Breiles

Na de masterclass schrijven van Renate Dorrestein, was het zondag tijd voor een masterclass breien van Christel Seyfarth, de ontwerpster van mijn vogelvest. Wat is dat een leuk mens en wat is ze gul met haar ideeën, we hebben heel wat ontwerpadvies gehad, waar ik zeker gebruik van ga maken, hoewel ik me eerst nog getrakteerd heb op een breipakket van haar.

De middag was bijzonder goed georganiseerd door Lohuis-Tijhuis, mijn favoriete wolwinkel in Oldenzaal, we werden ontvangen met koffie/thee met een plak krentenwegge en daarna begon Christel met haar powerpointpresentatie. Ze komt uit Denemarken en ze woont daar op een Waddeneiland (Fano), waar ze veel van haar inspiratie opdoet. Bij het zien van die foto’s kreeg ik meteen zin om daar ook eens naar toe te gaan.

In de pauze waren er lekkere hapjes en konden we haar ontwerpen in het echt zien, aanraken en zelfs aanpassen. Natuurlijk had ik mijn vest ook bij me en Christel vond de binnenzijde van mijn werk heel erg mooi en ze gaf me als advies mee gewoon op deze manier verder te breien. Zij had een andere manier van breien met twee kleuren, die sneller is dan mijn manier, maar die op mij best ingewikkeld overkwam. Wel heb ik een mooie manier van draden aan elkaar verbinden van haar geleerd. Kortom, het was heel inspirerend.

Maar te inspirerend voor mij, want ik ben een half uurtje eerder dan de bedoeling was naar huis gegaan omdat ik opeens heel moe was en hoofdpijn kreeg, jammer, maar voorlopig is het niet anders. Ik ben heel blij dat ik geweest ben, die ervaring neemt niemand me meer af. Ik heb breisters uit de omgeving van Twente leren kennen, waar ik er waarschijnlijk eentje nog wel een keer van ga zien bij een Stitch and Bitch bijeenkomst in Hengelo waar ze me voor uit heeft genodigd.

Iets om naar uit te zien: de Maltheser Shawl, waar ik het pakket van heb gekocht.

foto van de site van Christel Seyfarth

Gewoon doorgaan

De eerste stappen zijn gezet. Ik ben blij met de houvast die het ’30-dagen’-boek biedt, zo hou ik bij hoe ik me in bepaalde situaties voel en moet ik een lijst maken van 50 dingen die me energie geven. Op dit moment kom ik niet zo heel ver met die lijst, maar bloggen staat er wel bij!

Breien geeft in ieder geval rust, vooral als ik me moet concentreren op kleurwisselingen, want tijdens het tellen heb ik geen tijd voor gepieker. Heel fijn voor mijn vogelvest.

Het knippen is gelukt, het beleg zit netjes tegen het voorpand en mouw nummer één staat op de pennen. Tot nu toe ben ik blij met het resultaat (maar niet met de foto).

Over het randje

Eigenlijk voelde ik het al aankomen, het gevoel dat je het nooit goed doet, het werk dat alleen maar meer wordt en de huilbuien.

Dertien jaar geleden was het erger, onverwachter, het is daarom maar goed dat ik nu weet dat ik op de rem moet trappen, gas terug moet nemen en gewoon even “Nee” zeg. Want ook deze keer gaat het weer over “samen de schouders eronder zetten” en je “professioneel” gedragen en weer neem ik het waarschijnlijk allemaal te persoonlijk op, hoewel ik om mij heen collega’s ook bijna om zie vallen. Deze keer wil ik niet letterlijk om vallen en daarom moet de knop even om, zodat ik weer naar de andere kant van het randje kan om dan veilig te landen op vaste grond in plaats van te bungelen boven de afgrond.

Natuurlijk komen daar doktersbezoeken aan te pas en moet er veel gepraat worden, dat is niet erg. Voorlopig heb ik er even een zelfhulpboek bij gepakt: Een 30 dagen programma uit je burnout van Carien Karsten. Vorig jaar heb ik er ook al ingekeken, toen dacht ik dat het wel mee zou vallen, maar het valt niet mee en dat maakt me vooral heel verdrietig en ik moet om het minste of geringste al huilen.

