En verder?

Na mijn blog van gisteren zou je misschien denken dat ik in een dipje ben geraakt, of zo. Maar gelukkig is dat echt niet het geval. Op dit moment ben ik aan het wennen aan het gevoel dat ik geen studiestress meer hoef te hebben en dat bevalt me wel goed. Ik heb vandaag mijn spullen en cijfers er nog eens bijgepakt en ik vind dat ik het allemaal goed gedaan heb en dat ik goede cijfers heb gehaald en bovendien staan er bij een paar opdrachten opmerkingen als: “helder geformuleerd” of “goede schrijfstijl”.

Verder heb ik nu weer tijd om aan mijn eigen poëzie te werken, iets dat de afgelopen jaren een beetje op de achtergrond is geraakt en waar toch mijn hart ligt.

En ik heb een heel leuke opdracht gekregen van een uitgeverij, ik heb het verzoek gekregen om een capeje met kabels te breien voor een herfst/winterboek met sjaals en dergelijke dat deze herfst in de boekhandel moet komen te liggen. Ik heb de wol en het patroon toegestuurd gekregen en ben al begonnen. Het is een mooi project dat op dikke pennen gebreid wordt, lekker snel dus! De wol is werkelijk prachtig, lekker zacht en de kleur is heel mooi voor de winter, gelukkig geen grijs of bruin…

Bovendien zorgde het stilzitten van het studeren voor toch wel een paar extra kilo’s, die wil ik er weer af wandelen of fietsen, maar dat gaat op de hometrainer voor de tv. Allemaal dingen die nu weer kunnen zonder dat stemmetje in mijn achterhoofd dat steeds zegt dat ik moet studeren :)

Natuurlijk blijven de gewone dingen er ook nog, gezin, familie, school, ik val echt niet in een of ander gat. (Go ask Alice, I think she knows…)

Ik sla me er wel doorheen

Beelden op tv

  • Tijdens de workshop hadden een paar deelnemers het er al over, Sam was op tv geweest. De afgelopen drie dagen had ik niet zoveel puf meer over om nog op het net te surfen, maar ik heb het gevonden. Het programma is uitgezonden op 14 juli 2011 bij TV Oost, het programma heet Tijd voor theater.

http://www.rtvoost.nl/tv/default.aspx?uid=211770

  • Volgens mij gaan alle Sams cursisten met een tevreden gevoel naar huis, ook tijdens de afgelopen workshop zijn er prachtige dingen gemaakt.
    • Astrid stuurde mij ook nog foto’s van haar waterdruppel, die ze vorig jaar maakte tijdens haar eerste workshop in Saasveld en waar ze zo enthousiast over was, dat ze thuis helemaal een beeldhouwplek heeft ingericht en materialen heeft gekocht om daar ook te kunnen werken.
  • Het werkt wel een beetje verslavend, ik heb nu alweer zin om een beeld te maken.

impressie

prachtig, toch?

Astrids steen

in bewerking

Astrid en druppel

transformatie

Het verbaast me iedere keer weer, dat een steen kan transformeren. Natuurlijk gaat dat niet vanzelf, vaak gaat het gepaard met bloed, zweet en tranen. Dat kun je eigenlijk wel letterlijk nemen, want als je met zo’n hamer je vingers raakt heb je bloed en tranen en je werkt je tijdens het beeldhouwen flink in het zweet.

Sam heeft zijn cursisten weer laten streven naar perfectie, alle witte lijntjes van het raspen moeten worden weggeschuurd met schuurpapiertje één, daarna volgt schuren met schuurpapiertjes twee en drie en gepolijst wordt er met schuurpapiertje vier. Als je zelf denkt dat het al heel wat is, gooit hij wat water over het beeld en veegt even met zijn hand en wijst dan op een paar oneffenheden en ja, die moeten ook weg.

Het is mooi om te zien hoe de cursisten daar op reageren. De man in ons gezelschap liep soms even weg om een sigaretje te roken, twee andere vrouwen en ik wilden eigenlijk zijn kritiek voor zijn en waren zelf al druk bezig met water en vegen en kijken bij elkaar om te controleren of perfectie bereikt was.

Deze dag was het ook de dag om iets in het gastenboek te schrijven en om onze beelden een naam te geven, altijd een mooi moment omdat je dan vaak de verhalen achter de beelden hoort en die zijn soms best verrassend. Ik heb een gedicht geschreven met daarin het sprookje van het Het lelijke eendje verwerkt, want in het begin zag ik een simpele vogel in de steen, maar uiteindelijk wilde de steen een mooie zwaan zijn.

Op het eind van de dag werden de beelden in de was gezet en was het alweer tijd op afscheid te nemen, maar ik ga zeker nog wel een keer terug, beeldhouwen is ongelooflijk spannend en ontspannend tegelijk.

genoeg gevijld?

ja, genoeg gevijld

The Swan

In mijn beeld zitten heel veel gouden stipjes, Sam vertelde dat dit inderdaad echt goud is en dat dit wel vaker in groene Opalstone zit. De stenen worden ‘geoogst’ in een gebied waar ook goudaders zitten. De stenen worden trouwens gewoon opgeraapt, ze zijn tijdens diverse aardbevingen losgekomen. Ze worden dus niet uitgehakt of zo.
Ik heb een beeld met een gouden randje, dankjewel Sam.

