Kilo knallers

Deze week heb ik afscheid genomen van twee groepen Duitse studenten, die alweer de laatste les hadden in hun serie Nederlandse lessen.  Deze laatste les is voor mij altijd een beetje een verrassing. De toets wordt even kort besproken, de certificaten worden uitgereikt, het laatste hoofdstuk wordt nog even behandeld en dan is het tijd voor de mondelinge presentaties.

Het is altijd prachtig om te horen hoeveel vooruitgang er is gemaakt en ook om te merken hoeveel lef de studenten hebben om voor de groep toch maar even in een vreemde taal iets te vertellen.

De voorlaatste les leg ik uit wat ik verwacht. Dat is eigenlijk heel eenvoudig, namelijk: probeer eens in het Nederlands uit te leggen wat je hobby is of wat je studeert of vertel iets over je land van herkomst. Ook vertel ik iets over de andere presentaties die ik al voorbij heb zien komen en die mij nog bij zijn gebleven om de inhoud of door de presentatie zelf.

Ik geef de studenten ook de mogelijkheid om afspraken te maken: doe je het in je eentje of wordt het toch liever een duo-presentatie en het laatste kwartiertje wordt dan ingevuld met brainstormen en op het eind weet ik  hoeveel presentaties ik kan verwachten en waar ze waarschijnlijk over zullen gaan.

Deze laatste lessen waren voor mij weer een feestje, iedereen had met goed gevolg de toets gemaakt en iedereen was blij met de behaalde resultaten en daarna was het tijd voor de presentaties en weer was er bij mij die ontroering dat de studenten echt mijn tip ter harte hebben genomen: “Een presentatie is voor mij geslaagd als ik ook iets van jullie leer.”

En ik heb iets geleerd over de Stutenkerl, een soort brood/taai/speculaas pop die de knecht van St. Maarten of St. Nikolaus voor moet stellen. Maar toen ik bezig was met de blogpost moest ik toch wel even grinniken, omdat ook Duitsland zijn eigen ‘Pieten-rel” heeft, want mag deze Stutenkerl nog wel met zijn pijp verkocht worden? Ook was er een presentatie over de verschillen in het eten in Duitsland en Nederland. In Nederland frituren we alles, zoals zelfs de frikandellen, terwijl je in Duitsland gewoon bratwurst kunt kopen. Maar ik weet nu ook dat de Glühwein bekers geliefde verzamelaars objecten zijn.

Natuurlijk waren er nog een paar andere spreekbeurten, maar de eigenlijke reden voor deze blog was die van twee meisjes die heel enthousiast vertelden over ‘VINO KILO‘ en dat blijkt een een kleding evenement te zijn met allemaal tweedehands, het liefst vintage, kleding, die je per kilo kunt kopen. De evenementen vinden een paar keer paar jaar plaats in diverse steden in Duitsland, maar ook in de rest van Europa en ook hier in Nederland.  Behalve mooie kleding kopen, kun je er ook gezellig een wijntje drinken en is de atmosfeer er altijd heel gezellig. Bovendien is het, volgens de beide studentes, natuurlijk heel goed voor het milieu om tweedehandskleding te kopen.

Gelijk hebben ze!

sint en piet
tijden veranderen

 

Advertenties

Plasticvrij huishouden

Tijdens onze vakantie in Duitsland waren we ook in Trier. Heel leuke stad, veel te zien en veel te doen, maar ze hadden daar ook een verpakkingsvrije winkel. Dat is een concept dat hier in Nederland niet echt van de grond lijkt te komen, maar in Duitsland zijn ze wat dat betreft toch iets groener dan in Nederland. Er schijnt zelfs een Unverpackt in Münster te zijn, die zoeken we de volgende keer wel even op, als we daar zijn.

Bij die verpakkingsvrije winkel heb ik een bijenwasdoek gekocht en omdat die heel prettig in het gebruik is, heb ik er nog een paar besteld, ook als surprise voor de feestdagen. Dus kinderen, als je dit leest, straks in december gewoon doen of je van niks weet.