Ik wil me weer goed voelen, zodat ik als ik thuiskom niet uitgeblust op de bank neerplof, maar dat ik dan nog energie over heb voor die weldadige wandeling of inspiratie voor het bij werken van mijn blog (of mijn nieuwe boek), kortom, ik wil terug naar mezelf.

Het komt wel goed, maar vandaag nog niet.

 

Schrijfles

Vorige week was een drukke week op school, we hadden de inschrijving voor nieuwe leerlingen en ook de tienminutengesprekken naar aanleiding van de rapporten, daar tussendoor waren er ook nog een paar andere dingen waar ik aandacht aan moest geven. Ik twijfelde daarom toch nog even of ik echt wel naar de masterclass schrijven van Renate Dorrestein zou gaan, want misschien was het wel verstandiger om thuis te blijven en vroeg naar bed te gaan.

Gelukkig was de aandrang om wel te gaan groter dan mijn vermoeidheid en ik heb een geweldige avond gehad. Ik wist dat Renate schrijfles heeft gegeven aan studenten in Amerika en dat ze hier in Nederland ook de nodige lezingen heeft gegeven. Bij binnenkomst was het al snel duidelijk dat we flink aan het werk moesten, op de stoelen lagen pen en schriftje al klaar, er was koffie en thee en iets na acht uur begon ons college.

Het was inspirerend, we kregen veel informatie over de relatie tussen schrijver en lezer, over hoofdpersonen en over ‘niet vertellen, maar laten zien’. Renate verwees veel naar andere boeken en ik was blij dat ik het merendeel van die boeken ook gelezen had, ik wist dus wat ze bedoelde en daardoor landde de lesstof goed. Ik was haar boek Het geheim van de schrijver al aan het lezen en veel van wat er woensdag besproken werd is terug te vinden in het boek.

Heel eventjes dacht ik dat mij de moed nu wel helemaal in de schoenen zou zakken en dat ik nooit meer een boek zou schrijven, maar ik weet wel beter. Ik ga de aanbevelingen van Renate ter harte nemen en boek twee nog eens goed bekijken, waar kan het beter, wat moet er weg en moet het er komen? Verder ben ik al begonnen met boek drie en met deze cursus achter de rug, kan het eigenlijk alleen maar steeds beter gaan.

De schaar er in!

Morgen is het zover! De schaar gaat in het vogelvest. Dat is niet zo afschrikwekkend als het misschien lijkt, maar gewoon een noodzakelijk kwaad.

In de Scandinavische landen is het doodgewoon, je breit alles in het rond op een grote rondbreinaald, met een paar extra steken voor de ‘steek’, het knipgedeelte. Deze extra steken verstevig je met de naaimachine, met de hand of eventueel zelfs met een haaknaald, het ligt er maar aan wat jezelf het fijnst vindt en daarna, hoppa, knippen maar. Daarna zorg je ervoor dat alles goed afgewerkt wordt en je hoeft niet bang te zijn voor rafels of ladders in je breiwerk.

Christel Seyfarth, de designer van het vest, raadt aan om eerst de ‘body’ van het vest af te maken en daarna pas met de mouwen te beginnen, omdat je dan veel beter kunt meten hoelang en hoe breed de mouwen moeten worden, het grote voordeel van zelf maken, je maakt het meteen mooi op maat.

Morgen ga ik met mooie stiksteekjes de extra steken verstevigen en daarna gaat de schaar erin, foto’s volgen

Vals alarm

Wat is er lekkerder dan op zaterdagmorgen in je pyjama de krant te lezen, kopje thee erbij, broodje erbij en dan door de serredeuren de krokussen hun best te zien doen. Dit was zo ongeveer het plaatje van afgelopen zaterdag. Huà was al vroeg weg, het was zijn weekenddienst en ik had de ochtend voor mij alleen. Net op het moment dat ik de krant uit had en me afvroeg of ik nog een kopje thee zou nemen, ging mijn mobieltje.

Het was mijn zusje en ze klonk overstuur en ze had moeite om niet te huilen, haar vraag was de volgende: “Kun jij snel naar mama gaan?” Onze moeder heeft al heel lang een alarmgeval om haar nek, waar ze op kan drukken als er iets met haar is. Al die jaren was het, gelukkig, nog niet nodig geweest om op die knop te gebruiken. Aan het andere einde van het alarm zit de hulpdienst en mijn zusje is hun eerste contact.