Gehakt

Op dit moment zit ik tamelijk afgeknapt op de bank, zo’n hele dag hakken, beitelen en raspen gaat je niet in de koude kleren zitten. Wel gaat het stof in je kleren zitten en in je haar, je neus en je schoenen, ik kwam thuis als een soort stofwolk, dus ben ik eerst maar even lekker onder de douche gaan staan om weer een beetje mens te worden.

Het feit dat ik helemaal onder het stof zat, betekent wel dat mijn beeld in een volgend stadium is aangekomen. Het ruige hakwerk is voorbij en vandaag heeft het beeld echt vorm gekregen. Vanaf nu is het steeds verder raspen en schuren totdat ik met steeds fijner schuurpapier het beeld tot leven kan brengen.

De foto’s van vandaag zijn gewoon van mezelf, want het toestel zat nu wel gewoon in mijn tas.

voor de koffiepauze

voor de lunch

net voor de thee

vijf uur, naar huis!

Ik ben benieuwd hoe het er morgen om vijf uur uit ziet!

Keihard

Vandaag was dag één van de beeldhouwcursus van Sam en het was een rare dag. Na de regen van gisteren was het droog en zonnig, echt prachtig weer om lekker te werken. Eerst hebben we koffie gedronken en was er gelegenheid om kennis met elkaar te maken. Het is een leuke groep met een hoog onderwijsgehalte, maar wel relaxed. Daarna was het tijd om een steen uit te zoeken, altijd lastig, want wat willen die stenen worden?

Dit keer waren er ook witte opalstenen, heel zeldzaam en daardoor ook wat duurder. Sam had een fantastisch voorbeeld staan van een beeld uit het witte ‘opalstone’, maar die witte steen leek me heel moeilijk om mee te werken, bovendien wilde ik een wat kleiner exemplaar. Ik ben gegaan voor een steen die uiteindelijk groen zal worden, na al het hakken, beitelen en schuren.

vogel?

Ik zag in deze steen heel duidelijk een vogel en ik had al vrij snel de krijtlijntjes geplaatst, ook Sam vond het een goed uitgangspunt en zag wat ik uit de steen wilde halen, dus, lekker hameren maar.

goed bezig, nog...

Maar goed, je bent lekker hamertje tik aan het spelen, de vogel begint al goed vorm te krijgen en het lijkt een prima dag te worden. Wat kan er dan nog misgaan, zou je denken. Nou, best veel, een haarlijnbreuk in de steen, bijvoorbeeld, precies op de plaats waar de kop van de vogel begint. Zo heb je een vogel en zo is hij onthoofd, niet leuk :(

kop (zonder kip)

Wat nu?

Sam stelde voor dat ik een nieuwe steen uit zou zoeken en dan zou hij wel ‘even’ helpen. Dat was natuurlijk heel erg lief, maar dan zou het mijn beeld niet zijn en ik vroeg of we niet even naar het onthoofde beest konden kijken, want ik vond dat de vogelvorm er al best goed in zat. Ik vroeg hem of hij wilde kijken of het ook een vogel kon zijn die zijn hoofd in zijn vleugels had gestoken. Gelukkig snapte hij wat ik bedoelde en samen zijn we even goed om de steen gelopen om te zien of dit een mogelijkheid was.
Inmiddels had iedereen al even gekeken naar het rampje dat zich hier voltrokken had en iedereen had het met mij te doen. Gelukkig kon Sam mij goed helpen, het idee van het ‘ingetrokken’ hoofd vond hij prima en hij zette een paar lijnen met het krijt op de steen en meteen werd het voor mij duidelijk dat het allemaal wel goed zou komen.

vogel in ruste

De prachtige foto’s zijn er trouwens dankzij Astrid, die zo lief is geweest om ook foto’s van mijn keitje te maken, want ik was mijn toestel vergeten… Ik heb hem nu al bij mijn tas gelegd, zodat ik morgen ook zelf de stand van zaken kan bijhouden. Wordt vervolgd!

Meer beelden

Ik krijg echt zin in de workshop beeldhouwen, vooral na het opzoeken van wat ‘oude beelden’ !

Zoals je ziet wordt er echt keihard gewerkt in een prachtige omgeving.  Ik ben nog steeds heel trots op alles dat we in voorgaande jaren gemaakt hebben, want ook Huà en GèGè zijn al eens meegeweest. De foto’s zijn van werkstukken van mij.

Beeldhouwen

baby thuis

wat gaat het worden?

Nu onze vakantie in Tokyo niet doorgaat, heb ik mij opgegeven voor een cursus Afrikaans beeldhouwen in Twente. Ik heb die cursus al drie keer eerder gevolgd en ik vind het echt fantastisch om te doen. Ik verheug me ook weer ontzettend op drie dagen keihard werken met keihard materiaal.

De laatste keer dat ik deze cursus gevolgd heb was in het jaar dat Kleinzoon geboren werd. Is het toevallig dat mijn beeld ook een baby werd?

Kijk maar eens op www.deblaker-exclusief.nl  Zij hebben o.a. een prachtige beeldentuin en zij organiseren deze cursus. 

Breieninpeking

©breieninpeking 2008-2012
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 25 other followers