Mijn huidige doek is op dit moment eigenlijk steeds in gebruik als kaasverpakking en dat gaat prima. Soms nemen we hem mee naar de kaasman,  zodat er helemaal geen verpakking gebruikt wordt, maar soms zit er nog een stukje kaas in en dat is ook een reden dat we een extra doek nodig hebben.

Ik heb nu ook een echt grote doek besteld en broodzakjes. Nu nog iemand vinden die ze in Nederland maakt en dan ben ik helemaal goed bezig.

 

Op schema

Dertig dagen, 50.000 woorden, 1 boek, het lijkt simpel, maar, net zoals bij alles wat simpel lijkt, de realiteit is anders. Als ik zo’n 1.667 woorden per dag schrijf, haal ik het. Maar er is altijd wel een dag waarop je niet aan schrijven toekomt, daarom schrijf ik liever een paar woorden meer op de dagen dat het kan en als de inspiratie er is.

Zo’n dag is het vandaag, met als gevolg dat ik de 10.000 woordengrens over ben en een mooi buffertje heb. Hopelijk gaat het morgen weer zo goed. Vanavond ga ik in ieder geval lekker plannen en plotten, want het verhaal kan nog alle kanten op. In ieder geval lijkt het erop dat mijn kleine hoofdpersoon op dit moment veilig is.

Maar, op de volgende bladzijde wordt die betrekkelijke veiligheid alweer verstoord, door mensen die kilometers verderop zitten.

Ik ben heel blij dat ik weer aan het schrijven ben.

DSC01754
Inspiratie

Knusse herfst

Eigenlijk ben ik geen herfsttype, maar zo achter glas met het zonnetje in mijn gezicht is het best lekker. Ik zit heerlijk weggedoken in mijn groene stoel, kopje koffie erbij. De laptop ligt waar die hoort, op mijn schoot en mijn vingers dansen over de toetsen. Af en toe check ik even de vertaling van een woord en dan ga ik weer verder.

Het resultaat is dat ik alweer aan de benodigde hoeveelheid woorden zit. Nano gaat, tot nu toe, helemaal volgens plan.

Ik denk dat ik nu eerst maar even de heerlijke appels uit de tuin van mijn zus verander in appeltaart. Dan wordt het allemaal nog knusser.

Bovendien kan ik dan tijdens het schillen van de appels mooi even denken over een verdere actie in het verhaal. Is die politieagent wel of niet te vertrouwen? Zijn hond is in ieder geval niet al te snugger, of is dat slechts schijn?

IMG_3734
Vakantie in Koblenz, inspiratie opdoen

Chinees schilderen

Vorig jaar ben ik begonnen met een cursus Chinees schilderen. Dat is echt een van mijn betere beslissingen geweest. Ik heb een abonnement op een sportschool gehad, daar ben ik nauwelijks geweest en ik heb daar zoveel spierpijn opgelopen, vreselijk.

Natuurlijk heb ik ook nog geprobeerd om weer met yoga te beginnen, maar ik ben totaal niet sportief. Ik vind sportkleding ook vreselijk, als het al in mijn maat te verkrijgen is. en ook daar is mijn tienrittenkaart een veel te dure investering geweest.

Maar Chinees schilderen, dat is pas leuk! Ik kijk echt uit naar de lessen, ik oefen thuis en ik kan uren naar filmpjes van instructies kijken, net als naar brei-filmpjes  trouwens. Het leuke is, dat het eigenlijk gewoon altijd fout gaat. Het rijstpapier is mega dun, de verf wordt verdund met enorme hoeveelheden water, dus het papier kan zomaar stuk gaan. Bovendien kun je niets uitgummen of overschilderen, heerlijk toch?

IMG_2935
Koi, geschilderd tijdens een workshop Chinees schilderen bij Adelaide Lam in Enschede.