En nu had mijn moeder op de knop gedrukt, daarna heeft de hulpdienst geprobeerd om contact met haar te maken, maar dat lukte niet, vandaar dat ze mijn zusje belden, of die meteen naar mama wilde gaan. Zusje woont op een uur rijden afstand en ik, als alles meezit, op 20 minuten. Natuurlijk kon ik meteen naar mama, ik heb wel mijn tanden gepoetst, maar ik nam de tijd niet om de rest van het ochtendritueel ook af te werken. Ik moest snel naar mama en was bang voor wat ik daar aan zou treffen.

Zusje zou ook onze grote zus bellen, die is ruim twee uur onderweg om naar mama te komen en we zouden elkaar daar dan wel zien, alle drie met een bang gemoed en met een rotgevoel onderweg.

Natuurlijk was ik er het eerst, ik keek door de ramen, maar zag mama niet zitten, ook brandde er geen licht. Ik heb niet aangebeld, dat leek me een overbodige actie, ik stak mijn sleutel in het slot en moest een paar keer draaien, ze was dus nog niet beneden of buiten geweest, mijn hart bonkte in de keel en ik liep de woonkamer in, beneden was niemand, ze lag daar ook niet op de grond en daarom ging ik de trap op, mezelf afvragend wat ik daar aan zou treffen.

Halverwege de trap hoorde ik haar stem: “Wie is daar?” klonk en het hard en boos, maar het was mama en er was niets aan de hand. Ze vroeg waarom ik niet aangebeld had, de sleutels die wij, de kinderen, hebben, zijn voor noodgevallen. Ik legde uit wat er aan de hand was en dat de andere twee ook onderweg waren. Maar mama was zich rot geschrokken van mij en we gingen eerst maar even rustig zitten.

Ik belde mijn zussen, de jongste was er al bijna en besloot toch te komen, de oudste hebben we vooral op het hart gedrukt om weer om te draaien en weer naar huis te rijden. Toen zusje en zwager er waren hebben we koffie gedronken en gereconstrueerd wat er gebeurd was, het was een goede ‘oefening’ geweest. Niemand was in paniek geraakt en we hebben gedaan wat we moesten doen. Mama heeft waarschijnlijk met de knop ergens tegenaan gedrukt toen te op zolder bezig was met opruimen, want ze weet zeker dat ze het niet zelf heeft gedaan.

We weten wel dat een paar dingen anders/beter moeten, want het is misschien handig om boven ook telefoon te hebben, dan had mama die wel gehoord op het moment dat de hulpdienst terugbelde en dan was al deze opwinding er niet geweest. Zusje, de contactpersoon met de hulpdienst, gaat ze vandaag nog even bellen om alles door te nemen.

Gelukkig was het deze keer vals alarm, hopelijk blijft het alarm nu weer heel lang stil

Duizend

Mijn duizendste blogpost. Ik heb er een tijdje tegenaan lopen hikken, maar hier is hij dan. Natuurlijk gaat de duizendste over leuke dingen, want die zijn er de laatste tijd ook genoeg. Een typisch gevalletje van tel je zegeningen, want die overtreffen toch echt wel de dingen die de laatste tijd niet zo goed lopen. Verder ga ik vooral genieten van dit mijlpaaltje en daarna ga ik fijn verder met het bloggen. Ik probeer zelfs de frequentie weer wat op te schroeven, door verder te gaan met de #50 boekvragen, de Ik lees Nederlands uitdaging en als de inspiratie ontbreekt, ga ik de Daily Prompts van WordPress eens proberen.

Net op het moment dat de winterdepressie aan het toeslaan was, kreeg ik een mailtje van Hélène Lesger, een uitgeefster van o.a. breiboeken. Een flinke tijd geleden had ze me gevraagd of ik een sjaal wilde breien voor een boek dat ze uit ging geven en dat heb ik toen gedaan. Waarschijnlijk heb ik dat destijds best goed gedaan, want ik mag nog een keer proefbreien, ik kan hier nog niet al teveel over vertellen, want ik heb nog niets binnen, maar ik weet zeker dat het weer een mooi project wordt. Het is altijd prettig dat je werk gewaardeerd wordt en het is heel leuk om je werkstuk terug te zien in een boek.

