang niet altijd handdroogdingen hebben, waar het warm is en waar je soms wat hygiëne betreft heel even de andere kant op moet kijken.

Ik zal ook de mensen missen. Chinezen zijn heel erg vriendelijk en mooi. Ik snap niet dat er geen Chinese topmodellen zijn. Ik weet dat een topmodel minimaal 1.75 meter moet zijn, maar hier lopen zulke mooie mensen, vrouwen, mannen en kinderen! De meesten zijn slank, zonder echt mager te zijn, ze lopen over het algemeen statig rechtop en ze hebben een open uitstraling. Ze zijn ook heel nieuwsgierig. Ik weet niet of het komt omdat ze van hogerhand opgedragen hebben gekregen om contact te zoeken of omdat het uit de Chinezen zelf komt,Van dat laatste ga ik trouwens uit, maar ze gaan vrij makkelijk een gesprek aan in bijv. de metro. Vooral als ze zelf een beetje Engels kunnen spreken, vinden ze het heel leuk om met je te praten. Zoals het gesprekje met de studente in de metro dat vertelde over de Chineze opera (waar we jammer genoeg geen tijd voor hadden) en dat ons een gelukshanger van de opera gaf en het lieve gezin met het prachtige baby`tje, ik zal nog vaak aan ze denken!

Carol en de andere mensen van het Beijing Peaceful Apartement zal ik ook niet vergeten. We hebben ze onze delftsblauwe bekers gegeven en gezegd dat we onze hand- en theedoeken (ook delftsblauw) achter zouden laten. Toen zondagochten de companychauffeur ons op kwam halen om naar het vliegveld te brengen, had hij nog een prachtig cadeau van Carol bij zich: een Chinese Tea Set. Het mocht gelukkig mee als handbagage.

Het is maar goed dat de Spelen nog even voortduren, zo kunnen we nog genieten van de ons zo vertrouwde boarding met Beijng 2008 en het scanderen van de Chinezen in de zaal.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s