 

Ja, want je gaat eerst de stroken die nodig zijn voor die les oefenen, er is rustige Chinese muziek op de achtergrond en Adelaide en Su Bun Lam geven heel inspirerend les. Zo inspirerend dat ik zelfs met een introductie cursus Pin Yin (Chinees) begonnen ben. Vanmiddag hebben we daar dit prachtige lied beluisterd. Waarom horen we dit hier niet op de radio?

Heerlijke muziek.

Schrijven

Dag drie alweer van Nano 2018 en ik heb mijn dagelijkse doel weer gehaald. Ik zit echt te genieten van het zorgeloos schrijven en ik probeer me ook niet af te laten leiden. Dus, lekker op mijn studeerkamer, in mijn mooie IKEA-stoel met voetkussen.

Het wordt nu trouwens spannend, mijn kleine hoofdpersonage wordt waarschijnlijk ontvoerd en komt achter die plannen, lukt het haar te ontsnappen? Of leidt dat naar nog meer problemen?

Ik ben benieuwd in welk avontuur ik haar druk.

Dag twee

De dag is nog niet eens voorbij, de hele avond ligt nog voor me, maar ik heb toch al mooi de benodigde dagelijkse hoeveelheid woorden getypt.

Straks ga ik eerst even een paar dingen over Cornwall opzoeken, zodat de plaatsbeschrijvingen redelijk authentiek zijn. Gelukkig heb ik ook nog best veel vakantiefoto’s van toen we daar waren, ook van het hotel waar de opnames zijn gemaakt voor de film “The Witches” naar het boek van Roald Dahl.

Waar zou ik dat voor nodig hebben?

Misschien weet ik het december.

Het is weer zover!

De herfst heeft zijn entree gemaakt, ik ben jarig geweest, de klok is teruggezet, kortom, het is november. Tijd om de pennen te scherpen, de notitieblokken erbij te pakken en te schrijven.

Het is weer National Novel Writing month en ik doe ook dit keer mee.  Geen Mert-en -Ellen boek en zelfs geen Nederlands. Dit keer is de uitdaging zoals altijd voor iedereen: 30 dagen, 50.000 woorden en voor mij: één Engels jeugdboek.

Ik ben heel benieuwd hoe het gaat, jij ook? Doe je ook mee?

 

Drie vooruit, twee terug

Soms zet je drie stappen vooruit en moet je er weer twee terug, dat is niet erg, want je gaat toch vooruit, niet waar?

Het blijkt dat er in het kabbelende beekje, dat mijn bedrijf op dit moment is, toch wel wat stenen liggen, die de stroom veranderen. Dat lijkt mij persoonlijk toch iets prettiger dan een grote stroomversnelling waarin ik onvermoed in een waterval terecht kom.

Heel mooi is dat ik nog steeds leerlingen kan helpen om problemen te overwinnen, zoals de de dappere M, die ondanks haar angsten toch een mooie spreekbeurt heeft gehouden. Dat zijn voor mij prachtige momenten.

IMG_2934
“Teken je gesprek”: een prachtige manier om leerlingen te helpen

Ik hoop dat het kabbelende beekje toch weer iets meer gaat stromen en dat het ‘Netwerken’  vruchten af gaat werpen.

 

IMG_2935
Koi, geschilderd tijdens een workshop Chinees schilderen bij Adelaide Lam in Enschede.

Titel: Wees onzichtbaar

Auteur: Murat Isik

Uitgever: Ambo Anthos

Eerste druk: mei 2017

Ik las de paperbackversie, tiende druk. Ik deed mee met de Hebban Boekbespreking over dit boek ter gelegenheid van de Shortlist van de Libris Literatuurprijs 2018, waar dit boek voor genomineerd is

 

Over de schrijver:

Murat Isik is geboren in 1977 en debuteerde in 2012 met “Verloren grond”, dat de publieksprijs van de Bronzen Uil won. Zijn moeilijke jeugd werd voedingsbodem voor “Wees onzichtbaar”, dat genomineerd is voor de Libris Literatuurprijs. Op dit moment is nog niet bekend welk boek gewonnen heeft.