Ik had al geschreven over de workshop van Christel Seyfarth bij Lohuis Tijhuis, waar toch nog een paar plaatsen voor vrij zijn. Het lijkt me fantastisch om haar werk te zien en te horen hoe zij inspiratie opdoet voor haar ontwerpen, die er best ingewikkeld uitzien, maar als je er mee bezig bent valt dat erg mee. Je werkt maar met twee kleuren tegelijk, dus je kunt de draden op de achterkant mooi afwerken tijdens het breien.

Het mooiste van deze week was de uitnodiging van Boekhandel Broekhuis: wat te denken van een Masterclass schrijven onder leiding van niemand minder dan Renate Dorrestein? Hij valt qua timing helemaal verkeerd, volgende week hebben we de inschrijving van de nieuwe leerlingen, de tienminutengesprekken en een excursie met leerlingen van de tweede klas naar een soort opleidingenbeurs, dus druk, druk, druk, maar dat maakt me helemaal niet uit, volgens mij krijg ik van de Masterclass wel weer energie en inspiratie. Jammer genoeg is de Masterclass in Hengelo in plaats van Enschede, maar je kunt niet alles hebben.

Duizend blogposts, dat had ik vijf jaar geleden niet gedacht, deze blog zou een beschrijving worden van onze reis naar de Olympische Spelen in Beijing, inmiddels zijn we ook al naar de Spelen in Londen geweest en ik ben voorlopig nog niet klaar met bloggen, dus: wordt vervolgd!

Leesplezier?

Het zijn drukke en rare tijden hier op mijn plekje in de wereld. Op school gaat het nog steeds niet zoals het zou moeten, dus wordt er veel gepraat en volgens mij worden we van het ene traject in het andere gegooid. Soms heel leuk en leerzaam, maar soms ook zonde van de tijd en af en toe zou ik heel blij zijn met een echt besluit en niet meer pleisters.

Natuurlijk geeft die onzekerheid en onrust een boel stress, tenminste bij mij, want dit soort dingen komt bij mij gewoon erg hard binnen en het valt mij zwaar om de school op school te laten, waardoor ik moeilijk slaap en daardoor weer meer stress krijg en dat geeft de allergieën weer vrij spel, kortom, een vicieuze cirkel waar ik niet zo een, twee, drie uit ben.

Ik ben blij dat nu de rapportvergaderingen erop zitten, volgende week zijn de tienminutengesprekken met de ouders en hopelijk komt er dan een periode van relatieve rust.

In de tussentijd probeer ik me te ontspannen met een breiwerkje of een goed boek. Met de breiwerkjes gaat het goed. Het IJslandse vest voor Huà is nu ook klaar, voorlopig even geen projecten meer op dikke naalden, maar ik heb mijn vogelvest weer tevoorschijn getoverd en alweer bijna een hele rij vogels gebreid, heerlijk! Binnenkort ga ik zelfs naar een masterclass van Christel Seyfarth bij mijn favoriete wolwinkel, Lohuis-Tijhuis in Oldenzaal. Deze is al helemaal volgeboekt, dus ik ben heel erg blij dat ik er vroeg bij was (vorig jaar al).

Het lezen gaat ook een beetje berg op en berg af. Vorige week had ik Brideshead revisited van Evelyn Waugh uitgelezen en dat was prachtig. Het leek me wel handig om daarna weer een Nederlands boek te pakken voor de Ik lees Nederlands uitdaging en mijn keus viel op De voeten van Abdullah van Hafid Bouazza en dat was geen goede keus. De achterkant prijst het boek aan met lovende woorden, het heeft de E.du Perronprijs gewonnen in 1996 en het schijnt een veelgeprezen debuut t zijn, maar ik vind er geen barst aan en na een aantal verhalen/hoofdstukken ben ik er maar mee opgehouden. In ieder verhaal een seksuele escapade van de ikpersoon met zusjes, dorpsgekken, ezels en alles wat er verder voorbij komt, ben ik gestopt met lezen toen de komkommers en aubergines aan de beurt kwamen om door gesluierde vrouwen voor andere doeleinden dan smakelijke gerechten te worden gebruikt. Mocht iemand nieuwsgierig zijn naar het boek, moet je dat even aangeven bij de reacties, dan stuur ik het naar je toe (eerste vrager wint).

Mijn volgende blogpost is de duizendste, op verzoek van Huà verander ik niets aan uiterlijk en foto, we blijven voorlopig dus lekker jong!

Berken en elzen (allergie)

Natuurlijk ben ik onwijs blij met het mooie weer van de laatste paar dagen, lekker een zonnetje erbij en alles lijkt meteen een stuk leuker.

Voor mij heeft het echter een bijkomend nadeel, op zo’n mooie, droge en zonnige dag, waarop het ook een beetje waait, zijn mijn vriendjes, de POLLEN, erg actief. Gisteren voelde ik het al aankomen en vandaag was het helemaal erg. Het betekent dus weer extra medicijnen om alles toch weer goed te krijgen, maar het blijft een beetje dweilen met de kraan open.

Hier in de buurt staat veel berken en bij school is het helemaal een berkenfestijn en op een dag als vandaag moeten de ramen natuurlijk gewoon open en nu zit ik hier met zakdoeken en een citrosannetje een beetje te snotteren op de bank.

Misschien gaat het vanavond wel heel zachtjes regenen?

Dit is trouwens mijn 998ste blogpost, ik heb heel erg zitten te denken wat ik zal doen om mijn duizendste te vieren, een nieuwe foto? een heel nieuwe achtergrond? weer een leuke give-away?

Heb je suggesties om deze mijlpaal niet zomaar voorbij te laten gaan, hoor ik die graag

 

Aanstormend talent

Gisteren was ik heel even in één van de mooiste schoolgebouwen van Enschede, namelijk de Oude Ambachtsschool, een heel mooi monumentaal pand, met glas-in-loodramen, mooie trappen en muurschilderingen en jammer genoeg niet meer in gebruik als school. Er moet een nieuwe bestemming voor gekozen worden en totdat het zover is, wordt het (anti)kraak bewoond en gisteren was ik bij Bas Timmer, één van de huidige bewoners.

Op verzoek van zoonlief moest ik even een trui ophalen, hij heeft namelijk model gestaan voor een aantal van Bas’ truien en had er meteen maar één besteld, om verzendkosten tegen te gaan, zou ik hem ophalen. Natuurlijk had ik de foto’s al gezien op de site van Bas en het is inspirerend om te zien hoe er zelfs in deze tijd van crisis nog volop geëxperimenteerd wordt met nieuwe technieken, vooral als die gemengd worden met traditionele elementen.

Het was een beetje déja-vu gisteren, het lopen door de koude gangen, het kunstenaarsinterieur en het atelier, waar ik zo aan het werk zou willen gaan. Woonde mijn zusje, Chris Ros, vroeger niet net zo? En ben ik bij zoonlief ook niet regelmatig in een kraakpand op visite geweest, waar gewerkt en gecreëerd werd? Helaas heeft de krakersbeweging nog steeds een negatieve naam, terwijl ik er toch steeds alleen goede herinneringen aan heb: aardige, gastvrije en creatieve mensen, die hard werken om het gebouw leefbaar te maken en die met interessante oplossingen komen voor de problemen die ze daarbij tegenkomen.

Bas en zijn vriendin waren druk aan het werk, hij liet me de mooie Afrikaanse stoffen zien, die hij in zijn ontwerpen verwerkt en ook showde hij zijn printapparaat, waarmee hij zijn logo print en zo opstrijkbare naamkaartjes kan maken. Hij bood ook aan om voor mij zo’n print te maken om te gebruiken voor mijn breiwerk, daar word ik helemaal blij van. Hopelijk kan zoonlief een keer helpen met het ontwerpen van een leuk, klein naamkaartje.

Het ateliergedeelte van hun woonverblijf wordt binnenkort verplaatst, nu woont en werkt Bas nog op de eerste verdieping. Dat moet je trouwens ruim zien, want om te douchen en dergelijke moeten ze nog naar beneden en dat terwijl de gangen en lege ruimtes niet verwarmd worden! Maar het atelier gaat naar beneden en dan komt daar ook een klein winkeltje bij, waar hij dan op donderdagavonden zijn kleding gaat verkopen, er komt misschien ook een klein cafégedeelte bij, zodat je dan ook lekker een kopje koffie of thee kunt drinken. Als het zover is, kom ik zeker langs en dan zal ik wat lekkers bakken voor bij de koffie of thee.

Ik wens Bas heel veel succes met zijn ontwerpen, ik kom zeker nog eens kijken.

Foto van zoonlief, geplukt van de site van Bas: www.bastimmer.eu