 

Waar gaat het over:

De jonge Metin komt met zijn ouders mee naar Nederland en komt terecht in de Bijlmermeer. Zijn vader is een werkloze communist die een donkere schaduw over het gezin werpt. Vader Harun is onvoorspelbaar, overspelig en gewelddadig. Gelukkig heeft Metin vriendjes in de buurt die hem laten zien hoe een gezinsleven er ook uit kan zien. Buitenshuis en lezend in zijn stripboeken is Metin gelukkig. Maar op de middelbare school is het niet meer alleen zijn vader die voor dreiging zorgt, ook zijn klasgenoten hebben het op hem voorzien. De komst van een andere Turkse jongen in de klas zorgt voor een grote verandering. Ook vindt er een verandering in zijn moeder plaats, doordat zij zich financieel onafhankelijk van zijn moeder maakt en besluit dat genoeg genoeg is, wordt vader buiten spel gezet.

 

Wat vond ik ervan?

Het aangrijpende verhaal was door de korte hoofdstukken prettig leesbaar, ondanks de dreiging van vader en later van de klasgenoten, werd het nergens zwaarmoedig. De bijna 600 bladzijden waren zo verslonden en ze smaken naar meer.

IMG_2597

Bedrijvig

Daar waar ik vorig jaar nog weleens dacht: “Wanneer gaat het nu eindelijk eens lopen?”, daar heb ik nu het gevoel: “Ja, leuk, alweer iets moois op mijn pad.

Met mijn bedrijf Dichter bij taal heb ik al een paar mooie contacten opgedaan en opdrachten gekregen. Zo geef ik een paar uur Nederlands aan buitenlandse studenten, begeleid ik een meisje dat veel last heeft van faalangst en ben ik uitgenodigd om mee te werken aan de Enschedese editie van de speeldag voor hoogbegaafde kinderen. Het Powervrouwen ontbijt bij ETN was echt een kickstart, want er zijn al allerlei plannetjes gesmeed voor een bijdrage aan ‘Mastermindbijeenkomsten’ van de Powervrouwen en ik hoop een serie “Wake-Up-lunches” te organiseren voor mensen die behoefte hebben aan een nieuw netwerk en aan nieuwe ideeën om te groeien het ondernemerschap of in het algemeen.

Bovendien ben ik weer aan het schrijven, de ideeën zoemen door mijn hoofd en ik ben al de gedachten rustig aan het ordenen. De grote lijnen staan nu in een paar verschillende notitieboekjes, zodat ik me op een boek kan concentreren en daar waar nodig, ideetjes voor de andere boeken op de goede plaats weg kan schrijven. De eerste boeken uit de serie “Mert en Ellen” worden nog regelmatig uitgeleend bij de bieb en zo af en toe wordt er ook nog een verkocht, heel leuk, maar het leukst is toch wel als er iemand vraagt waar deel vier blijft. Ik ga er vanuit dat “De avondvierdaagse”, dat is de werktitel, voor de feestdagen besteld kan worden.

Bij het schrijven hoort natuurlijk ook lezen, want dat is onlosmakelijk. Tot mijn grote verrassing ben ik door Hebban weer ingeloot voor een fijne leesclub, die van “Wees onzichtbaar” van Murat Isik. Heel fijn, zo’n club, want je krijgt soms echt heel andere vragen dan je eigenlijk verwacht en de inbreng van de medelezers is vaak ook verhelderend.

En als we het dan toch over bedrijvig hebben, bijen staan erom bekend heel ijverig te zijn en dit jaar hebben we voor Pasen, i.p.v. een chocolade-ei, een paar nieuwe dieren aangeschaft voor in de tuin. Ik hoop dat de knuffelbijen net zo lief zijn als hun naam belooft en dat ze goed voor onze appel- kersen- en pruimenbomen zullen zorgen. In ruil daarvoor mogen ze gratis in het bijenhotel overnachten.

Het zoemt allemaal weer, gelukkig!

IMG_2623